143 | ՇԵՅՔ-ՍՊԻՐԻ ՀՆՉՅԱԿՆԵՐԸ

1 / 1

Բնագիր

Lo, as a careful housewife runs to catch

One of her feathered creatures broke away,

Sets down her babe and makes all swift dispatch

In pursuit of the thing she would have stay,

Whilst her neglected child holds her in chase,

Cries to catch her whose busy care is bent

To follow that which flies before her face,

Not prizing her poor infant's discontent:

So runn'st thou after that which flies from thee,

Whilst I, thy babe, chase thee afar behind;

But if thou catch thy hope, turn back to me,

And play the mother's part, kiss me, be kind:

So will I pray that thou mayst have thy Will,

If thou turn back, and my loud crying still.

1 / 1

Տողացի

Ռուբէն Թարումեանի թարգմանությամբ

Տե՛ս, ինչպես հոգատար տանտիկինը վազում է բռնելու

Մեկին իր փետրավոր էակներից փախած,

Դնում է վայր իր փոքրիկին եւ ամենայն արագությամբ սլանում

Հետապնդման մեջ այն բանի, որը նե կցանկանար պահել,

Մինչ իր անտեսված երեխան պահում է ներան հետապնդման ընթացքում,

Ճչում է բռնելու համար ներան, ով զբաղված մտահոգությամբ

Հետեւելու այն, ինչը թռչում է առջեւում ներա դեմքի

Չարժեւորելով ներա խեղճ մանկիկի դժգոհությունը.

Այդպես վազում ես դու նրա հետեւից, ով փախչում է քեզնից,

Մինչդեռ ես, քո փոքրիկը, հետապնդում եմ քեզ հետ մնացած․

Բայց եթե դու որսաս քո հույսը, դարձիր ետ դեպի ինձ,

Եւ խաղա մոր դերը, համբուրիր ինձ, եղիր բարի:

Այսպիսով, ես կաղոթեմ, որ դու կարողանաս ունենալ քո Ւիլլը*,

Եթե դու ետ դառնաս, եւ իմ բարձրաձայն լացը մեղմես:

* Տե՛ս 135 հնչյակի ծանոթագրությունը։

1 / 7

Դավիթ Դավթյանի եւ Հովհաննես Քելեշյանի

թարգմանությամբ

Տե՛ս, թե ինչպես խեղճ մայրը, դուրս փախչելով իր բնից,
Գետնի վրա թողնելով գրկած փոքրիկ ձագուկին,
Գնում է սրընթաց փախած հավի ետեւից,
Եվ ջանում է իր բույնը վերադարձնել վերստին:
Մինչդեռ լքված փոքրիկը մորն է փնտրում լալագին,
Վազում նրա ետեւից, ձգտում թռչել դեպի վեր,
Սակայն մայրը, սրտակեզ լաց ու կոծին անտարբեր,
Մտահոգված է միայն հասնել փախչող իր հավին:
Դու էլ նրան ես փնտրում, ով քեզանից է փախչում,
Մինչդեռ ինքս՝ երեխադ, քեզ որոնում եմ հեռվից,
Սակայն եթե գտնես այն, ինչ որ դու ես ցանկանում,
Վերադարձի՛ր եւ մոր պես ինձ գուրգուրիր քնքշալից:

Այդպես պիտի պաղատեմ, որ Վիլյամիդ տիրանաս,
Եթե իմ վիշտն ու ողբը դու մեղմացնել կարենաս:

Ինչպես մանկանը գրկած մի հոգատար տանտիկին,
Երբ հավ բռնել է ուզում, ընկած նրա ետեւից,
Երեխային իր գրկից շտապ դնում է գետին,
Որ, երկու ձեռքը պարզած, բռնի հավի ոտք-թեւից,
Իսկ նրա խե՜ղճ երեխան, կապտած լացից ու ահից,
Վազո՜ւմ է մոր ետեւից, որը, լքած զավակին,
Հետապնդում է նրա՜ն, ով փախչում է իրենից,
Իր ուշքն ու միտքը տված այդ միամի՜տ խաբկանքին,—
Այդպես էլ դո՛ւ ես վազում ուրիշ մեկի ետեւից,
Երեխայիդ հարազատ անխնա՜մ ու ո՜րբ թողած,
Բայց երբ հասնես ուզածիդ,— ինձ մո՛տ դարձիր դու նորից,
Որ գրկե՜ս ու փայփայե՜ս երեխային քո սիրած…

Ես մինչեւ իսկ կուզենա՛մ, որ հասնես քո փափագին,
Միայն… կրկին ե՜տ դառնաս՝ գուրգուրե՜ս քո զավակին:

(133 Ա) Ինչպէս Հոդածու ըզգոյչ տանտիկին ժը՝ Հետապնդող
Բոնելու Համար մէկն իր փետրաւոը արարածներէն՝
Փախած, կորսըւած, իլ մանուկը վար կը դնէ գրկեն
Արագ վազելու, Հետապնդելու ինչ որ պիտի ինջ
Ուզէր որ իր մօտ մնար անկորուստ
Մինչդեռ իլ լքուած
Երեխան՝ զինք ետ պաճել ուզելու Հետապնդում էն,
կուլա բռնելու իր մայրն մտազբաղ, որուն միակ Հոգն
է Հետապնդել այն որ կը Թոչի իր աչքին առջեւ,
Անտեսելով խեղճ իր երեխային կանչը ցաւագին:

Այսպէս նաեւ դուն կը Հետապնդես այն որ կը Թոչի
Քեզմէ միչտ Հեռու, մինչ քու երեխան՝ ե՚ս, կը Հալածեմ
Քեզ չատ Հեռուկն։ Բայց Թէ լուսացածդ բռնել կարենաս,
Դարձիր ետ ինծի, եւ մօր դերն խաղալ, Գամբուրէ դուն զիա,
Եւ եղիր ազնիւ:
Այսպէս պիտի ես աղօթեմ որ դուն
կամ քըդ» ունենաս, եթէ պատաձի որ վերադառնաս,
Քու փվերադարձովդ իմ բարձրաղաղակ լացըս Հանդարտ:

(133 Բ) Ինչաէս Հոդածու ըզգոյչ տանտիկին մը՝ Հետապնդող
Բոնելու Համար մէկն մԱ փետրաւոր արարածներէն՝
Փախած, կորարւած, իր մանուկը վար կը դնէ գրկէն՝
Արագ վազելու, Հետապնդելու ինչ որ պիտի ինք
Մինչդեռ իր լքուած
Երեխան՝ զինք եւո պաճել ուզելով Հետապնդում էն,
կուլա բունելու իր մայրն մտազբաղ, որուն միակ Հողն
է Հետապնդել այն որ կը Թոչի իր աչքին առեւ,
Անտեսելով խեղճ իր երեխային կանչը ցաւադին:

Այսպէս նաեւ դուն կը Հետապնդես այն որ կը թԹոչի
Քեզ է մժիչտ Հեռու, մինչ քու երեխան՝ Է՚ա, կը Հալածեմ՝
Քեզ չատ Հեռուէն: Բայց Թէ յուսացած դ. բունել կարենաս,
Դարձիր ետ ինծի, եւ մօր դերն խաղաց, Համբուրէ դուն զիս,

Եւ եղիր ազնիւ:

Այսպես պիտի ես աղօթեմ ոբ դուն
Ուիլլիդ» ունենաս, եթէ պատածի որ վերադառնաս,
Քու վերադարձովդ իմ բարձրաղաղակ լացըս Հանդարտի:

Նայիր, թե ինչպես ուշիմ գեղջկուհին կորցնում է իրեն,
Երբ իր թեւավոր արարածն հանկարծ փախչում է բնից,
Եւ նա, թողնելով գործ ու երեխա, վազում խենթորեն`
Ջանալով նրան ետ բերել դեպի իր բույնը նորից,
Մինչ աղիողորմ լալիս է նրա երեխան լքված
Եւ հեկեկալով փորձում է հասնել մորը անհամբեր,
Որ իր թեւավոր արարածով է սոսկ մտահոգված`
Խեղճ երեխայի լացին ու կոծին դարձած անտարբեր:
Այդպես նաեւ դու, վազում ես ինչ-որ բանի ետեւից,
Մինչ ես` երեխադ, քո ետեւից եմ վազում լալագին:
Բայց եթե մի օր հասնես քո հույսին, ետ դարձիր նորից
Եւ գուրգուրանքով իմ սիրտը շահիր, ինչպես մայր անգին:

Պիտի աղոթեմ, որ դու անպայման քո Wil-ին գտնես,
Երբ վերադառնաս եւ իմ բարձրաձայն ողբը մեղմացնես:

Նայի´, գեղջկուհին ո´նց ա վազ տալի, որ իր փետրաթեւ
Աքլորը բռնի, որ էսի, հանկարծ, չէթա ու կորի,
Ու գրկի որդուն դնում ա գետին, որ հեշտ ու թեթեւ
Լարի թռչունին, որ հասնի, բռնի, նորից հե´տ բերի:
Լքված էրեխեն, հուսահատ լալով, տոտիկ ա անում,
Որ մորը հասնի, դավաճա´ն մորը, ով, պարտքը թողած,
Օտար մեկի´ն ա հույսով հետեւում, ու չի իմանում,
Որ հենց ի´ր որդին — մնացել ա ո´րբ, խե´ղճ ու նվաղած:
Դու է´լ ես վազում — մենակ հենց քեզնից փախնողի´ն բռնես,
Այնինչ, ե´ս, որդիդ, հեռվից գալիս եմ, որ քե´զ միանամ:
Հենց իրան բռնես, աղաչո´ւմ եմ քեզ, դադարըդ կառնես,
Որ մոր պես հե´տ գաս, գրկե´ս, համբուրե´ս, որ ես լիանամ:

Տո´, աստված անի, քու էդ Վիլ-բանը ա´նպայման բռնես,
Որ հետո հետ գաս — ի´մ լացը կտրես, հեռու չթռնե´ս:

Ինչպես, տան կինն է ետ բերել փորձում
Մեկին իր փետրավորներից փախած,
Դնում է վայր մանկան եւ սլանում
Հետապնդում, որ չկորչի հանկարծ,
Մինչ երեխան ուզում է խանգարել,
Ճչում է, ջանալով բռնել իր ոտքը,
Իսկ նա գործով է իր միայն տարվել
Եւ անտեսում է խեղճ որդու բողոքը.
Այդպես հետապնդում ես ուրիշի,
Մինչ ես, մանկիկդ քեզ քաշում եմ հետ․
Բայց երբ որսաս քո հույսը, ետ դարձիր,
Խաղա մոր դերը, ջերմ եղիր ինձ հետ:

Եւ կաղոթեմ, որ Իղձը քո գտնես,
Եթե դառնաս, եւ լացը իմ մեղմես: