Պոռնկությունը՝ հոգու ավերումն է բովանդակ
Ամոթանքի մսխումով, եւ մինչեւ նա կհաղթի,
Ոճրագործ է, անպատկառ, անողորույն, չար, վայրագ,
Երդմնազանց, փոփոխիկ, նենգամիտ ու ուխտադրուժ:
Նա որքան շուտ հղփանում, նույնքան շուտ է անարգվում,
Օրհասական խայծի պես անիծվում է անդադար,
Ով այդ խայծը գտնելով կլանում է անկշտում,
Նա դառնում է ցնորված, անբուժելի խելագար:
Նա խենթ է եւ՛ տիրելու, եւ՛ վայելքի ժամանակ,
Փորձության մեջ անսահման երանություն է զգում,
Բայց ի վերջո մի անհուն թախիծով է համակվում,
Նախ բերկրալի նպատակ, հետո՝ երազ, սին պատրանք:
Բոլոր մարդիկ այդ բանը այնքան լավ են հասկանում,
Սակայն դժոխք գնալուց ոչ մեկը չի խուսափում:
Կիրքը վատնո՛ւմ է հոգու եւ կորո՜ւստ է ամոթի,
Երբ հաղթե՛լ է… իսկ մինչեւ տիրանա՛ իր ուզածին,—
Արյունարբո՜ւ է, վայրա՜գ, սանձարձակ ու անոթի
Եւ դրուժան ավելի՛, քան պոռնի՛կը խառնածին:
Հագեցումից հետո նա արհամարհվո՜ւմ է, լքվո՜ւմ,
Մոլեգի՜ն է ատելիս, սիրելու մեջ՝ մոլագար,
Ով կո՜ւլ տվեց մի անգամ հեշտանքի խայծը կյանքում,
Նա մոլեգի՜ն է դառնում, ցնորված ու ցավագար:
Խելահեղ ու բիրտ է նա, երբ որոնում է տռփանք,
Խե՜նթ-խելագա՛ր ավելի՝ երբ տիրում է տենչածին,
Փորձության մեջ՝ երանյա՜լ, փորձությունից ետ՝ փորձա՛նք,
Նախ՝ բաղձալի՜ մի հաճույք, ապա՝ պատրա՜նք փուչ ու սին:
Այս ամենն ո՞վ չգիտե… Բայց ո՞վ կասի, թե ինչպե՛ս
Խուսափել այն դրախտի՛ց, որ… դժո՜խք է տանում մեզ:
(152) վատնումն Հոգիին ամայութեան մէջ անամօթութեան,
Կիրք մըն է գործօն, իակ մինչեւ արարք, կիրքն երդըմնազանց
Ու ոճրագործ է, եւ արիւնարբու, մեղադրանքով լի,
վայրագ, ծայրայեղ, կոպիտ եւ անգութ, անվստաձելի,
Հազիւ վայելուած, եւ անմիջապէս արՀամարձըւած,
Առանց պատճառի որսալէ յետոյ, Հազիւ ձեռք ձգուած,
ՌԸ կուլ է տրուած, եւ զայն կլլողին խենԹեցընելու
Եւ ունենալու մարմաչու տարուած, ծայրայեղօրէն,
հբը երջանկութիւն փաստարկըւելիք, բոյց որ փաստըւի՝
Վիչտ մ՚է փակական, ուրախութիւն նախ առաֆադրուած,
Աչխարն ամբողք այս
Գիտե արդարեւ, քաջատեղնակ է, բայց մէկը չկայ
ՌԸ գիտնայ ինչպես խոյս տալ երկինքէն, որ մարդիկն այսպէս
Առաֆնորդելով գիրկը կը նետէ այրող դժոխքին:
Տարփանքը հոգու զեխ ու ձեռնբաց ամոթն է նկուն,
Հավետ սպառում — եւ մինչեւ կրկին նոր վատնում բերի,
Երդմնադա՛ւ է նա, արյունո՛տ, մեղսո՛տ, ոճրագո՛րծ, փքո՛ւն,
Վայրենի՛, անգո՛ւթ, ծայրայե՛ղ, կոպի՛տ, անվստահելի՛,
Ուշ դարձած հաճույք եւ արհամարհանք` հար ու հավիտյան,
Միշտ հետապնդված, բաղձած խելքից դուրս, բայց ուշ ձեռք բերված,
Խելքից դուրս ատած եւ կուլ գնացած մի խայծի նման
Խեւելո՛ւ համար նպատակավոր սարքած ու դրված,
Խենթ` հետեւելիս, եւ վայելելիս` նույն հիմարը միշտ,
Եւ տիրանալու որոնումներում` անհա՛ս, անամո՜ք,
Խնդություն փորձված, իսկ ճաշակելիս` տխրություն ու վիշտ,
Առաջ` նպատակ, իսկ հետույ` միայն երազ ու ցնորք:
Մարդիկ սա գիտեն, սակայն ոչ մեկ չի կարողանում
Խույս տալ դրախտից, որ նրան դեպի դժոխք է տանում:
Ամոթն ըսպառած ոգու վնասը — հեշտա´նքն ա՝ փծուն:
Ու սա վայրի´ ա, ոճրամո´լ, անտա´շ, մեղսագո´րծ, դաժա´ն,
Ուխտադըրո´ւժ ա ու արյունարբո´ւ, անպատկա´ռ, գործո´ւն,
Անվստահելի´, չափը չիմացո´ղ, ստո´ր, անարժա´ն:
Կիրքը, մսխելով նո´ր վայելածը, վռազ խոլանում —
Ծուղակն ա ընկնում — հենց իրա´ լարած: Արարքից խելառ
Փոշման ա մնում, հետո նո´ւյն խայծն ա նորից կլանում
Ու դարդ չի անում, որ ախր նորի´ց կըլնի խելագար:
Խելագարի պես ո´րս ա հալածում: Հասա´վ իր որսին,
Դառնում ա խելա´ռ: Ու մի´շտ ծայրահեղ — դեմի´ց, արանքո´ւմ,
Վայելքից հետո´: Նախ՝ երանություն, հետո — արցունք՝ սին:
Դեմից՝ սպասվող էրազ հրճվադո´ղ, հետո՝ տե´նչ անքուն:
Էսի լա´վ գիտենք, բայց ո՞նց խուսափենք թովիչ դրախտից
Դժոխաուղի, ինչը չի´ փրկում թունավոր ախտից:
Տարփանքն իրագործվող՝ հոգու վատնում է
Անապատի մեջ ամոթի։ Մինչ այդ
Այն ուխտադրուժ, սպանիչ, արնոտ, փծուն է,
Սաստիկ, մեղսոտ, կոպիտ, դաժան, վայրագ,
Իսկ վայելած՝ իսկույն արհամարհվում է․
Անմիտ որսում են, բայց արդեն բռնած՝
Անմիտ ատում են, եւ խելագարվում են,
Ասես բռնել են խայծ հատուկ դրված.
Դառնում են խենթ ձգտող ու տիրացող,
Տիրելն էլ, տիրանալն էլ ծայրագույն է․
Սկզբում՝ հաճույք, հետո բայց՝ ցավ այրող,
Նախքան այդ՝ խինդ, հետո՝ երազն անցնում է:
Աշխարհը սա գիտի, բայց չի փորձել
Դժոխք տանող դրախտն այս շրջանցել:
Պոռնկությունը՝ հոգու ավերումն է բովանդակ
Ամոթանքի մսխումով, եւ մինչեւ նա կհաղթի,
Ոճրագործ է, անպատկառ, անողորույն, չար, վայրագ,
Երդմնազանց, փոփոխիկ, նենգամիտ ու ուխտադրուժ:
Նա որքան շուտ հղփանում, նույնքան շուտ է անարգվում,
Օրհասական խայծի պես անիծվում է անդադար,
Ով այդ խայծը գտնելով կլանում է անկշտում,
Նա դառնում է ցնորված, անբուժելի խելագար:
Նա խենթ է եւ՛ տիրելու, եւ՛ վայելքի ժամանակ,
Փորձության մեջ անսահման երանություն է զգում,
Բայց ի վերջո մի անհուն թախիծով է համակվում,
Նախ բերկրալի նպատակ, հետո՝ երազ, սին պատրանք:
Բոլոր մարդիկ այդ բանը այնքան լավ են հասկանում,
Սակայն դժոխք գնալուց ոչ մեկը չի խուսափում:
Կիրքը վատնո՛ւմ է հոգու եւ կորո՜ւստ է ամոթի,
Երբ հաղթե՛լ է… իսկ մինչեւ տիրանա՛ իր ուզածին,—
Արյունարբո՜ւ է, վայրա՜գ, սանձարձակ ու անոթի
Եւ դրուժան ավելի՛, քան պոռնի՛կը խառնածին:
Հագեցումից հետո նա արհամարհվո՜ւմ է, լքվո՜ւմ,
Մոլեգի՜ն է ատելիս, սիրելու մեջ՝ մոլագար,
Ով կո՜ւլ տվեց մի անգամ հեշտանքի խայծը կյանքում,
Նա մոլեգի՜ն է դառնում, ցնորված ու ցավագար:
Խելահեղ ու բիրտ է նա, երբ որոնում է տռփանք,
Խե՜նթ-խելագա՛ր ավելի՝ երբ տիրում է տենչածին,
Փորձության մեջ՝ երանյա՜լ, փորձությունից ետ՝ փորձա՛նք,
Նախ՝ բաղձալի՜ մի հաճույք, ապա՝ պատրա՜նք փուչ ու սին:
Այս ամենն ո՞վ չգիտե… Բայց ո՞վ կասի, թե ինչպե՛ս
Խուսափել այն դրախտի՛ց, որ… դժո՜խք է տանում մեզ:
(152) վատնումն Հոգիին ամայութեան մէջ անամօթութեան,
Կիրք մըն է գործօն, իակ մինչեւ արարք, կիրքն երդըմնազանց
Ու ոճրագործ է, եւ արիւնարբու, մեղադրանքով լի,
վայրագ, ծայրայեղ, կոպիտ եւ անգութ, անվստաձելի,
Հազիւ վայելուած, եւ անմիջապէս արՀամարձըւած,
Առանց պատճառի որսալէ յետոյ, Հազիւ ձեռք ձգուած,
ՌԸ կուլ է տրուած, եւ զայն կլլողին խենԹեցընելու
Եւ ունենալու մարմաչու տարուած, ծայրայեղօրէն,
հբը երջանկութիւն փաստարկըւելիք, բոյց որ փաստըւի՝
Վիչտ մ՚է փակական, ուրախութիւն նախ առաֆադրուած,
Աչխարն ամբողք այս
Գիտե արդարեւ, քաջատեղնակ է, բայց մէկը չկայ
ՌԸ գիտնայ ինչպես խոյս տալ երկինքէն, որ մարդիկն այսպէս
Առաֆնորդելով գիրկը կը նետէ այրող դժոխքին:
Տարփանքը հոգու զեխ ու ձեռնբաց ամոթն է նկուն,
Հավետ սպառում — եւ մինչեւ կրկին նոր վատնում բերի,
Երդմնադա՛ւ է նա, արյունո՛տ, մեղսո՛տ, ոճրագո՛րծ, փքո՛ւն,
Վայրենի՛, անգո՛ւթ, ծայրայե՛ղ, կոպի՛տ, անվստահելի՛,
Ուշ դարձած հաճույք եւ արհամարհանք` հար ու հավիտյան,
Միշտ հետապնդված, բաղձած խելքից դուրս, բայց ուշ ձեռք բերված,
Խելքից դուրս ատած եւ կուլ գնացած մի խայծի նման
Խեւելո՛ւ համար նպատակավոր սարքած ու դրված,
Խենթ` հետեւելիս, եւ վայելելիս` նույն հիմարը միշտ,
Եւ տիրանալու որոնումներում` անհա՛ս, անամո՜ք,
Խնդություն փորձված, իսկ ճաշակելիս` տխրություն ու վիշտ,
Առաջ` նպատակ, իսկ հետույ` միայն երազ ու ցնորք:
Մարդիկ սա գիտեն, սակայն ոչ մեկ չի կարողանում
Խույս տալ դրախտից, որ նրան դեպի դժոխք է տանում:
Ամոթն ըսպառած ոգու վնասը — հեշտա´նքն ա՝ փծուն:
Ու սա վայրի´ ա, ոճրամո´լ, անտա´շ, մեղսագո´րծ, դաժա´ն,
Ուխտադըրո´ւժ ա ու արյունարբո´ւ, անպատկա´ռ, գործո´ւն,
Անվստահելի´, չափը չիմացո´ղ, ստո´ր, անարժա´ն:
Կիրքը, մսխելով նո´ր վայելածը, վռազ խոլանում —
Ծուղակն ա ընկնում — հենց իրա´ լարած: Արարքից խելառ
Փոշման ա մնում, հետո նո´ւյն խայծն ա նորից կլանում
Ու դարդ չի անում, որ ախր նորի´ց կըլնի խելագար:
Խելագարի պես ո´րս ա հալածում: Հասա´վ իր որսին,
Դառնում ա խելա´ռ: Ու մի´շտ ծայրահեղ — դեմի´ց, արանքո´ւմ,
Վայելքից հետո´: Նախ՝ երանություն, հետո — արցունք՝ սին:
Դեմից՝ սպասվող էրազ հրճվադո´ղ, հետո՝ տե´նչ անքուն:
Էսի լա´վ գիտենք, բայց ո՞նց խուսափենք թովիչ դրախտից
Դժոխաուղի, ինչը չի´ փրկում թունավոր ախտից:
Տարփանքն իրագործվող՝ հոգու վատնում է
Անապատի մեջ ամոթի։ Մինչ այդ
Այն ուխտադրուժ, սպանիչ, արնոտ, փծուն է,
Սաստիկ, մեղսոտ, կոպիտ, դաժան, վայրագ,
Իսկ վայելած՝ իսկույն արհամարհվում է․
Անմիտ որսում են, բայց արդեն բռնած՝
Անմիտ ատում են, եւ խելագարվում են,
Ասես բռնել են խայծ հատուկ դրված.
Դառնում են խենթ ձգտող ու տիրացող,
Տիրելն էլ, տիրանալն էլ ծայրագույն է․
Սկզբում՝ հաճույք, հետո բայց՝ ցավ այրող,
Նախքան այդ՝ խինդ, հետո՝ երազն անցնում է:
Աշխարհը սա գիտի, բայց չի փորձել
Դժոխք տանող դրախտն այս շրջանցել: