Ինքնասիրության մեղքն է գրավել իմ ամբողջ աչքը,
Իմ ողջ հոգին եւ իմ ամեն մի մասնիկը.
Եվ այս մեղքի դեմ չկա ոչ մի դեղամիջոց,
Այն այնքան խորն է արմատավորվել իմ սրտում:
Ինձ թվում է, թե ոչ մի դեմք չկա այնքան չքնաղ,
Ոչ մի կազմվածք այդքան ճշմարիտ, ոչ մի արժանիք այդքան բարձր.
Եվ իմ սեփական արժանիքները ես գնահատում եմ այնպես,
Որ բոլոր մյուսներին գերազանցում եմ իմ մտքում:
Բայց երբ իմ հայելին ինձ ցույց է տալիս իմ իրական դեմքը՝
Կնճիռներով պատված եւ արեւից խանձված,
Ես կարդում եմ իմ ինքնասիրության ճշմարիտ հակառակը,
Եվ այդպիսի ինքնագովեստը դառնում է անպիտան:
Դա քե՛զ եմ ես գովում (իմ երկրորդ անձնավորություն),
Զարդարելով իմ ծերությունը քո երիտասարդության գեղով:
Իմ ողջ էությունն, իմ աչքն ու հոգին
Սիրահարված են անձի՛ս սեփական.
Այդ մեղքն այնպե՜ս է տիրել իմ կամքին,
Որ թվում է, թե փրկություն չկա՜:
Թվում է, չկա՜ իմ շրջապատում
Ինձ նման պարկե՛շտ, ազնի՜վ, սրտագի՛ն,
Եւ թվում է, թե ես ամե՜ն ինչում,
Գերազանցո՛ւմ եմ կյանքում ամենքին…
Բայց երբ նայում եմ մեկ-մեկ հայելուն,
Ճիշտ հակառա՛կն եմ ես այնտեղ տեսնում,
Եւ, իմ խորշոմած դեմքին նայելիս,
Զգում եմ, թե ի՜նչ հանցանք եմ գործում…
Ինձ փո՜խս եմ գցել երեւի քեզ հետ,
Իսկ իմ ձմեռը՝ քո գարունի հետ…
(6) Անձնասերի մեղքով Հըզօը՝ ներգրաւունը է աչքս ամբողչ,
Նաեւ Հոդիս, ամէն մասնիկ իմ ութեան Թափանցուն:
Եւ, այս մեղքին Համար չի կայ մի որեւէ դարմանում,
Այնպէս խորունկ արմատացած է ներսիդիա, սրտիա մէջ
Ինձ կը Թըւի ԹԷ ոչ մէկ դէմք լի է չնորԳով՝ դեմքիս պէս,
Եւ դիմագիծն ալ կատարեալ, իրաւութիւն՝ բացայայտ.
Եւ ինքզինքիս իմ անձնական արժանիքն ալ կը ճչտեմ
Գտնելով զիս գերազանց քան արժանիքները այլոց:
Բայց Հայելին իժ իսկական ինքնությիւնն երբ կը յայտնէ,
Զիս կը տեսնեմ Տեծուած, կորնծած, խանձուած տարեց, Հնամաչ,
հբրեւ ժխտումը բացարձակ՝ միտումներուս անձնասէր.
Շսն ու նաեւ Սէրը-Եսին չեն զուգորդուիը իրարու:
Դուն էս (ես ինքս) որ ինքզինքիս այսպէս դովեստ կը բաչխեմ,
Զնարակելով տարիքըս ծեր՝ դեղեցկութեամբն օրերուղ:
Եսասիրության մեղքն է իմ աչքում իշխում տիրաբար,
Նրանն է հիմա մարմնիս ու հոգուս ամեն ելեւեջ,
Եւ այդ մեղքի դեմ, ես ինչ էլ անեմ, չկա ոչ մի ճար.
Այնքան որ խորն է արմատավորվել նա իմ սրտի մեջ:
Այնպես է թվում, թե ոչ ոք չունի նմանը դեմքիս,
Իմ անձն եմ բոլոր գեղեցիկներից ես գերադասում,
Եւ որքան էլ վեհ շնորհներ տրված լինեն ամենքիս,
Իւրաքանչյուրից ի՛մ արժանիքներն եմ գերադասում:
Բայց երբ հայելին ցույց է տալիս իմ պատկերն իսկական,
Որ ժամանակի հնամաշ ձեռքից ծեծված է այնպես,
Այդժամ հակառակ կողմն եմ ես կարդում եսասիրության,
Այն է` փութեռանդ ինքնամոլությամբ ախտավո՜ր եմ ես:
Սակայն քեզ եմ (ի՛նձ), անձն իմ կարծելով, անդադար երգում
Եւ քո պերճությամբ ես իմ ծերության արատն եմ հերքում:
Ինքնասիրահար ըլնելուս մեղքը հոգո´ւս մեջն ա հենց,
Հենց հայացքի´ս մեջ: Էսի էնքա´ն ա ծաղկե ու աճե,
Որ իմ էս մեղքին չկա´ բալասան: Ու էսի ընե´նց
Խո´րն ա, որ վաղուց — սիրտ ու հոգիս ա արդեն նվաճե:
Ու մտածում եմ, թե չկա´ ուրիշ դե´մք հիանալի,
Թե իմ կերպարը ամենալա´վն ա ու հո´ւյժ գերադաս,
Թե էությունս հետաքրքիր ա, ու ո´չ անալի,
Ու ուրիշներին սեփական անձս — լրի´վ ա անհաս:
Բայց երբ որ, հանկարծ, հայլուն եմ նայում — ծեր ու տանջահար
Էակ եմ տենում, մի հի´ն ավերակ, որ մեջից հայլու —
Հենց ի´նձ ա նայում: Իմ էությունից, ինքնասիրահար,
Մնում ա մենակ — մի գոռոզ զառամ, խարխո´ւլ ու հլու:
Ե´ս, ինձ գովալով, որ ճիշտը ասեմ, քե´զ եմ ներբողում —
Քու ծաղկուն տեսքով — հենց ի´մ ավերակ տե´սքն եմ ըսքողում:
Մեղքն ինքնա-սիրելու տիրել է ինձ,
Ամբողջ հոգուն իմ, եւ ամեն մասին․
Եւ ես չունեմ բուժումը այդ մեղքից,
Այնքան այն խորն է իմ սրտի միջին։
Կարծեմ, չկա այնքան նուրբ դեմք, քան իմը,
Ոչ ձեւ այնքան ճիշտ, ոչ էլ նվիրում,
Անցել եմ բոլորի արժանիքները
Ես ինքս եմ իմ արժեքը սահմանում,
Բայց երբ տեսնում եմ դեմքն իմ հայելում՝
Հնությունից ծեծված ու աղաղված,
Ինքնա-սիրման մյուս կողմն եմ ես կարդում․
Անմտության աստիճանի հասած։
Այդ քեզ (ինքս ինձ) եմ ես անվերջ գովում,
Տարիքն իմ օրերով քո զարդարում։
Ինքնասիրության մեղքն է գրավել իմ ամբողջ աչքը,
Իմ ողջ հոգին եւ իմ ամեն մի մասնիկը.
Եվ այս մեղքի դեմ չկա ոչ մի դեղամիջոց,
Այն այնքան խորն է արմատավորվել իմ սրտում:
Ինձ թվում է, թե ոչ մի դեմք չկա այնքան չքնաղ,
Ոչ մի կազմվածք այդքան ճշմարիտ, ոչ մի արժանիք այդքան բարձր.
Եվ իմ սեփական արժանիքները ես գնահատում եմ այնպես,
Որ բոլոր մյուսներին գերազանցում եմ իմ մտքում:
Բայց երբ իմ հայելին ինձ ցույց է տալիս իմ իրական դեմքը՝
Կնճիռներով պատված եւ արեւից խանձված,
Ես կարդում եմ իմ ինքնասիրության ճշմարիտ հակառակը,
Եվ այդպիսի ինքնագովեստը դառնում է անպիտան:
Դա քե՛զ եմ ես գովում (իմ երկրորդ անձնավորություն),
Զարդարելով իմ ծերությունը քո երիտասարդության գեղով:
Իմ ողջ էությունն, իմ աչքն ու հոգին
Սիրահարված են անձի՛ս սեփական.
Այդ մեղքն այնպե՜ս է տիրել իմ կամքին,
Որ թվում է, թե փրկություն չկա՜:
Թվում է, չկա՜ իմ շրջապատում
Ինձ նման պարկե՛շտ, ազնի՜վ, սրտագի՛ն,
Եւ թվում է, թե ես ամե՜ն ինչում,
Գերազանցո՛ւմ եմ կյանքում ամենքին…
Բայց երբ նայում եմ մեկ-մեկ հայելուն,
Ճիշտ հակառա՛կն եմ ես այնտեղ տեսնում,
Եւ, իմ խորշոմած դեմքին նայելիս,
Զգում եմ, թե ի՜նչ հանցանք եմ գործում…
Ինձ փո՜խս եմ գցել երեւի քեզ հետ,
Իսկ իմ ձմեռը՝ քո գարունի հետ…
(6) Անձնասերի մեղքով Հըզօը՝ ներգրաւունը է աչքս ամբողչ,
Նաեւ Հոդիս, ամէն մասնիկ իմ ութեան Թափանցուն:
Եւ, այս մեղքին Համար չի կայ մի որեւէ դարմանում,
Այնպէս խորունկ արմատացած է ներսիդիա, սրտիա մէջ
Ինձ կը Թըւի ԹԷ ոչ մէկ դէմք լի է չնորԳով՝ դեմքիս պէս,
Եւ դիմագիծն ալ կատարեալ, իրաւութիւն՝ բացայայտ.
Եւ ինքզինքիս իմ անձնական արժանիքն ալ կը ճչտեմ
Գտնելով զիս գերազանց քան արժանիքները այլոց:
Բայց Հայելին իժ իսկական ինքնությիւնն երբ կը յայտնէ,
Զիս կը տեսնեմ Տեծուած, կորնծած, խանձուած տարեց, Հնամաչ,
հբրեւ ժխտումը բացարձակ՝ միտումներուս անձնասէր.
Շսն ու նաեւ Սէրը-Եսին չեն զուգորդուիը իրարու:
Դուն էս (ես ինքս) որ ինքզինքիս այսպէս դովեստ կը բաչխեմ,
Զնարակելով տարիքըս ծեր՝ դեղեցկութեամբն օրերուղ:
Եսասիրության մեղքն է իմ աչքում իշխում տիրաբար,
Նրանն է հիմա մարմնիս ու հոգուս ամեն ելեւեջ,
Եւ այդ մեղքի դեմ, ես ինչ էլ անեմ, չկա ոչ մի ճար.
Այնքան որ խորն է արմատավորվել նա իմ սրտի մեջ:
Այնպես է թվում, թե ոչ ոք չունի նմանը դեմքիս,
Իմ անձն եմ բոլոր գեղեցիկներից ես գերադասում,
Եւ որքան էլ վեհ շնորհներ տրված լինեն ամենքիս,
Իւրաքանչյուրից ի՛մ արժանիքներն եմ գերադասում:
Բայց երբ հայելին ցույց է տալիս իմ պատկերն իսկական,
Որ ժամանակի հնամաշ ձեռքից ծեծված է այնպես,
Այդժամ հակառակ կողմն եմ ես կարդում եսասիրության,
Այն է` փութեռանդ ինքնամոլությամբ ախտավո՜ր եմ ես:
Սակայն քեզ եմ (ի՛նձ), անձն իմ կարծելով, անդադար երգում
Եւ քո պերճությամբ ես իմ ծերության արատն եմ հերքում:
Ինքնասիրահար ըլնելուս մեղքը հոգո´ւս մեջն ա հենց,
Հենց հայացքի´ս մեջ: Էսի էնքա´ն ա ծաղկե ու աճե,
Որ իմ էս մեղքին չկա´ բալասան: Ու էսի ընե´նց
Խո´րն ա, որ վաղուց — սիրտ ու հոգիս ա արդեն նվաճե:
Ու մտածում եմ, թե չկա´ ուրիշ դե´մք հիանալի,
Թե իմ կերպարը ամենալա´վն ա ու հո´ւյժ գերադաս,
Թե էությունս հետաքրքիր ա, ու ո´չ անալի,
Ու ուրիշներին սեփական անձս — լրի´վ ա անհաս:
Բայց երբ որ, հանկարծ, հայլուն եմ նայում — ծեր ու տանջահար
Էակ եմ տենում, մի հի´ն ավերակ, որ մեջից հայլու —
Հենց ի´նձ ա նայում: Իմ էությունից, ինքնասիրահար,
Մնում ա մենակ — մի գոռոզ զառամ, խարխո´ւլ ու հլու:
Ե´ս, ինձ գովալով, որ ճիշտը ասեմ, քե´զ եմ ներբողում —
Քու ծաղկուն տեսքով — հենց ի´մ ավերակ տե´սքն եմ ըսքողում:
Մեղքն ինքնա-սիրելու տիրել է ինձ,
Ամբողջ հոգուն իմ, եւ ամեն մասին․
Եւ ես չունեմ բուժումը այդ մեղքից,
Այնքան այն խորն է իմ սրտի միջին։
Կարծեմ, չկա այնքան նուրբ դեմք, քան իմը,
Ոչ ձեւ այնքան ճիշտ, ոչ էլ նվիրում,
Անցել եմ բոլորի արժանիքները
Ես ինքս եմ իմ արժեքը սահմանում,
Բայց երբ տեսնում եմ դեմքն իմ հայելում՝
Հնությունից ծեծված ու աղաղված,
Ինքնա-սիրման մյուս կողմն եմ ես կարդում․
Անմտության աստիճանի հասած։
Այդ քեզ (ինքս ինձ) եմ ես անվերջ գովում,
Տարիքն իմ օրերով քո զարդարում։