70 | ՇԵՅՔ-ՍՊԻՐԻ ՀՆՉՅԱԿՆԵՐԸ

1 / 1

Բնագիր

That thou are blamed shall not be thy defect,

For slander's mark was ever yet the fair;

The ornament of beauty is suspect,

A crow that flies in heaven's sweetest air.

So thou be good, slander doth but approve

Thy worth the greater, being wooed of time,

For canker vice the sweetest buds doth love,

And thou present'st a pure unstained prime.

Thou hast passed by the ambush of young days,

Either not assailed, or victor being charged,

Yet this thy praise cannot be so thy praise

To tie up envy, evermore enlarged:

If some suspect of ill masked not thy show,

Then thou alone kingdoms of hearts shouldst owe.

1 / 1

Տողացի

Ռուբէն Թարումեանի թարգմանությամբ

Որ դու մեղադրված ես, չպետք է լինի քո արատը,

Քանի որ զրպարտության թիրախը եղել է միշտ չքնաղը․

Զարդը գեղեցկության՝ կասկածն է՝

Ագռավ, որ թռչում է երկնքի մաքրագույն օդում։

Այնպես որ դու եղիր լավը, զրպարտությունը սակայն կհաստատի․

Քո արժանիքն ավելին է, խնամված կլինի ժամանակի կողմից*,

Քանի որ խոցն արատի քաղցրագույն կոկոններն է սիրում,

Եւ դու ներկայացնում ես զտված անբիծ ծաղկունք։

Դու խուսափել ես որոգայթներից երիտասարդ օրերի,

Կամ չես գրոհվել, կամ հաղթել՝ գրոհված լինելով,

Թեեւ դա քո համար գովելի է, չի կարող լինել այդքան գովելի,

Որպեսզի կապի նախանձը, անընդհատ ընդարձակվող․

Եթե որոշ կասկած արատի չդիմակեր քո կերպարը,

Այդժամ դու միայնակ արքայությունների սրտերի կտիրեիր։

* Խրթին տեղ է։

1 / 6

Դավիթ Դավթյանի եւ Հովհաննես Քելեշյանի

թարգմանությամբ

Որ քեզ մեղադրում են, դա քո արատը չէ բնավ,
Քանզի չարախոսությունը միշտ հետապնդում է գեղեցկությանը.
Գեղեցկության զարդն է կասկածանքը մարդկանց,
Մի ագռավ, որը թռչում է երկնքի ամենապայծառ լույսի տակ:
Եթե դու լավն ես, զրպարտությունը միայն ավելացնում է քո գովքը,
Եվ ցույց տալիս քո արժանիքը՝ ժամանակի աչքում.
Քանզի որդը միշտ փնտրում է ամենաքաղցր կոկոնները,
Եվ դու հանդիսանում ես մաքուր, անարատ մի գարուն:
Դու անցել ես երիտասարդության վտանգավոր որոգայթներով,
Կա՛մ չհարձակված, կա՛մ հաղթող դուրս եկած փորձություններից.
Սակայն այս գովեստը չի կարող այնքան մեծ լինել,
Որպեսզի լռեցնի նախանձի չար լեզուն:

Եթե չլիներ չարախոսության այս մութ կասկածը,
Դու միայնակ կտիրեիր բոլոր սրտերի թագավորությանը:

Բամբասվելուդ մեջ վարքդ մեղք չունի.
Բամբասանքը միշտ լավի՛ն է զարկում,
Չարը՝ պտտվո՜ւմ գլխին սիրունի՛,
Ինչպես ագռավը՝ անամպ երկնքում:
Նա քո արժե՜քն է միայն հավաստում.
Զգո՜ւյշ կաց, սակայն, դու բամբասանքից,—
Որդն ամենից լավ բողբո՛ջն է ուտում,
Իսկ դու գարնան պես չքնա՜ղ ես, անբի՜ծ:
Դու խուսափել ես բազո՜ւմ դավերից—
Կամ դա՛վն է պարտվել, կամ դո՛ւ ես հաղթել,—
Բայց կատարյա՛լն իսկ վսե՜մ, անթերի,
Անզո՜ր է չարի բերանը փակել…

Եթե չլիներ ամպն այդ ստվերի,
Դու կտիրեիր բոլո՜ր սրտերին…

(61) ԹԷ մեղադըրուխա, այդ քու Թերութիւնըդ պիտի չըլլով
Ջի զրպարտութեան Թիրախը ընդմիչտ գեղեցիկն է լոկ,
Եւ դեղերն ման գար Ամա կասկած Կո ԽԱՐ
Ու ջինջ «դին մէֆ
Ուստի դուն եղիր Զե առաքինի,
Ջի զրպարտութիւնը քու արժանիքդ պիտի աւելի
Անցած ես քովէն դուն Թակարդներուն պարման օրերուղ,

կամ չասպատակուած, եւ կամ լաղթական միչտ լայտարարուած:
Քեզ դովելն այսպէս, եզի արժանի գովասանք մը չէ,
Ջապելու Համար ուժդին սաստկացող նախանձը մարդուն:
Ոմանք Քեզ եԹէ կեղծիք փվերագրեն եւ ոչ ինքնությիւնդ,
Ուրեմն առանձինն պարտական մըրնաս պիտի արտերու
Թազգաւորութեանը անթիւ-անձամար բազմութիւններու:

Այն, որ մեղք ունես, քեզ համար արատ չի եղել երբեք,
Գեղեցի կմիշտ թիրախ է եղել չարախոսության,
Կասկածն է եղել գեղանիության պաճուճանքը սեգ,
Որ պղծում է լուրթ երկինքը մի սեւ ագռավի նման:
Դու մնա այդպես վեհանձն ու պարկեշտ եւ լավ իմացիր`
Զրպարտությունը քո արժանիքն է բարձրացնում անվերջ,
Որդը զազրելի սիրում է ծաղիկն ամենաընտիր,
Իսկ դու քեզանով մի բուրաստան ես անարատ ու պերճ:
Անցել ես արդեն ջահել օրերիդ ամեն որոգայթ`
Յաղթահարելով թշնամիներիդ չար ու ամբարիշտ,
Բայց քեզ հավիտյան պարծանք չի բերի հաղթանա կայդ,
Քանզի դժվար է հաղթել նախանձը, որն աճում է միշտ:

Եթե քո դեմքին չլիներ գեթ մի կասկածի ստվեր,
Դու կունենայի՜ր մարդկային սրտի բյուր տիրություններ:

Ախր, ի՞նչ անես — քեզ չմրոտի ամեն մի անճար:
Սեւացնողը միշտ նշան ա բռնում թիրախին սիպտա´կ:
Սքանչելիքի սեւ ուղեկիցը կասկածա´նքն ա չար,
Ինչն ագռավի պես աղավաղում ա մեղեդի´ն հստակ:
Բանի տեղ մի դիր: Բամբասը մենակ — քու արժանիքի´
Վկայությունն ա, ինչն ախր, վերջը, մի օր կէրեվա:
Անբիծ էակը բաժին ա դառնում չարի ժանիքին,
Այնինչ քու հոգին հենց անարա´տ ու անբիծ արեւ ա:
Քեզ չի խաթարե ջահելին վնաս եւ ո´չ մի դարան:
Դու դիմացել ես ամենա´յն գրոհ ու պաշարմունքի:
Բայց ասված գովքը հեչ էլ հերիք չի, որ չար ավարան
Մնա անծպտուն, ու էլ չդիմի սեւ´ արարմունքի:

Թե չլսեին բամբասանքներին ու չար ստերին,
Արքայազնի պես — տե´ր կդառնայիր սաղի´ սրտերին:

Արատ չէ այն, որ դու մեղադրված ես՝
Չքնաղն է զրպարտչի թիրախ դառնում․
Եւ միշտ էլ զարդը պերճության՝ կասկածն է՝
Ագռավ թռչող՝ երկնի մաքուր օդում։
Եղիր դու լավը եւ կհաստատվի
Ժամանակով․ արժանիքներդ մեծ են,
Իսկ դու անբիծ ծաղկունք ես հիրավի,
Անուշ կոկոնն է միշտ ընտրում գարշ ցեցը։
Պարտվել են բազմաթիվ ախոյաններդ,
Մղել ես ետ գրոհը շատերի,
Բայց չեն բավարարի հաղթանակներդ,
Որ վերջ տաս նախանձին նոր օրերի․

Թե ստվերը արատի քեզ չդիպչեր,
Դու միայնակ կտիրեիր սրտեր։