Օ՜, մի խնդրիր, որ ներեմ այն չարիքներն անսքող,
Որոնք անգութ քո հոգին հասցնում է հեգ սրտիս.
Դու ինձ ընկճիր քո լեզվով, բայց մի խոցիր հայացքով,
Եւ մի փնտրիր հնարքներ, որ ըսպանես թշվառիս։
Անկեղծորեն ինձ ասա, թե սիրում ես ուրիշին,
Օ՜, բայց երբ ինձ հանդիպես, բարեհաճիր ինձ նայել,
Հարկ կա՞ արդյոք դիմելու ինձ խոցելու հնարքին,
Երբ անպաշտպան ու անզոր արդեն քեզ եմ հանձնվել։
Որպեսզի քեզ չըմեղեմ, պիտի ասեմ՝ սիրուհիս
Գիտի, որ իր աչքերը ոսոխներս են անողորմ,
Ուստի նրանց նետերը էլ չի ուղղում նա դեմքիս,
Խնայելով իմ կյանքը, հեռացնում է ուրիշ կողմ։
Բայց քանի որ ինձ արդեն մահվան դուռը դու տարար,
Աչքերիդ մի թարթումով վերջ տուր կյանքիս տանջահար։
Արդարացում մի՛ հայցիր այն չարիքի համար ծով,
Որ հասցնում է սրտիս քո նենգությո՛ւնը դաժան,
Ինձ աչքերով մի՛ խոցիր,— այլ՝ խոսքերո՛վ ու լեզվո՛վ,
Ուժի դեմ ո՛ւժ գործածիր եւ ոչ թե՝ դա՜վ անարժան։
Ասա՛, որ չե՜ս սիրում ինձ, որ սիրում ես ուրիշի՜ն.
Բայց արգելի՛ր աչքերիդ ուրիշի կողմը նայել,—
Ի՜նչ իմաստ ինձ զուր խոցել, երբ զորության դեմ ուժիդ,
Անզո՜ր եմ ես դիմանալ — ո՜ւր մնաց… ինձ պաշտպանել…
Բայց գուցե դու մեղք չունե՜ս,— քանի որ քա՛ջ գիտես դու,
Որ քո աչքե՜րն են չքնաղ ոսոխնե՛րն իմ մեծագույն.—
Ա՜յլ կողմ էիր դու նայում, որ աչքերը քո հատու
Ուրիշների՛ն հասցնեն իրենց հարվածը անգութ…
Բայց դու զո՜ւր ես ինձ գթում.— քան թե՝ տանջվե՜մ ողջ կյանքում,
Աչքերիդ մի հարվածով սպանի՛ր ինձ, իմ անգութ։
(145) Օ, մի՛ կանչեր զիս, արդարացնելու համար սխալն այն
Որ սրտիս վըրայ կը բեռցընէ քու անազնըւութիւնդ․
Մի՛ վիրաւորեր զիս քու աչքերով, այլ քու լեզուով․
Դուն ուժի դէմ ուժ փորձէ գործածել, մի՛ զիս ըսպաններ
Նենգ միջոցներով։
Ըսէ՛ թէ ուրիշը դուն կը սիրես,
Բայց ըզգուշացիր իմ ներկայութեան, ով սիրտ սիրելի,
Աչքովդ ուրիշ կողմ ակնարկ նետելէ․ ի՞նչ պէտք ունիս դուն
Խորամանկութեամբ վիրաւորելու, երբ քու զօրութիւնդ
Աւելի է քան ինչ որ ես կրնամ տոկալ՝ չափազանց
Ինքզինքս պաշտպանել իսկ եթէ փորձեմ։
Թոյլ տուր դուն ինծի
Որ քեզ չըքմեղեմ․ սէրըս լաւ գիտէ թէ անոր քընքուշ
Նայուածքները իմ թըշնամիներս են, եւ հետեւաբար
Հակառակորդներս ան կը հեռացնէ ներկայութենէս,
Որպէս զի անոնք ուրիշ կողմ իրենց վիրաւորանքի
Նետերն արձակեն։
Սակայն եւ այնպէս, մի՛ ըներ այդպէս,
Բայց քանի որ ես գրեթէ ըսպաննուած կը մընամ այսպէս,
Ուղղակիօրէն ըսպաննէ դուն զիս քու նայուածքներով,
Եւ զիս այդպէսով դուն ձերբազատէ իմ խոր ցաւերէն։
Օ՜, ինձ մի՛ կանչիր՝ արդարացնելու վատությունը այն,
Որ ամեն անգամ սրտիս դրոշմեց քո հոգին նանիր.
Մի՛ վիրավորիր ինձ քո աչքերով, այլ լեզվով միայն,
Սասանիր ուժով, բայց հնարքներով ինձ մի՛ սպանիր։
Ասա, որ սիրտդ ուրիշի մոտ է, բայց ինձ տեսնելիս,
Ա՜խ, պետք չէ, որ դու չքնաղ հայացքդ շրջես խստադեմ։
Խորամանկությամբ իմ սիրտը խոցել զուր է, սիրելիս,
Երբ անկարող եմ հովանավորվել քո զորության դեմ։
Թող ներեմ ես քեզ եւ այսպես ասեմ որպես չքմեղանք.
Նրա աչքերը իմ հանդեպ եղան ոսոխներ անկեղծ,
Եւ խոհեմաբար իմ դժբախտ դեմքից շրջվեցին նրանք,
Որ ուրիշներին խոցեն մահացու նետերով իրենց։
Սակայն մի՛ շրջվիր,- քանի որ մահվան դուռն եմ հասել ես,
Ազատիր ցավից եւ ինձ սպանիր վերջնականապե՛ս։
Էլ մի՛ համոզի, որ քու անվողորմ վարքն արդարացնեմ —
Էղած-չէղածի մեղքը բարդելով ի՛մ սիրտ ու հոգուն։
Օրե՛նք արա քեզ — «Լեզո՛ւ ընդ ական»։ Չերկարացնեմ,
Ինձ մի՛ սպանի քու նուրբ ձեւերով։ Հայացքդ տոկուն,
Ուրիշ կողմ մի՛ տար, ու լեզվո՛վ ասա. «Ա՛յլ մարդ եմ սիրում»։
Ախր, սիրելիս, բա հեչ կարիք կա՞ նենգ սլաքներիդ։
Իմ ամրոցները, հաղթ ու անառիկ, ծնկի ա բերում
Քու վարք ու բարքի զորությո՛ւնն ահեղ, գրո՛հն աչքերիդ։
Թույլ տու, քեզ ներեմ։ Ախր իմ սերը գիտի շատ-շատ լավ,
Երբ հեռացնում ես ոսոխ աչքերդ իմ հեգ էրեսից,
Մի ուրի՛շ մարդ ա ենթակա դառնում վնասիդ անբավ։
Ում էլ որ նայես, հենց ի՛նձ ես փրկում հենց ի՛մ իսկ եսից։
Բայց թարգի՛ էտի, հոգնե՛լ եմ վաղուց — աչքերիդ դավից։
Նայի աչքերիս ու սպանի՛ ինձ — ազատի՛ ցավից։
Ո՜հ մի՛ խնդրիր չարիքն արդարացնել,
Որ դու անգութ դնում ես իմ սրտին.
Ո՛չ աչքերով՝ լեզվով փորձիր խոցել,
Ո՛չ հնարքով՝ զարկի՛ր ուժով ուժին։
Ասա՛ այլ տեղ է սերդ, բայց դեմքիս․
Աչք մի՛ թեքիր․ ինչո՞ւ ծածուկ խփել.
Երբ շատ ավել է ուժը քո, հոգիս,
Քան ի զորու եմ ես դիմակայել։
Արդարացնեմ քեզ. «Սերը իմ գիտի․
Ներա աչքերն են իմ թշնամիները,
Եւ արդ ինձնից շրջում է ոսոխիս,
Որ ուրիշին հասնեն վնասվածքները»։
Բայց պետք չէ դա, քանզի խփված եմ գեթ,
Սպանի՛ր աչքով, որ ցավն անցնի անհետ։
Օ՜, մի խնդրիր, որ ներեմ այն չարիքներն անսքող,
Որոնք անգութ քո հոգին հասցնում է հեգ սրտիս.
Դու ինձ ընկճիր քո լեզվով, բայց մի խոցիր հայացքով,
Եւ մի փնտրիր հնարքներ, որ ըսպանես թշվառիս։
Անկեղծորեն ինձ ասա, թե սիրում ես ուրիշին,
Օ՜, բայց երբ ինձ հանդիպես, բարեհաճիր ինձ նայել,
Հարկ կա՞ արդյոք դիմելու ինձ խոցելու հնարքին,
Երբ անպաշտպան ու անզոր արդեն քեզ եմ հանձնվել։
Որպեսզի քեզ չըմեղեմ, պիտի ասեմ՝ սիրուհիս
Գիտի, որ իր աչքերը ոսոխներս են անողորմ,
Ուստի նրանց նետերը էլ չի ուղղում նա դեմքիս,
Խնայելով իմ կյանքը, հեռացնում է ուրիշ կողմ։
Բայց քանի որ ինձ արդեն մահվան դուռը դու տարար,
Աչքերիդ մի թարթումով վերջ տուր կյանքիս տանջահար։
Արդարացում մի՛ հայցիր այն չարիքի համար ծով,
Որ հասցնում է սրտիս քո նենգությո՛ւնը դաժան,
Ինձ աչքերով մի՛ խոցիր,— այլ՝ խոսքերո՛վ ու լեզվո՛վ,
Ուժի դեմ ո՛ւժ գործածիր եւ ոչ թե՝ դա՜վ անարժան։
Ասա՛, որ չե՜ս սիրում ինձ, որ սիրում ես ուրիշի՜ն.
Բայց արգելի՛ր աչքերիդ ուրիշի կողմը նայել,—
Ի՜նչ իմաստ ինձ զուր խոցել, երբ զորության դեմ ուժիդ,
Անզո՜ր եմ ես դիմանալ — ո՜ւր մնաց… ինձ պաշտպանել…
Բայց գուցե դու մեղք չունե՜ս,— քանի որ քա՛ջ գիտես դու,
Որ քո աչքե՜րն են չքնաղ ոսոխնե՛րն իմ մեծագույն.—
Ա՜յլ կողմ էիր դու նայում, որ աչքերը քո հատու
Ուրիշների՛ն հասցնեն իրենց հարվածը անգութ…
Բայց դու զո՜ւր ես ինձ գթում.— քան թե՝ տանջվե՜մ ողջ կյանքում,
Աչքերիդ մի հարվածով սպանի՛ր ինձ, իմ անգութ։
(145) Օ, մի՛ կանչեր զիս, արդարացնելու համար սխալն այն
Որ սրտիս վըրայ կը բեռցընէ քու անազնըւութիւնդ․
Մի՛ վիրաւորեր զիս քու աչքերով, այլ քու լեզուով․
Դուն ուժի դէմ ուժ փորձէ գործածել, մի՛ զիս ըսպաններ
Նենգ միջոցներով։
Ըսէ՛ թէ ուրիշը դուն կը սիրես,
Բայց ըզգուշացիր իմ ներկայութեան, ով սիրտ սիրելի,
Աչքովդ ուրիշ կողմ ակնարկ նետելէ․ ի՞նչ պէտք ունիս դուն
Խորամանկութեամբ վիրաւորելու, երբ քու զօրութիւնդ
Աւելի է քան ինչ որ ես կրնամ տոկալ՝ չափազանց
Ինքզինքս պաշտպանել իսկ եթէ փորձեմ։
Թոյլ տուր դուն ինծի
Որ քեզ չըքմեղեմ․ սէրըս լաւ գիտէ թէ անոր քընքուշ
Նայուածքները իմ թըշնամիներս են, եւ հետեւաբար
Հակառակորդներս ան կը հեռացնէ ներկայութենէս,
Որպէս զի անոնք ուրիշ կողմ իրենց վիրաւորանքի
Նետերն արձակեն։
Սակայն եւ այնպէս, մի՛ ըներ այդպէս,
Բայց քանի որ ես գրեթէ ըսպաննուած կը մընամ այսպէս,
Ուղղակիօրէն ըսպաննէ դուն զիս քու նայուածքներով,
Եւ զիս այդպէսով դուն ձերբազատէ իմ խոր ցաւերէն։
Օ՜, ինձ մի՛ կանչիր՝ արդարացնելու վատությունը այն,
Որ ամեն անգամ սրտիս դրոշմեց քո հոգին նանիր.
Մի՛ վիրավորիր ինձ քո աչքերով, այլ լեզվով միայն,
Սասանիր ուժով, բայց հնարքներով ինձ մի՛ սպանիր։
Ասա, որ սիրտդ ուրիշի մոտ է, բայց ինձ տեսնելիս,
Ա՜խ, պետք չէ, որ դու չքնաղ հայացքդ շրջես խստադեմ։
Խորամանկությամբ իմ սիրտը խոցել զուր է, սիրելիս,
Երբ անկարող եմ հովանավորվել քո զորության դեմ։
Թող ներեմ ես քեզ եւ այսպես ասեմ որպես չքմեղանք.
Նրա աչքերը իմ հանդեպ եղան ոսոխներ անկեղծ,
Եւ խոհեմաբար իմ դժբախտ դեմքից շրջվեցին նրանք,
Որ ուրիշներին խոցեն մահացու նետերով իրենց։
Սակայն մի՛ շրջվիր,- քանի որ մահվան դուռն եմ հասել ես,
Ազատիր ցավից եւ ինձ սպանիր վերջնականապե՛ս։
Էլ մի՛ համոզի, որ քու անվողորմ վարքն արդարացնեմ —
Էղած-չէղածի մեղքը բարդելով ի՛մ սիրտ ու հոգուն։
Օրե՛նք արա քեզ — «Լեզո՛ւ ընդ ական»։ Չերկարացնեմ,
Ինձ մի՛ սպանի քու նուրբ ձեւերով։ Հայացքդ տոկուն,
Ուրիշ կողմ մի՛ տար, ու լեզվո՛վ ասա. «Ա՛յլ մարդ եմ սիրում»։
Ախր, սիրելիս, բա հեչ կարիք կա՞ նենգ սլաքներիդ։
Իմ ամրոցները, հաղթ ու անառիկ, ծնկի ա բերում
Քու վարք ու բարքի զորությո՛ւնն ահեղ, գրո՛հն աչքերիդ։
Թույլ տու, քեզ ներեմ։ Ախր իմ սերը գիտի շատ-շատ լավ,
Երբ հեռացնում ես ոսոխ աչքերդ իմ հեգ էրեսից,
Մի ուրի՛շ մարդ ա ենթակա դառնում վնասիդ անբավ։
Ում էլ որ նայես, հենց ի՛նձ ես փրկում հենց ի՛մ իսկ եսից։
Բայց թարգի՛ էտի, հոգնե՛լ եմ վաղուց — աչքերիդ դավից։
Նայի աչքերիս ու սպանի՛ ինձ — ազատի՛ ցավից։
Ո՜հ մի՛ խնդրիր չարիքն արդարացնել,
Որ դու անգութ դնում ես իմ սրտին.
Ո՛չ աչքերով՝ լեզվով փորձիր խոցել,
Ո՛չ հնարքով՝ զարկի՛ր ուժով ուժին։
Ասա՛ այլ տեղ է սերդ, բայց դեմքիս․
Աչք մի՛ թեքիր․ ինչո՞ւ ծածուկ խփել.
Երբ շատ ավել է ուժը քո, հոգիս,
Քան ի զորու եմ ես դիմակայել։
Արդարացնեմ քեզ. «Սերը իմ գիտի․
Ներա աչքերն են իմ թշնամիները,
Եւ արդ ինձնից շրջում է ոսոխիս,
Որ ուրիշին հասնեն վնասվածքները»։
Բայց պետք չէ դա, քանզի խփված եմ գեթ,
Սպանի՛ր աչքով, որ ցավն անցնի անհետ։