Օ՜, որքա՜ն եմ ես թուլանում, երբ գրում եմ քո մասին,
Իմանալով, որ ավելի հզոր մի ոգի է գործածում քո անունը,
Եվ իր ողջ ուժն է գործադրում քո գովքը հյուսելիս,
Կաշկանդելով իմ լեզուն՝ քո մասին խոսելիս:
Բայց քանի որ քո արժանիքները նման են լայն օվկիանոսի,
Որը կրում է թե՛ հպարտ նավը, թե՛ խեղճ մակույկը,
Իմ համարձակ նավակը (չափազանց փոքր նրա նավի համեմատ)
Նույնպես համարձակվում է լողալ քո խոր ջրերում:
Քո ամենաչնչին օգնությունը կպահի ինձ ջրի երեսին,
Մինչդեռ նա սավառնում է քո անհուն անդունդների վրա.
Եվ եթե ես խորտակվեմ, ես անարժեք մի նավակ եմ միայն,
Մինչդեռ նա հպարտ կառույց է եւ մեծարժեք մի նավ:
Եվ եթե նա ծաղկի, իսկ ես կործանվեմ անհետ,
Իմ վատթարագույն վիճակն այն էր, որ իմ սերն էր իմ կործանումը:
Օ՜, ինչպե՜ս եմ ես կարկամում քո գովքն անելու պահին,
Քա՜ջ գիտենալով, թե ի՛նչ Պոետ է անունդ տալիս,
Ողջ ուժն ու ձիրքը դրած տողերում իր Աստվածային
Եւ ինձ լեզվակա՜պ անելով խոսքով իր զարմանալի:
Եւ հանդգնում եմ եթե ես երգիս նավակով համեստ,
Քո անծայր ծովի վրա երեւալ,— լոկ նրա համար,
Որ լա՛յն ու խո՜րն են քո արժանիքներն օվկիանոսի պես,
Եւ տե՛ղ կա այնտեղ բոլո՜ր փոքր ու մեծ նավերի համար…
Բարձրաշու՜ք է նա, իր նավի նման ամրակուռ, վսեմ,
Եւ երկյուղ չունի՜ ոչ խորությունից, ոչ մրրիկներից,
Մինչ,— քեզ անարժան մի նավա՜կ եմ ես՝ խարխո՜ւլ ու նսե՜մ,—
Որ քո օգնությա մբ կարող է միայն Փրկվել հողմերից:
Ցավն ա՜յն չէ միայն, թե նա կհաղթի, իսկ ես՝ կպարտվե՜մ,
Այլ այն, որ պատճա՛ռն իմ կործանումի՝ իմ սե՜րն է վսեմ:
(52) Հ, կը նըրւաղիմ երբ ես Քու մասին գրրել կը փորձեմ,
Գիտնալով Հանդերձ անունդ աւելի յաջող մի ոգի
կը չաճադործ է, իր ամբողջ ուժով գովաբանելով,
Լեզուս-բոնելով երբ քու Համբաւին մասին կը խօսիմ։
Բայց Քանի որ քու արժանիքդ է լայն ինչպէս ույկէան,
ԽոնարՀն՝ ամէնէն Հրպարտ նաւարկող ինքզինք ցոյց կուտայ,
Մինչ իմ նորաձեւ նաւակը փոքրիկ, անոր բաղդատմամբ
Այնքան անարժեք, լայն ֆուրերուղ վրայ քմայքով կը Տփար:
Քու նըրւազադույն օդնութիւնըդ զիս պիտ պաճէ ծրւփուն,
Մինչ ան քու անձայն խորքիդ վրայ պիտի իր նաւը վարէ.
կամ, երբ խորտակուիմ, պիտի նկատուիմ անչաձ ժի նաւակ,
ԱՋ՝ կառոյց Հակա, եւ Հրրապուրիչ մԱ Հրպարտանքով:
Թէ ան մաջողի, ես մէկդի նետուիմ, ամէնէն խորունկ
Վիչտըս այն է որ, սէրըս է պատճառ. իժ խորտակում ին:
Օ՜, ինչպե՜ս եմ ես քո անվան վրա նվաղում անզոր,
Երբ ինձնից զորեղ մի ոգի է քո անունն հոլովում.
Ինձ գերազանցել ջանք չի խնայում նա գիշեր ու զոր,
Լեզուս կապելով` քո համբաւն է նա անդադար գովում:
Անծիր են քանզի քո արժանիքներն, ինչպես ովկիան,
Ուր թե՛ անպաճույճ, թե՛ հպարտ նաւն է լողում անարգել,
Մակույկն իմ ժպիրհ, որ նրա կողքին նվաստ է այնքան,
Ինքնագլխորեն հանդգնեց քո վես ջրում նավարկել:
Եւ դեռ կլողա, թե դույզն նրան պահապան լինես,
Մինչ նաւը նրա սլանում է քո ծովում անսահման.
Եթե խորտակվեմ, ուրեմն չարժա՜ն մի մակույկ եմ ես,
Իսկ նա ամրակուռ կմնա հավետ ու միշտ անսասան:
Եթե ես սուզվեմ, եւ նաւը նրա ընթանա անհոգ,
Ցաւն այն կլինի, որ իմ սիրելի՛ն խորտակեց ինձ լոկ:
Ո´նց եմ կատաղում, երբ որ գրիչս քե´զ ա պատկերում,
Ու էդ ժամանակ մի ուրիշ պոետ նույն բա´նն ա անում —
Իրա գոռ վրձնի նուրբ հարվածներով հենց քե´զ ա գերում:
Ձեռս էդ պահին լուռ դողդողում ա, լեզուս համրանում:
Արժանիքներդ ախր անվերջ են, մի վիթխարի ծով,
Ուր լող ա տալի — ստորադասն է´լ, վեսն է´լ մեծամիտ —
Ես իմ նավակով, ինքն իրա նավով, հսկա, ապահով,
Որ հենց նո´ւյն ծոցը իրար հետ հասնենք, ասես կանխամիտ:
Քու ծանծաղ ջուրը ինձ հերիք կանի´ — էրեսին մնամ,
Բայց հսկա նավին խո´րը ջուր ա պետք, որ հանգիստ լողա:
Փոթորիկ ըլնի, ուժ չե´մ ունենա — որ շատ դիմանամ,
Իսկ ինքը, հպարտ, խորախոր ծովում չի էլ դողդողա:
Թե ինքը ծաղկի, ես էլ շպրտվեմ ա´փը քարքարոտ,
Կմխիթարվեմ, որ ունեցել եմ, թե սե´ր, թե´ կարո´տ:
Գովերգելիս ձեզ ո՜նց եմ ես նեղվում,
Երբ այլ ոգին տալիս է ձեր անունը,
Եւ այդ գովքում ողջ ուժն է իր ծախսում,
Եւ ձեզ փառերգելուց լեզուս կապվում է:
Բայց զի ձեր ձիրքը՝ զերդ անծայր Օվկիան՝
Կրում է առագաստ թե՛ վեհ, թե՛ հեզ,
Հոխորտ նավակն իմ՝ փոքր ու աննշան՝
Անկոչ մտնում է ջուրը ձեր անեզր:
Ինձ կփրկի չնչին ձեր օժանդակը,
Մինչ նա անցնում է ձեր անձայն խորքով,
Կամ ես մի քայքայված անպետք նավակ եմ․
Նա՝ վեհ կառույց՝ հպարտ ու անվրդով:
Այդժամ թե նա ծաղկի, ես կկորչեմ,
Եւ դա է վատ. սիրուց կկործանվեմ:
Օ՜, որքա՜ն եմ ես թուլանում, երբ գրում եմ քո մասին,
Իմանալով, որ ավելի հզոր մի ոգի է գործածում քո անունը,
Եվ իր ողջ ուժն է գործադրում քո գովքը հյուսելիս,
Կաշկանդելով իմ լեզուն՝ քո մասին խոսելիս:
Բայց քանի որ քո արժանիքները նման են լայն օվկիանոսի,
Որը կրում է թե՛ հպարտ նավը, թե՛ խեղճ մակույկը,
Իմ համարձակ նավակը (չափազանց փոքր նրա նավի համեմատ)
Նույնպես համարձակվում է լողալ քո խոր ջրերում:
Քո ամենաչնչին օգնությունը կպահի ինձ ջրի երեսին,
Մինչդեռ նա սավառնում է քո անհուն անդունդների վրա.
Եվ եթե ես խորտակվեմ, ես անարժեք մի նավակ եմ միայն,
Մինչդեռ նա հպարտ կառույց է եւ մեծարժեք մի նավ:
Եվ եթե նա ծաղկի, իսկ ես կործանվեմ անհետ,
Իմ վատթարագույն վիճակն այն էր, որ իմ սերն էր իմ կործանումը:
Օ՜, ինչպե՜ս եմ ես կարկամում քո գովքն անելու պահին,
Քա՜ջ գիտենալով, թե ի՛նչ Պոետ է անունդ տալիս,
Ողջ ուժն ու ձիրքը դրած տողերում իր Աստվածային
Եւ ինձ լեզվակա՜պ անելով խոսքով իր զարմանալի:
Եւ հանդգնում եմ եթե ես երգիս նավակով համեստ,
Քո անծայր ծովի վրա երեւալ,— լոկ նրա համար,
Որ լա՛յն ու խո՜րն են քո արժանիքներն օվկիանոսի պես,
Եւ տե՛ղ կա այնտեղ բոլո՜ր փոքր ու մեծ նավերի համար…
Բարձրաշու՜ք է նա, իր նավի նման ամրակուռ, վսեմ,
Եւ երկյուղ չունի՜ ոչ խորությունից, ոչ մրրիկներից,
Մինչ,— քեզ անարժան մի նավա՜կ եմ ես՝ խարխո՜ւլ ու նսե՜մ,—
Որ քո օգնությա մբ կարող է միայն Փրկվել հողմերից:
Ցավն ա՜յն չէ միայն, թե նա կհաղթի, իսկ ես՝ կպարտվե՜մ,
Այլ այն, որ պատճա՛ռն իմ կործանումի՝ իմ սե՜րն է վսեմ:
(52) Հ, կը նըրւաղիմ երբ ես Քու մասին գրրել կը փորձեմ,
Գիտնալով Հանդերձ անունդ աւելի յաջող մի ոգի
կը չաճադործ է, իր ամբողջ ուժով գովաբանելով,
Լեզուս-բոնելով երբ քու Համբաւին մասին կը խօսիմ։
Բայց Քանի որ քու արժանիքդ է լայն ինչպէս ույկէան,
ԽոնարՀն՝ ամէնէն Հրպարտ նաւարկող ինքզինք ցոյց կուտայ,
Մինչ իմ նորաձեւ նաւակը փոքրիկ, անոր բաղդատմամբ
Այնքան անարժեք, լայն ֆուրերուղ վրայ քմայքով կը Տփար:
Քու նըրւազադույն օդնութիւնըդ զիս պիտ պաճէ ծրւփուն,
Մինչ ան քու անձայն խորքիդ վրայ պիտի իր նաւը վարէ.
կամ, երբ խորտակուիմ, պիտի նկատուիմ անչաձ ժի նաւակ,
ԱՋ՝ կառոյց Հակա, եւ Հրրապուրիչ մԱ Հրպարտանքով:
Թէ ան մաջողի, ես մէկդի նետուիմ, ամէնէն խորունկ
Վիչտըս այն է որ, սէրըս է պատճառ. իժ խորտակում ին:
Օ՜, ինչպե՜ս եմ ես քո անվան վրա նվաղում անզոր,
Երբ ինձնից զորեղ մի ոգի է քո անունն հոլովում.
Ինձ գերազանցել ջանք չի խնայում նա գիշեր ու զոր,
Լեզուս կապելով` քո համբաւն է նա անդադար գովում:
Անծիր են քանզի քո արժանիքներն, ինչպես ովկիան,
Ուր թե՛ անպաճույճ, թե՛ հպարտ նաւն է լողում անարգել,
Մակույկն իմ ժպիրհ, որ նրա կողքին նվաստ է այնքան,
Ինքնագլխորեն հանդգնեց քո վես ջրում նավարկել:
Եւ դեռ կլողա, թե դույզն նրան պահապան լինես,
Մինչ նաւը նրա սլանում է քո ծովում անսահման.
Եթե խորտակվեմ, ուրեմն չարժա՜ն մի մակույկ եմ ես,
Իսկ նա ամրակուռ կմնա հավետ ու միշտ անսասան:
Եթե ես սուզվեմ, եւ նաւը նրա ընթանա անհոգ,
Ցաւն այն կլինի, որ իմ սիրելի՛ն խորտակեց ինձ լոկ:
Ո´նց եմ կատաղում, երբ որ գրիչս քե´զ ա պատկերում,
Ու էդ ժամանակ մի ուրիշ պոետ նույն բա´նն ա անում —
Իրա գոռ վրձնի նուրբ հարվածներով հենց քե´զ ա գերում:
Ձեռս էդ պահին լուռ դողդողում ա, լեզուս համրանում:
Արժանիքներդ ախր անվերջ են, մի վիթխարի ծով,
Ուր լող ա տալի — ստորադասն է´լ, վեսն է´լ մեծամիտ —
Ես իմ նավակով, ինքն իրա նավով, հսկա, ապահով,
Որ հենց նո´ւյն ծոցը իրար հետ հասնենք, ասես կանխամիտ:
Քու ծանծաղ ջուրը ինձ հերիք կանի´ — էրեսին մնամ,
Բայց հսկա նավին խո´րը ջուր ա պետք, որ հանգիստ լողա:
Փոթորիկ ըլնի, ուժ չե´մ ունենա — որ շատ դիմանամ,
Իսկ ինքը, հպարտ, խորախոր ծովում չի էլ դողդողա:
Թե ինքը ծաղկի, ես էլ շպրտվեմ ա´փը քարքարոտ,
Կմխիթարվեմ, որ ունեցել եմ, թե սե´ր, թե´ կարո´տ:
Գովերգելիս ձեզ ո՜նց եմ ես նեղվում,
Երբ այլ ոգին տալիս է ձեր անունը,
Եւ այդ գովքում ողջ ուժն է իր ծախսում,
Եւ ձեզ փառերգելուց լեզուս կապվում է:
Բայց զի ձեր ձիրքը՝ զերդ անծայր Օվկիան՝
Կրում է առագաստ թե՛ վեհ, թե՛ հեզ,
Հոխորտ նավակն իմ՝ փոքր ու աննշան՝
Անկոչ մտնում է ջուրը ձեր անեզր:
Ինձ կփրկի չնչին ձեր օժանդակը,
Մինչ նա անցնում է ձեր անձայն խորքով,
Կամ ես մի քայքայված անպետք նավակ եմ․
Նա՝ վեհ կառույց՝ հպարտ ու անվրդով:
Այդժամ թե նա ծաղկի, ես կկորչեմ,
Եւ դա է վատ. սիրուց կկործանվեմ: