Վերցրո՛ւ իմ բոլոր սերերը, իմ սեր, վերցրո՛ւ բոլորը.
Ի՞նչ ունես դու ավելին հիմա, քան ունեիր առաջ:
Ոչ մի սեր, իմ սեր, որը դու կարող ես կոչել ճշմարիտ,
Այն ամենը իմն էր, նախքան դու կվերցնեիր այն:
Եթե իմ սիրո համար դու ընդունում ես իմ սերը,
Ես չեմ կարող մեղադրել քեզ իմ սերը վայելելու մեջ.
Բայց դու մեղավոր ես, եթե դու խաբում ես ինքդ քեզ,
Հափշտակելով այն, ինչից դու ինքդ ես հրաժարվում:
Ես ներում եմ քեզ քո գողությունը, չքնաղ գող,
Թեպետ դու գողանում ես իմ ողջ աղքատ ունեցվածքը.
Եվ սակայն սերը գիտի, որ ավելի մեծ վիշտ է
Կրել սիրո վիրավորանքը, քան ատելության բացահայտ վերքը:
Անառակ շնորհ, ում մեջ ամեն մի չարիք թվում է բարի,
Սպանի՛ր ինձ քո արհամարհանքով, բայց մենք չպետք է լինենք թշնամիներ:
Խլիր սերերս բոլոր, սեր իմ քնքույշ ու ագահ,
Ի՜նչ կշահես ավելի, քան ունեիր աշխարհում,
Ոչի՜նչ, որին արժենար սեր անվանել իսկական,—
Չէ՞ որ այն, ինչ ունեի՝ արդեն քեզ էր պատկանում:
Օ՜, ոչ, ես չեմ նախատի այս ամենի համար քեզ,
Եթե հանուն իմ սիրո գերե՜ս նրան ու զավթես,
Կնախատեմ լոկ այնժա՛մ, թե խաբելով ինքըդ քեզ
Համտես անես նաեւ այն, ինչ դու մերժե՜լ ես արդեն…
Ես ներո՜ւմ եմ մեղքը քո, իմ հմայիչ ավազակ,
Թեեւ իմ ողջ աղքատիկ ունեցվածքն ես թալանում.—
Նախընտրելի է սիրո ամեն վիշտ ու տվայտանք.
Քան տառապել այն վերքից, որ թշնամանքն է ծնում…
Դո՛ւ, որի մեջ չարն անգամ հմայի՜չ է թվում մեզ,
Լավ է, որ ինձ սպանես,— քան թշնամի լինենք մենք:
(68) Մէ՛ր իմ, այո", աու, ամբողք իմ սէրերս, ամբողքը արո. դուն.
Ըաէ, աւելի ի՞նչ ունիս Հիմա, քան ինչ ունէիր
Դուն ասկէ առա: Ո՛չ, սիրելիդ իմ, ո՛չ Էն աէր՝ որ դուն
Արդարեւ իրաւ ու ճՃչժարիտ սէր կարենաս կոչել:
Ունեցածս ամբողֆ քուկդ էր, նախքան որ դուն այս աւելին
Ընդունած Էիր: Ուրեմըն ԵԹԷ իմ աիրոյս փոխան
իւք աէրս մ ընդունա, ինչպես մեղադրել Քեզ ես կարենամ
Երբ դուն իմ ամրա է որ կը դործածես. բայց սակայն պիտի
Դուն մեղադըրուիա, ԵԹԷ դուն ինքզինքդ իրաւ կը խաբես
կամաւորապէս ձամտեսելու ա՚յն՝ ինչ ռր կը մերժես:
Աւազակությւնդ այս քեզ կը ներեմ, ո՛ւ դուն ազնիւ դող,
Թէպէտ կը գողնաս աղքատությիւնն իմ ամբող, լիովին:
Եւ աէըն գիտէ Թէ սիրոյ չանցանքն կրել ի՛նչ աւելի մեծ
Վիչտ կը պատճառէ, քան Թէ բացայայտ վէրքն ատելութեան:
Ո՛Վ դուն փվաւաչոտ չընորձ, որուն մէջ ամէն վատութիւն
Կը բացայայտուի, չարակամութեամբ ըաայաննէ դուն զիա.
Բայց պէտք չէ որ մենք ըլլանք ոսոխներ աներկբայօրէն:
Որքան իմ սրտում սեր կա թաքնված, քեզ լինի, իմ սեր,
Արդյո՞ք ավելին կունենաս այդժամ քո ունեցածից.
Դու իմ նոր սիրով ավելի խնդուն չե՜ս լինի, իմ սեր,
Չես շահի ոչինչ, քանզի քոնն էր այն եղել սկզբից:
Եթե իմ սերը լոկ հանուն սիրո պիտի ընդունես,
Քեզ չեմ նախատի, թե գործածեցիր դու իմ սերը միշտ,
Բայց մեղք ես գործում, երբ անխղճորեն խաբում ես դու քեզ`
Ընդունելով այն, ինչ բերում է սոսկ տրտմություն ու վիշտ:
Ո՜վ անույշ իմ գող, ես ներում եմ քո ամեն կողոպուտ,
Զրկում ես թեեւ ինձ իմ ունեցած աղքատությունից.
Սակայն ես գիտեմ, որ այդտեղ է իմ շահը անոգուտ.
Երբ մեղանչելով խուսափում եմ ես ատելությունից:
Վսե՛մ ցանկասեր, ում անգին հոգին չարությամբ է լի,
Թեկուզ սպանիր, սակայն մի՛ դարձիր դու ինձ թշնամի:
Սիրածներըս քե´զ: Թո սա´ղ քունն ըլնեն, հավա´ք կամ ցրիվ,
Մեկ ա, առաջվա քու ունեցածը չի´ ավելանա:
Քանիսն էլ տանես, հիշի´, քու սերը — չի´ դառնա լրիվ:
Խի՞, ունեցածս, համ էլ քունըդ չէ՞ր: Նույնը չի՞ մնա:
Ի´մ սիրո տեղը սիրածիս տարե՝ դարձրել ես անգին:
Որ իմ սիրածին դո´ւ ես գործածում, քեզ ո՞նց փնովեմ:
Բայց մեղավո´ր ես, որ դավաճան ես ինքդ քո´ւ հանգին:
Ախր հենց ինքդ կասեիր առաջ. «Սրան խի՞ գովեմ»:
Մեղմաբարո´ գող, սիրտս չի նեղվում հասած ցավերից,
Չնայած տարար ու քունը դարձրիր — ի´նչքս աղքատիկ,
Իմ սերը գիտի. լավ ա, դառնանաս սիրո´ դավերից,
Քան թե ճաշակես սե´րմն ատելության — սեւ, բազմահատիկ:
Ո´վ ողորմած կիրք — բարու շղարշով, բայց էությամբ չար,
Կախաղա´ն հանի, բայց արի չըլնե´նք թշնամի իրար:
Եթե մտքովդ չանցնի, որ Շեքսպիրը երեւի բիսեքսուալ ա էղե, 40-42 սոնետների իմաստը մութ կմնա:
–––––
Վերցրու բոլոր սերերս, սեր, բոլորը․
Ի՞նչ դա կտա ավել քան դու ունես։
Բոլորն էլ քոնն էր, երբ ստացար այս նորը․
Չկա մի սեր, իմ սեր, որ ճիշտ կոչես։
Թե դու ստացար սիրուս, իմ սեր որպես,
Չեմ մեղադրի սիրուս կորզման համար․
Բայց մեղավոր ես, թե խաբում ես քեզ,
Եւ քայլն այս քո դու չես գտնում արդար։
Ներում եմ քեզ արարքդ, գող քնքուշ,
Թեկուզ տարել ես ողջ իմ ունեցվածքը․
Կնախընտրեմ սիրո այս վիշտը հույժ,
Քան միշտ կրելն ատելության վնասը։
Վավաշ հմայք, թող չարդ քեզ մնա,
Սպանիր, բայց հետդ չեմ թշնամանա։
Վերցրո՛ւ իմ բոլոր սերերը, իմ սեր, վերցրո՛ւ բոլորը.
Ի՞նչ ունես դու ավելին հիմա, քան ունեիր առաջ:
Ոչ մի սեր, իմ սեր, որը դու կարող ես կոչել ճշմարիտ,
Այն ամենը իմն էր, նախքան դու կվերցնեիր այն:
Եթե իմ սիրո համար դու ընդունում ես իմ սերը,
Ես չեմ կարող մեղադրել քեզ իմ սերը վայելելու մեջ.
Բայց դու մեղավոր ես, եթե դու խաբում ես ինքդ քեզ,
Հափշտակելով այն, ինչից դու ինքդ ես հրաժարվում:
Ես ներում եմ քեզ քո գողությունը, չքնաղ գող,
Թեպետ դու գողանում ես իմ ողջ աղքատ ունեցվածքը.
Եվ սակայն սերը գիտի, որ ավելի մեծ վիշտ է
Կրել սիրո վիրավորանքը, քան ատելության բացահայտ վերքը:
Անառակ շնորհ, ում մեջ ամեն մի չարիք թվում է բարի,
Սպանի՛ր ինձ քո արհամարհանքով, բայց մենք չպետք է լինենք թշնամիներ:
Խլիր սերերս բոլոր, սեր իմ քնքույշ ու ագահ,
Ի՜նչ կշահես ավելի, քան ունեիր աշխարհում,
Ոչի՜նչ, որին արժենար սեր անվանել իսկական,—
Չէ՞ որ այն, ինչ ունեի՝ արդեն քեզ էր պատկանում:
Օ՜, ոչ, ես չեմ նախատի այս ամենի համար քեզ,
Եթե հանուն իմ սիրո գերե՜ս նրան ու զավթես,
Կնախատեմ լոկ այնժա՛մ, թե խաբելով ինքըդ քեզ
Համտես անես նաեւ այն, ինչ դու մերժե՜լ ես արդեն…
Ես ներո՜ւմ եմ մեղքը քո, իմ հմայիչ ավազակ,
Թեեւ իմ ողջ աղքատիկ ունեցվածքն ես թալանում.—
Նախընտրելի է սիրո ամեն վիշտ ու տվայտանք.
Քան տառապել այն վերքից, որ թշնամանքն է ծնում…
Դո՛ւ, որի մեջ չարն անգամ հմայի՜չ է թվում մեզ,
Լավ է, որ ինձ սպանես,— քան թշնամի լինենք մենք:
(68) Մէ՛ր իմ, այո", աու, ամբողք իմ սէրերս, ամբողքը արո. դուն.
Ըաէ, աւելի ի՞նչ ունիս Հիմա, քան ինչ ունէիր
Դուն ասկէ առա: Ո՛չ, սիրելիդ իմ, ո՛չ Էն աէր՝ որ դուն
Արդարեւ իրաւ ու ճՃչժարիտ սէր կարենաս կոչել:
Ունեցածս ամբողֆ քուկդ էր, նախքան որ դուն այս աւելին
Ընդունած Էիր: Ուրեմըն ԵԹԷ իմ աիրոյս փոխան
իւք աէրս մ ընդունա, ինչպես մեղադրել Քեզ ես կարենամ
Երբ դուն իմ ամրա է որ կը դործածես. բայց սակայն պիտի
Դուն մեղադըրուիա, ԵԹԷ դուն ինքզինքդ իրաւ կը խաբես
կամաւորապէս ձամտեսելու ա՚յն՝ ինչ ռր կը մերժես:
Աւազակությւնդ այս քեզ կը ներեմ, ո՛ւ դուն ազնիւ դող,
Թէպէտ կը գողնաս աղքատությիւնն իմ ամբող, լիովին:
Եւ աէըն գիտէ Թէ սիրոյ չանցանքն կրել ի՛նչ աւելի մեծ
Վիչտ կը պատճառէ, քան Թէ բացայայտ վէրքն ատելութեան:
Ո՛Վ դուն փվաւաչոտ չընորձ, որուն մէջ ամէն վատութիւն
Կը բացայայտուի, չարակամութեամբ ըաայաննէ դուն զիա.
Բայց պէտք չէ որ մենք ըլլանք ոսոխներ աներկբայօրէն:
Որքան իմ սրտում սեր կա թաքնված, քեզ լինի, իմ սեր,
Արդյո՞ք ավելին կունենաս այդժամ քո ունեցածից.
Դու իմ նոր սիրով ավելի խնդուն չե՜ս լինի, իմ սեր,
Չես շահի ոչինչ, քանզի քոնն էր այն եղել սկզբից:
Եթե իմ սերը լոկ հանուն սիրո պիտի ընդունես,
Քեզ չեմ նախատի, թե գործածեցիր դու իմ սերը միշտ,
Բայց մեղք ես գործում, երբ անխղճորեն խաբում ես դու քեզ`
Ընդունելով այն, ինչ բերում է սոսկ տրտմություն ու վիշտ:
Ո՜վ անույշ իմ գող, ես ներում եմ քո ամեն կողոպուտ,
Զրկում ես թեեւ ինձ իմ ունեցած աղքատությունից.
Սակայն ես գիտեմ, որ այդտեղ է իմ շահը անոգուտ.
Երբ մեղանչելով խուսափում եմ ես ատելությունից:
Վսե՛մ ցանկասեր, ում անգին հոգին չարությամբ է լի,
Թեկուզ սպանիր, սակայն մի՛ դարձիր դու ինձ թշնամի:
Սիրածներըս քե´զ: Թո սա´ղ քունն ըլնեն, հավա´ք կամ ցրիվ,
Մեկ ա, առաջվա քու ունեցածը չի´ ավելանա:
Քանիսն էլ տանես, հիշի´, քու սերը — չի´ դառնա լրիվ:
Խի՞, ունեցածս, համ էլ քունըդ չէ՞ր: Նույնը չի՞ մնա:
Ի´մ սիրո տեղը սիրածիս տարե՝ դարձրել ես անգին:
Որ իմ սիրածին դո´ւ ես գործածում, քեզ ո՞նց փնովեմ:
Բայց մեղավո´ր ես, որ դավաճան ես ինքդ քո´ւ հանգին:
Ախր հենց ինքդ կասեիր առաջ. «Սրան խի՞ գովեմ»:
Մեղմաբարո´ գող, սիրտս չի նեղվում հասած ցավերից,
Չնայած տարար ու քունը դարձրիր — ի´նչքս աղքատիկ,
Իմ սերը գիտի. լավ ա, դառնանաս սիրո´ դավերից,
Քան թե ճաշակես սե´րմն ատելության — սեւ, բազմահատիկ:
Ո´վ ողորմած կիրք — բարու շղարշով, բայց էությամբ չար,
Կախաղա´ն հանի, բայց արի չըլնե´նք թշնամի իրար:
Եթե մտքովդ չանցնի, որ Շեքսպիրը երեւի բիսեքսուալ ա էղե, 40-42 սոնետների իմաստը մութ կմնա:
–––––
Վերցրու բոլոր սերերս, սեր, բոլորը․
Ի՞նչ դա կտա ավել քան դու ունես։
Բոլորն էլ քոնն էր, երբ ստացար այս նորը․
Չկա մի սեր, իմ սեր, որ ճիշտ կոչես։
Թե դու ստացար սիրուս, իմ սեր որպես,
Չեմ մեղադրի սիրուս կորզման համար․
Բայց մեղավոր ես, թե խաբում ես քեզ,
Եւ քայլն այս քո դու չես գտնում արդար։
Ներում եմ քեզ արարքդ, գող քնքուշ,
Թեկուզ տարել ես ողջ իմ ունեցվածքը․
Կնախընտրեմ սիրո այս վիշտը հույժ,
Քան միշտ կրելն ատելության վնասը։
Վավաշ հմայք, թող չարդ քեզ մնա,
Սպանիր, բայց հետդ չեմ թշնամանա։