Ընդդեմ այն օրվա, երբ իմ սիրելին կդառնա այնպիսին,
Ինչպիսին ես եմ հիմա՝ Ժամանակի դաժան ձեռքով մաշված,
Երբ ժամերը կխմեն նրա արյունը եւ կծածկեն նրա ճակատը
Խոր ակոսներով ու կնճիռներով դառնացած.
Երբ նրա երիտասարդական գարունը կանցնի
Դեպի ծերության մթագնած ու սառը գիշերը,
Եվ նրա ողջ չքնաղ գեղեցկությունը, որի արքան է նա հիմա,
Կսկսի անհետանալ եւ թոշնել անվերադարձ.
Ընդդեմ այդ օրվա ես այժմ կառուցում եմ այս ամրոցը,
Որպեսզի Ժամանակի ավերիչ գերանդին
Չկարողանա երբեք կտրել իմ սիրելիի հիշատակը,
Թեկուզ նա խլի նրա կյանքը եւ գեղեցկությունը:
Նրա չքնաղ գեղը կապրի այս սեւ թանաքի մեջ,
Եվ նա միշտ կմնա երիտասարդ այս տողերում:
Ընդդեմ այն օրվա, երբ իմ սիրելին իմ օ՛րը կընկնի,—
Տարիքի բեռից ինձ նման ճնշված, լլկված իր բախտից,
Երբ ժամանակը քամի՜ արյունը նրա թարմ դեմքի
Եւ կնճիռների ակոսներ գծի նրա ճակատին.
Երբ ջահելության այգը ծերության մութ գիշե՛ր դառնա
Կամ պատանության գարունը դառնա ցրտաշունչ աշուն
Եւ հմայքներն այն, որով դեռ այսօր պարծենում է նա,
Անհետ չքանա՜ն, կորչե՜ն անցավոր օրերի մուժում.—
Ընդդեմ այդ օրվա զինվե՛լ եմ ուզում ես այսօրվանից
Ժամանակի դեմ, մաշող Տարիքի, Հոգսի մշտական,
Որպեսզի նրանք չխլե՜ն նրա պատկերն ինձանից,
Եթե, մինչեւ իսկ, հաջողվի ջնջե՜լ նրա կյանքը կարճ…
Այս սեւ տողերում որոնք հավիտյան պիտի հուրհրան,
Հավե՜րժ կապրի նա՛ եւ մշտադալար հմա՛յքը նրա:
(84) Սիրոս Հանդէպ պիտի ըլլամ ինչպես որ եմ ես Հիմա,
կործանարար ձեռքերուն ժէջ Ժամանակին ճընչըւած
Նաեւ մաչած, ժամերն երբոր ծրծած մ ըլլան արիւնն իր
Եւ իր ճակատը լեցուցած խորչոմներով, ակօսուած,
Ելբ կենսառոյդ առաուօտն իր ճամբորդելով կը Հասնի
Իբ տարիքին ցից ու վայրեք գիչերներու եզերքին,
Եւ այն բոլոր գեղեցկութիւնք՝ որոնց վրայ ինք թաղաւոր,
կ՚անյայտանան, կամ արդեն իակ աչքէ Հեռու են անյայտ,
Իբ գարունի գանձերն այսպես կողոպտելով, գողնալով։
կամրապնդուիմ ես այդաիաի ժամժանակուայ մը Համար
Ընդդէմ անդութ սուր դանակին՝ ընկճող, չրփոթ տարիքին,
Որ ան երբեք իմ լուչերէն չրկարենայ անջատել
Քաղցըը սպիրոյս գեղեցկութիւնն որ կեանքն իակ Է սիրած իա.
Գեղեցկութիւնն եր տեսնըւի պիտ տողերուն մէջ այս սեւ,
Որոնք ապրին պիտի, եւ ինք՝ դալար կանաչ անոնց մէջ:
Գիտեմ, իմ սիրո, ինչպես ինձ համար, այն ժամը կգա,
Երբ կբզկտվի նա ժամանակի ձեռքից չարագործ.
Երբ ժամերն հերթով քամեն կենսահորդ արյունը նրա,
Հպարտ ճակատը պատեն ծերության կնճիռները հոծ.
Երբ ջահելության լուսայգը դառնա ծերության գիշեր,
Գեղեցկությունը, որ նրան հիմա արքա է կարգել,
Լուռ անյայտանայ` թողնելով միայն դառնագին հուշեր,
Եւ գարնան դյութիչ գանձերը իր հետ տանի անարգել:
Ահա թե ինչու զինավորվում եմ ընդդեմ այդ ժամի
Եւ պաշտպանվում եմ ծերության անգութ դաշույնից այնպես,
Որ անմար շողա նրա անունը, եւ չթառամի
Մարդկանց հուշերում գեղեցկությունը` նրա կյանքի պես:
Այս սեւ տողերում չի կորչի նրա պերճանքն անճանաչ.
Տողերն իմ կապրեն, եւ նա հավիտյա՛ն կլինի կանաչ:
Որ իմ սիրելին ի´մ էսօրվա պես չդառնա ավեր,
Որովհետեւ օրերը պատանու փայլը հաստա´տ են մաշում,
Արո´ւնն են քամում ժամ ժամի վրա, դարձնում անվավեր
Իրա առկայծը, գարուն-ամառը դարձնում են աշուն,
Ճակատն ակոսում, ցերեկը դարձնում գիշեր ու խավար,
Ու գոռ պերճանքը իր արքայական դարձնում ցնցոտի,
Ու նախկին չքնաղ դաշտ ու գարունքից, պերճ ու ինքնավար,
Էլ բան չի մնում, մնում ա մենակ մի մեռյալ գոտի,
Ա´յ, սրանց համար — վահա´ն եմ սարքում, որ ժամանակի
Կործանիչ շեղբի ուժը վերանա, ու էդ շեղբը սուր
Լրի´վ բթանա, ու չքնաղ հուշի քո´ղը չդակի,
Որ իմ սիրելու հմայքը հիշեն, ու գիրը իմ հուր
Պատմի պատանու է´ն կանանչ տեսքը — պատմի միշտ, անվերջ —
Ու անցյալ դառած գարունը մնա — անկործան ու պերճ:
Ընդդեմ օրվան, երբ սերս ինձ նման,
Ժամանակի ձեռքով կջախջախվի․
Երբ կկորչի այրող եռանդն արյան,
Եւ կսառչի․ երբ այգը պատանի
Կուղեւորվի դեպ ծերության խոր ցայգ,
Պերճանքն, որին նա տերն է ու արքան
Կանցնի, կանհայտանա աներեւակ,
Գողանալով գանձերը իր գարնան․
Կանգնում եմ ես ընդդեմ այդ օրերի,
Երբ կշողա նենգ ծերության դանակը․
Որ հիշողությունից այն չկտրի
Սիրուս պերճանքը, կամ խլի իր կյանքը։
Տողերն այս սեւ՝ պերճանքն իր անդադար
Կպահպանեն եւ նա կապրի դալար։
Ընդդեմ այն օրվա, երբ իմ սիրելին կդառնա այնպիսին,
Ինչպիսին ես եմ հիմա՝ Ժամանակի դաժան ձեռքով մաշված,
Երբ ժամերը կխմեն նրա արյունը եւ կծածկեն նրա ճակատը
Խոր ակոսներով ու կնճիռներով դառնացած.
Երբ նրա երիտասարդական գարունը կանցնի
Դեպի ծերության մթագնած ու սառը գիշերը,
Եվ նրա ողջ չքնաղ գեղեցկությունը, որի արքան է նա հիմա,
Կսկսի անհետանալ եւ թոշնել անվերադարձ.
Ընդդեմ այդ օրվա ես այժմ կառուցում եմ այս ամրոցը,
Որպեսզի Ժամանակի ավերիչ գերանդին
Չկարողանա երբեք կտրել իմ սիրելիի հիշատակը,
Թեկուզ նա խլի նրա կյանքը եւ գեղեցկությունը:
Նրա չքնաղ գեղը կապրի այս սեւ թանաքի մեջ,
Եվ նա միշտ կմնա երիտասարդ այս տողերում:
Ընդդեմ այն օրվա, երբ իմ սիրելին իմ օ՛րը կընկնի,—
Տարիքի բեռից ինձ նման ճնշված, լլկված իր բախտից,
Երբ ժամանակը քամի՜ արյունը նրա թարմ դեմքի
Եւ կնճիռների ակոսներ գծի նրա ճակատին.
Երբ ջահելության այգը ծերության մութ գիշե՛ր դառնա
Կամ պատանության գարունը դառնա ցրտաշունչ աշուն
Եւ հմայքներն այն, որով դեռ այսօր պարծենում է նա,
Անհետ չքանա՜ն, կորչե՜ն անցավոր օրերի մուժում.—
Ընդդեմ այդ օրվա զինվե՛լ եմ ուզում ես այսօրվանից
Ժամանակի դեմ, մաշող Տարիքի, Հոգսի մշտական,
Որպեսզի նրանք չխլե՜ն նրա պատկերն ինձանից,
Եթե, մինչեւ իսկ, հաջողվի ջնջե՜լ նրա կյանքը կարճ…
Այս սեւ տողերում որոնք հավիտյան պիտի հուրհրան,
Հավե՜րժ կապրի նա՛ եւ մշտադալար հմա՛յքը նրա:
(84) Սիրոս Հանդէպ պիտի ըլլամ ինչպես որ եմ ես Հիմա,
կործանարար ձեռքերուն ժէջ Ժամանակին ճընչըւած
Նաեւ մաչած, ժամերն երբոր ծրծած մ ըլլան արիւնն իր
Եւ իր ճակատը լեցուցած խորչոմներով, ակօսուած,
Ելբ կենսառոյդ առաուօտն իր ճամբորդելով կը Հասնի
Իբ տարիքին ցից ու վայրեք գիչերներու եզերքին,
Եւ այն բոլոր գեղեցկութիւնք՝ որոնց վրայ ինք թաղաւոր,
կ՚անյայտանան, կամ արդեն իակ աչքէ Հեռու են անյայտ,
Իբ գարունի գանձերն այսպես կողոպտելով, գողնալով։
կամրապնդուիմ ես այդաիաի ժամժանակուայ մը Համար
Ընդդէմ անդութ սուր դանակին՝ ընկճող, չրփոթ տարիքին,
Որ ան երբեք իմ լուչերէն չրկարենայ անջատել
Քաղցըը սպիրոյս գեղեցկութիւնն որ կեանքն իակ Է սիրած իա.
Գեղեցկութիւնն եր տեսնըւի պիտ տողերուն մէջ այս սեւ,
Որոնք ապրին պիտի, եւ ինք՝ դալար կանաչ անոնց մէջ:
Գիտեմ, իմ սիրո, ինչպես ինձ համար, այն ժամը կգա,
Երբ կբզկտվի նա ժամանակի ձեռքից չարագործ.
Երբ ժամերն հերթով քամեն կենսահորդ արյունը նրա,
Հպարտ ճակատը պատեն ծերության կնճիռները հոծ.
Երբ ջահելության լուսայգը դառնա ծերության գիշեր,
Գեղեցկությունը, որ նրան հիմա արքա է կարգել,
Լուռ անյայտանայ` թողնելով միայն դառնագին հուշեր,
Եւ գարնան դյութիչ գանձերը իր հետ տանի անարգել:
Ահա թե ինչու զինավորվում եմ ընդդեմ այդ ժամի
Եւ պաշտպանվում եմ ծերության անգութ դաշույնից այնպես,
Որ անմար շողա նրա անունը, եւ չթառամի
Մարդկանց հուշերում գեղեցկությունը` նրա կյանքի պես:
Այս սեւ տողերում չի կորչի նրա պերճանքն անճանաչ.
Տողերն իմ կապրեն, եւ նա հավիտյա՛ն կլինի կանաչ:
Որ իմ սիրելին ի´մ էսօրվա պես չդառնա ավեր,
Որովհետեւ օրերը պատանու փայլը հաստա´տ են մաշում,
Արո´ւնն են քամում ժամ ժամի վրա, դարձնում անվավեր
Իրա առկայծը, գարուն-ամառը դարձնում են աշուն,
Ճակատն ակոսում, ցերեկը դարձնում գիշեր ու խավար,
Ու գոռ պերճանքը իր արքայական դարձնում ցնցոտի,
Ու նախկին չքնաղ դաշտ ու գարունքից, պերճ ու ինքնավար,
Էլ բան չի մնում, մնում ա մենակ մի մեռյալ գոտի,
Ա´յ, սրանց համար — վահա´ն եմ սարքում, որ ժամանակի
Կործանիչ շեղբի ուժը վերանա, ու էդ շեղբը սուր
Լրի´վ բթանա, ու չքնաղ հուշի քո´ղը չդակի,
Որ իմ սիրելու հմայքը հիշեն, ու գիրը իմ հուր
Պատմի պատանու է´ն կանանչ տեսքը — պատմի միշտ, անվերջ —
Ու անցյալ դառած գարունը մնա — անկործան ու պերճ:
Ընդդեմ օրվան, երբ սերս ինձ նման,
Ժամանակի ձեռքով կջախջախվի․
Երբ կկորչի այրող եռանդն արյան,
Եւ կսառչի․ երբ այգը պատանի
Կուղեւորվի դեպ ծերության խոր ցայգ,
Պերճանքն, որին նա տերն է ու արքան
Կանցնի, կանհայտանա աներեւակ,
Գողանալով գանձերը իր գարնան․
Կանգնում եմ ես ընդդեմ այդ օրերի,
Երբ կշողա նենգ ծերության դանակը․
Որ հիշողությունից այն չկտրի
Սիրուս պերճանքը, կամ խլի իր կյանքը։
Տողերն այս սեւ՝ պերճանքն իր անդադար
Կպահպանեն եւ նա կապրի դալար։