Սիրո մանուկ աստվածը մտավ թավուտ մի անտառ,
Ջահը դրեց իր կողքին եւ քուն մտավ անվրդով.
Կույս մնալու երդվյալ նիմֆաները անհամար,
Սիրո ջահին մոտեցան ոտնածայր ու նազով:
Ահա վեստյան մի կույսը, որ չքնաղ էր ավելի,
Անմեղ սրտերն հրկիզող աշտանակն այդ վերցրեց,
Եվ կուսական իր ձեռքով տիրակալին կրքերի
Նա անպաշտպան ու անզեն խորը քնի մեջ թողեց:
Նա այդ ջահը ընկղմեց աղբյուրի մեջ մոտակա,
Որը անշեջ ավազան դարձավ սիրո կրակից.
Ես էլ այնտեղ գնացի բուժվելու շատ ցավերից,
Սակայն այնտեղ ես լոկ մի ճշմարտություն հասկացա,

Որ թեեւ սիրո կրակից նույնիսկ պաղ ջուրն է եռում,
Մինչդեռ սերը այդ ջրից բոլորովին չի սառում:

Սիրո Աստվա՛ծը փոքրիկ հոգնած ննջե՜ց մի անգամ.
Սրտեր այրո՛ղ, բոցավա՛ռ ջահը դրած իր կողքին,
Սի խումբ նիմփեր մոտեցան սիրո Աստծուն մոգական
Եւ մե՛կը այդ նիմփերից, որ չքնա՜ղ էր ամենքից,
Իր կուսական ձեռքերով գողացա՜վ ջահը սիրո,
Որն, ո՜վ գիտե, թե քանի՜ սիրտ էր այրել կախարդված,
Եւ նա, ով խենթ կրքերի հրահրի՜չն էր գոռոզ,
Դարձավ անզո՜ր մի մանուկ՝ զինաթափվա՜ծ ու խաբվա՜ծ…
Այդ ջահը նիմփն ընկղմեց մոտակա պա՜ղ վտակում,
Որը սիրո կրակի ջերմությունից տաքացած,
Դարձավ բուժիչ ավազան, ուր փրկությո՜ւն է գտնում
Նա, ով ունի ինձ նման անփոխադա՜րձ սիրո ցավ…

Բայց, ինչքան էլ ջերմանա՛ ջուրը սիրո կրակից,
Մե՜կ է, սերը չի՜ սառչի ոչ մի սառը վտակից:

(128) Փոքրիկ Սէր-Աստուածն օր մ՚երբ ի քուն էր, կողքին զետեղեց
Միրտ-այրող շան իր, մինչ բազում Քնքուչ մաւերժաձարսեր,
Որոնք ուխտ առած Հին անարատ կեանք մը ապրելու,
Ծվան իր քովէն անցնիլ սաճելովի
Բայց Էն գեղանին
Այգ ուխտեալներէն առւաւ կուսական մԱ Վեռքերուն մէջ

Հուրն այդ բոցավառ, որ բրոընկած էր բազում լեգէոններ

Իրաւ արտերու. աճա այդպէսով Հրրամանատարն
կրակոտ ցանկութեան, ձեռքն իր զինաթափ, կը նեջէր կողքին
Ֆրրաարա կոյսին, որ բոցն այս մարեց այնտեղ մօտակայ

Մառ. ՔրՀորին մէջ, որ մաւերժական ջերմութիւն առաւ
Մերոյ-կըրակեն, զայն վերածելով Թէ՛ բաղանիքի,

Ե՛ւ Հիւանդ մարդոց Համար դարմանի եւ բուժիչ դեղի:

Ամուրը` սիրո աստվածը փոքրիկ, խոր քուն էր մտել,
Իսկ նրա կողքին բյուր սրտեր այրող նետերն էին ցից:
Յավերժահարսերն, որ այնտեղ կույսի կյանք էին գտել,
Թափառում էին.— ամենաչքնաղ կույսը նրանցից
Յանդգնեց հանկարծ կուսական ձեռքով հուրը բարձրացնել,
Որ քանի՛ անգամ սրտեր էր վառել սառն ու անկենդան:
Այսպես ջերմ սիրո փոքրիկ ասպետը խոր քուն էր մտել
Եւ զինաթափվել չքնաղ մի կույսի ձեռքով անվարան:
Անմար կրա կհանգցրեց կույսը մի աղբյուրի մեջ,
Որ սիրո հրից եռաց ու բուժիչ մի աղբյուր դարձաւ
Եւ այդ օրվանից բուժում է մարդկանց ցավերը անվերջ,
Բայց իմ սիրուհու պատճառած ցաւը չբուժեց բնաւ,

Եւ ես հասկացա, որ սիրո հրից սառո՛յցն է հալչում,
Բայց ամենապաղ սառույցի՛ց անգամ սերը չի սառչում:

Մի ախպուրի մոտ, մանուկ Էրոսը — թունդ սեր բորբոքող
Ջահն իրա կողքին, հանգիստ քուն մտավ: Մի քանի որսորդ
Ու կույս դիցուհի, մոտ էկավ ջրին — բաց ու անըսքող,
Որ հա´մ զովանա, համ է´լ ջուր խմի էդ ախպուրից հորդ:
Դիցուհիներից չքնաղագույնը ջահը վեկալեց —
Էն ահե´ղ ջահը, որ հրդեհել էր բյուր ու հազար սիրտ:
Էդ կույս դիցուհին էս պարզ հնարքով զինաթափ արեց
Հեշտանքի աստծուն — էդ հավերժահարս օրիորդը անսիրտ:
Դիցուհին ջահը թաղեց էդ ջուրը, սառնորակ ու լուռ,
Ու ջուրը եռաց — սիրո դյութանքով — հավիտենական:
Ախպուրը դառավ այրերին բուժող հրաշագո´րծ գուռ,
Ու ես է´լ էկա, որ բուժվեմ ջրով — էդ կախարդական,

Բայց գալըս զուր էր: Ջուր եռըցնելը լոկ սե´րն ա կարում,
Բայց ինքը, ջուրը, թեկուզ դյութական, սիրայրք չի´ մարում:

Մի օր, Սիրո աստված պառկած քնած,
Կողքին դրել էր ջահն իր սիրավառ,
Երբ մի քանի հավերժահարս հանկարծ
Իր մոտ եկան․ եւ նուրբ ձեռքով արդար
Չքնաղ մի կույս վերցրեց կրակն անգին,
Այն որ բազում սրտեր էր ջերմացրած․
Եւ արդ քնած Ասպետը թեժ կրքի
Կույսի ձեռքով մնաց զինաթափված։
Այդ ջահը նա մարեց մի սառն աղբրում,
Որ կլանեց Սիրո անանց ջերմ շոգը,
Դարձավ բաղնիս եւ բուժարար մի թուրմ՝
Հիվանդներին․ բայց ես, սիրուս ստրուկը,

Եղա անդ՝ բուժվելու եւ պարզեցի․
Սիրուց ջուր կջերմի, սեր՝ չի սառչի։