« 52

53

54 »
Տառաչափ՝
1 / 1
Բնագիր
What is your substance, whereof are you made,
That millions of strange shadows on you tend,
Since every one hath, every one, one shade,
And you, but one, can every shadow lend?
Describe Adonis, and the counterfeit
Is poorly imitated after you;
On Helen's cheek all art of beauty set,
And you in Grecian tires are painted new;
Speak of the spring and foison of the year
The one doth shadow of your beauty show,
The other as your bounty doth appear,
And you in every blessed shape we know.
 
In all external grace you have some part,
But you like none, none you, for constant heart.
1 / 1
Տողացի
Ռուբէն Թարումեանի թարգմանությամբ
Ո՞րն է ձեր նյութը, որից դուք պատրաստված եք,
Որ միլիոնավոր օտար ստվերներ են ձեզ հետեւում,
Մինչդեռ ամեն մեկն ունի, ամեն մեկը, մեկ ստվեր,
Իսկ դուք, հենց մեկդ, կարող եք ցանկացած ստվեր տալ։
Նկարագրեք Ադոնիսին, եւ այդ կեղծիքը
Վատ նմանակումն է ձեր․
Հեղինեի դեմքին ամբողջ արվեստը գեղեցկության դրեք,
Եւ դուք հունական զգեստով եք պատկերված նորից․
Խոսեք գարնան մասին եւ տարվա բերքահավաքի մասին
Մեկը կլինի ստվերը ձեր գեղեցկության հանդեսի,
Մյուսը որպես ձեր առատությունը կներկայանա,
Եւ ձեզ ցանկացած օրհնյալ ձեւով մենք կճանաչենք։
 
Բոլոր արտաքին պերճանքի մեջ դուք ունեք որոշ բաժին,
Բայց դուք ինչպես ոչ ոք, ոչ ոք (չունի ինչպես) դուք՝ հաստատունություն սրտի։
1 / 6
Դավիթ Դավթյանի եւ Հովհաննես Քելեշյանի
թարգմանությամբ

Ի՞նչ նյութից ես դու կերտված, ի՞նչ հրաշք է քո էությունը,
Որ հազարավոր ստվերներ քեզ են ծառայում սիրով,
Երբ ամեն մարդ ունի լոկ իր սեփական ստվերը,
Դու մեկն ես, բայց կարող ես հազար կերպար առնել շուքով:
Նկարագրի՛ր Ադոնիսին, եւ պատկերը նրա չքնաղ
Կլինի լոկ քո տեսքի մի նմանակում թերի,
Եթե Հեղինեի գեղն էլ նկարես արվեստով շռայլ,
Հունական զգեստի տակ դարձյալ դու ես երեւալու:
Խոսի՛ր գարնան մասին, խոսի՛ր բերքառատ աշնան,
Մեկը քո գեղեցկության պատկերն է լոկ կենդանի,
Մյուսը՝ քո առատության շնորհն է անսահման,
Եվ ամեն մի գեղեցկում քո ներկայությունն է զգալի:

Ամեն մի հրաշքի մեջ քո մասնիկն է փայլում վես,
Բայց հավատարմության մեջ քեզ նմանը չունես:

Ի՜նչ տարերքից ես դու ծնվել, ասա՛,
Երբ ամեն էակ մի՛ ստվեր ունի,
Իսկ քոնը մե՛կ չէ— այլ բյո՜ւր ու հազա՜ր—
Մեկը մյուսից պերճ ու գեղանի:
Ադոնիսի հե՞տ քեզ համեմատեմ,
Երբ նա ձանձրալի՜ կրկնությունն է քո,
Հեղինեի հե՜տ,— չքնա՜ղ, գեղադե՜մ,—
Որին հաղթե՛լ ես քո նոր հմայքով…
Չքնաղ գարունն ու աշունը շռայլ
Քո արտաքի՛նն ու ներքի՛նն են հուշում.—
Տեսքով՝ գարո՜ւն ես դու գեղեցկափայլ,
Իսկ շռայլությամբ՝ բերքառատ աշո՜ւն:

Դու կա՛ս փայլի մեջ ամեն հմայքի,
Բայց, քո մեծ սրտով, մե՜ծ ես, եզակի…

(5) Ուրկն՝ արդեօք քու էութիւնդ, ի՞նչ նիւթէ էս մօրինուած,
Որ Ժիլիոնով տարօրինակ չուքեր դեպ՚ քեզ կը Վգտին:
Քանի ամեն մէկը ունի իւրայատուկ մէկ երանգ,
Եւ դուն միայնակ, կրնաս ամէն տեսակ երանգ փոխանցել.

Տո՛ւր Ադոնիասն նկարագրել.- Ոչ-Հարազատ պատկերիդ
Նմանեցումը խեղճօրէն պիտի փորձեն նկարել.
Գեղեցկութեան արուեստն ամբողջ Հելենայի այտին դիր,
Քեզ ունական տարազներով դեղանկար կը ներկեն:

Խօսէ"՝ գարնան եւ բերքերուն մասին տարուան Հնձառատ)
Մէկը՝ միա՛յն ըստուերը քու գեղեցկութեանդ պիտ ցուցնէ,
Միւսը՝ այնպէս ինչպէս առատ քու բարութիւնդ մ երեւալ,
Եւ դուն՝ ամէն չընորձալի, օրչնեալ կերպովդ ընտանի:

Արտաքնայայտ ամէն չնորՀի մէջ մաս ունիս բացայայտ,
Բայց անոնցմէ ոչ մէկն է քու սրտիդ պատկերն Հարազատ:

Ի՞նչ նյութից ես դու արարված, ասա, ի՞նչ մարմիններից,
Որ բազում օտար ստվերներ են քեզ դարձել հպատակ.
Իւրաքանչյուր ոք մի ստվեր ունի իր ծնված օրից,
Իսկ դու կարող ես փոխ տալ ստվերներ անսահմանափակ:
Դու Ադոնիսին նկարագրիր, եւ դեմքը նրա
Քեզանից հետո նմանակութի՜ւն կլինի միայն.
Դու պերճությունը դիր Հեղինեի այտերի վրայ.
Նաղաշները քե՛զ պիտի պարգեւեն զգեստն հունական:
Գարունը հիշիր եւ լիությունը, որ տարին ունի,
Առաջինը քո գեղանիության ստվերն է անշեջ,
Երկրորդը միայն քո լիությամբ է այդքան լիուլի,—
Մենք քեզ ենք տեսնում բոլոր օրհնալիր պատկերների մեջ:

Բոլոր արտաքին շնորհների մեջ դու քո մասն ունես,
Բայց ո՛չ ոք չունի անդավաճան սիրտ, որ քո սիրտն է վես:

Ախր ինչի՞ց ես ինքդ արարված ու ինչի՞ համար,
Որ կարիքներդ հոգում ա միլիոն անծանոթ ուրու,
Ու ամեն մեկը քեզնից առնում ա գոնե մի նշխար,
Ու դու գթասիրտ ակունքն ես միա´կ — ամմե´ն մի բարու:
Թե´ Ադոնիսը, թե´ նկարներն իր — խղճո´ւկ են, թերի´,
Ու քու հիասքանչ, վսեմ կերպարից ցա´ծ են, չափազա´նց:
Հեղինեն ինչքան գեղեցիկ ըլնի, աշխարհ է´լ գերի,
Որ տոգա´ հագնես, դո´ւ ես սիրունը, դո´ւ ես գերազանց:
Թե գարուն էկավ, կամ էլ էդ տարին բերքն էղավ առատ,
Առաջինն աղոտ ու թույլ ուրուն ա քու վես կերպարի,
Մյուսն առատ ա, որովհետեւ հենց ի´նքդ, հենց դո´ւ ես շատ-շատ,
Որովհետեւ ամմե´ն բան — ձեւն ա ստանում — քո´ւ կաղապարի:

Քու չքնաղ կերպից մաս-բաժին ունե´ն իրերն անհամար,
Բայց դու ուրի´շ ես — քեզ անդավաճան սիրողի´ համար:

Այդ ի՞նչ նյութից եք դուք կերտված, ասեք,
Որ բյուր օտար ստվերներ են ձեզ հսկում,
Մինչդեռ ամենքն ունեն մեկ ստվեր, լոկ մեկ,
Իսկ ձեզ, մեկին բազումքն են հետեւում։
Ադոնիսի կերպարը պատկերեն՝
Ձեր վատ նմանակումն այն կլինի․
Հեղինեի դեմքին արվեստ դնեն՝
Հույնի զգեստով ձեզ աչքը կտեսնի․
Խոսենք գարնան, բերքաքաղի մասին
Եւ մեկն է՝ ստվերը ձեր առատության,
Իսկ մյուսը՝ գեղությունն է ձեր նրբին,
Օրհնյալ ձեւով ձեզ բնորոշ այնքան։

Ամեն պերճանք ձեզնից բաժին ունի,
Բայց սիրտը ձեր հաստատ՝ ոչ ոք, չունի։