Ինչպիսի՜ հոգատարությամբ էի ես ճամփա ընկնելիս
Կողպում իմ ամեն մի չնչին ունեցվածքը,
Որպեսզի այն մնա ապահով եւ զերծ գողությունից,
Անվնաս պահպանվելով իմ բացակայության ժամանակ:
Բայց դու, ում համեմատ իմ գանձերը լոկ աղբ են,
Իմ ամենաթանկ հոգսը եւ իմ միակ սփոփանքը,
Ամենասիրելին եւ ամենամեծը իմ բոլոր գանձերից,
Թողնված ես որպես հեշտ ավար ցանկացած գողի ձեռքին:
Ես քեզ չեմ փակել ոչ մի սնդուկի մեջ,
Բացի այնտեղից, ուր դու չկաս, բայց որտեղ ես զգում եմ քեզ՝
Իմ սրտի նվիրական ու մեղմ անկյունում,
Որտեղից դու կարող ես ելնել ու մտնել ազատորեն:
Եվ նույնիսկ այնտեղից, վախենամ, դու կգողացվես,
Քանզի այդպիսի անգին ավարի դեմ անգամ ազնիվը կդառնա գող:
Որքա՜ն էի ես զգույշ, երբ, հեռու տեղ գնալիս,
Ամեն մի իր ու մանրուք դնում էի փակի տակ,
Կամ՝ թաքցնում մի տեղում ապահով ու հուսալի,
Որ ոչ մի գող-ավազակ չտանի կամ ձեռք չտա:
Բայց դո՛ւ, որի համեմատ փո՜ւչ է ամեն գանձ ու թագ,—
Իմ մեծագո՜ւյն Սփոփանք եւ Տրտմությո՛ւն մեծագույն,—
Ինչպե՜ս քեզ չեմ թաքցրել կամ չե՜մ դրել փակի տակ,
Դո՛ւ, որից թանկ ու անգին ոչինչ չունե՜մ այս կյանքում:
Չթաքցրի գուցե քեզ, մտմտալով իմ մտքում,
Թե մի այլ տեղ ապահով չէի՜ր լինի ավելի՛,
Քան իմ սիրող սրտի մեջ ու իմ կրծքի վանդակում,
Որտեղ բա՜ց են քո առջեւ ելքն ու մուտքը, սիրելի՜ս…
Բայց քե՜զ, նույնիսկ այնտեղից, կարող էին գողանալ,
Ազնի՜վն էլ գող կդառնա՝ միայն թե քեզ տիրանա՜:
(32) ի՛նչ ըզգուչութեամբ, երբ ճամբայ ինկաց,
Ամէն մանըր Հոգ. նետել ջանացի
Էն Հաւատարիմ դատախազին 4եռւքն՝
իւք գործածութեան տեսակէտէն, ուր
ԱՆ պիտի մընար անգործածելի
Սուտին 4եռքերեն, բայց միչտ ապածով
Խրնամքին ներքեւ խնամակալին:
Բայց դո՛ւն՝ գոճարներըս որուն Համար
Մանրուկ Հոգեր են, դո՛ւն՝ որ աւելի
Մխիլթարութեան իրաւունք ունիս,
Իմ ամենամեծ ցաւր դուն Հիմա,
Սիրելիներու լաւագոյնը դուն,
Եւ իմ անձկութեան միակ առարկան,
Թողուած ես դուն որս ամէն տեսակի
Գող-աւազակի:
Որեւէ տուփի մէջ չեմ կղպած քեզ,
Բացի այն տեղէն ուր չկաս Հիմա,
Թեպետեւ կը զգամ Թէ կաս դուն ներկայ
կուրծքիս ներամփոփ փաղաքչանքին մէջ,
ՈւՐկէ կրնաս դուն Համաձայն սրտիղ
՚ Քաղձանքին մեկնիլ կամ վերադառնալ:
Եւ ս կը վախնամ որ դուն մինչեւ իակ
ԱկետեղէՆ պիտի գողցըւիս, տարուա.
Ջի ճչմարտությիւնը կը վկայէ
Միայն դողութեամբ ձեռք կրնայ ձգուել
Մրցանակ այնքան սուղ ու Թանկագին:
Ի՜նչ շրջահայյաց նախահոգությամբ ես ճամփա ընկա,
Երբ փականքի տակ պահեցի ամեն ցնցոտի ու լաթ,
Որ չգործածվեն նրանք երբեւէ ինձնից հեռակայ
Եւ չապականվեն հանկարծ ուրիշի ձեռքերով ժլատ:
Բայց դու, ում համար հարստությունս ցնցոտի է փուչ,
Քաղցր սփոփանք, որ դարձել ես իմ վիշտը գերագահ,
Եւ ամենաթանկ դարձած իմ կյանքի հոգսը սրտառուչ,
Զո՛հ ես մնացել գիշերագողի ձեռքերին ագահ:
Քեզ չկողպեցի, չեղա քո հանդեպ ես շրջահայյաց,
Թեեւ կարծեցի, թե սրտիս մեջ է պատկերդ անհաս,
Բայց զգում եմ քեզ կրծքիս սիրասուն վանդակում պահված,
Որտեղից ազատ կարող ես գնալ, երբ որ ցանկանաս.
Եւ վախենում եմ, որ այդտեղի՛ց էլ կխլեն կրկին.
Ազնյու մարդն անգամ ստոր է դառնում, երբ գանձն է անգին:
Ախր էդ ինչքա´ն զգուշ էի ես: Ուր է´լ գնայի,
Պինդ ու ապահով թաքցնում էի զարդերս չնչին,
Որ տանող չըլներ, որ մենակ ի´նքս տեղն իմանայի,
Որ դրանք անմաս — անտե´ս ըլնեին — գռեհիկ շնչին:
Չնայած քու դեմ հասարակ ա´ղբ ա ալմաստը գույն-գույն,
Ու դու իմ միա´կ մխիթարանքն ես, աղբյո´ւրն իմ դողի,
Վսեմ, թանկագին — մե´կ ա, հենց դո´ւ ես դարդս մեծագույն,
Ախր դու կարաս անմեղ զո´հն ըլնես գռեհիկ գողի:
Ու քեզ չեմ կարա բռնեմ ու փակեմ մի խուլ սենյակում,
Բացի է´ն բանտը, ուր ինքդ չկաս, բայց զգո´ւմ եմ քեզ,
Ըստե´, իմ սրտի քնքուշ ու խորունկ, անտե´ս սնդուկում,
Ինչը կողպած ա, բայց ի´նքդ — կարա´ս ելումուտ անես:
Ու էնքա´ն ես թանկ, որ ազնիվ մարդն էլ տեղըդ իմանա´,
Վայթե գո´ղ դառնա, քեզ հափշտակի´, հենց որ քեզ տենա:
Ի՜նչ խնամքով ես, երբ ճամփա ընկա,
Ամեն մանրուք պինդ պահեցի կողպած՝
Որ ձեռքերով ե՛ւ կեղծ, ե՛ւ սրիկա,
Ես չգտնեմ դրանք օգտագործված:
Բայց դու, ում դեմ մանրուք են շողակներս,
Սփոփանքն ես իմ ու վիշտս մեծագույն,
Ում հետ են, սիրելիս, բոլոր հոգսերս՝
Ավար ես թողնված գողին դժգույն:
Քեզ չեմ կողպել ես որեւէ արկղում,
Պահում եմ ուր չկաս, բայց զգում եմ քեզ՝
Կրծքիս խորքի քնքուշ խցի միջում,
Ուր երբ ուզես կգաս ու կմեկնես.
Եւ վախենամ քեզ կտանեն․ քանզի
Արդարն էլ կզանցի՝ հանուն գանձի:
Ինչպիսի՜ հոգատարությամբ էի ես ճամփա ընկնելիս
Կողպում իմ ամեն մի չնչին ունեցվածքը,
Որպեսզի այն մնա ապահով եւ զերծ գողությունից,
Անվնաս պահպանվելով իմ բացակայության ժամանակ:
Բայց դու, ում համեմատ իմ գանձերը լոկ աղբ են,
Իմ ամենաթանկ հոգսը եւ իմ միակ սփոփանքը,
Ամենասիրելին եւ ամենամեծը իմ բոլոր գանձերից,
Թողնված ես որպես հեշտ ավար ցանկացած գողի ձեռքին:
Ես քեզ չեմ փակել ոչ մի սնդուկի մեջ,
Բացի այնտեղից, ուր դու չկաս, բայց որտեղ ես զգում եմ քեզ՝
Իմ սրտի նվիրական ու մեղմ անկյունում,
Որտեղից դու կարող ես ելնել ու մտնել ազատորեն:
Եվ նույնիսկ այնտեղից, վախենամ, դու կգողացվես,
Քանզի այդպիսի անգին ավարի դեմ անգամ ազնիվը կդառնա գող:
Որքա՜ն էի ես զգույշ, երբ, հեռու տեղ գնալիս,
Ամեն մի իր ու մանրուք դնում էի փակի տակ,
Կամ՝ թաքցնում մի տեղում ապահով ու հուսալի,
Որ ոչ մի գող-ավազակ չտանի կամ ձեռք չտա:
Բայց դո՛ւ, որի համեմատ փո՜ւչ է ամեն գանձ ու թագ,—
Իմ մեծագո՜ւյն Սփոփանք եւ Տրտմությո՛ւն մեծագույն,—
Ինչպե՜ս քեզ չեմ թաքցրել կամ չե՜մ դրել փակի տակ,
Դո՛ւ, որից թանկ ու անգին ոչինչ չունե՜մ այս կյանքում:
Չթաքցրի գուցե քեզ, մտմտալով իմ մտքում,
Թե մի այլ տեղ ապահով չէի՜ր լինի ավելի՛,
Քան իմ սիրող սրտի մեջ ու իմ կրծքի վանդակում,
Որտեղ բա՜ց են քո առջեւ ելքն ու մուտքը, սիրելի՜ս…
Բայց քե՜զ, նույնիսկ այնտեղից, կարող էին գողանալ,
Ազնի՜վն էլ գող կդառնա՝ միայն թե քեզ տիրանա՜:
(32) ի՛նչ ըզգուչութեամբ, երբ ճամբայ ինկաց,
Ամէն մանըր Հոգ. նետել ջանացի
Էն Հաւատարիմ դատախազին 4եռւքն՝
իւք գործածութեան տեսակէտէն, ուր
ԱՆ պիտի մընար անգործածելի
Սուտին 4եռքերեն, բայց միչտ ապածով
Խրնամքին ներքեւ խնամակալին:
Բայց դո՛ւն՝ գոճարներըս որուն Համար
Մանրուկ Հոգեր են, դո՛ւն՝ որ աւելի
Մխիլթարութեան իրաւունք ունիս,
Իմ ամենամեծ ցաւր դուն Հիմա,
Սիրելիներու լաւագոյնը դուն,
Եւ իմ անձկութեան միակ առարկան,
Թողուած ես դուն որս ամէն տեսակի
Գող-աւազակի:
Որեւէ տուփի մէջ չեմ կղպած քեզ,
Բացի այն տեղէն ուր չկաս Հիմա,
Թեպետեւ կը զգամ Թէ կաս դուն ներկայ
կուրծքիս ներամփոփ փաղաքչանքին մէջ,
ՈւՐկէ կրնաս դուն Համաձայն սրտիղ
՚ Քաղձանքին մեկնիլ կամ վերադառնալ:
Եւ ս կը վախնամ որ դուն մինչեւ իակ
ԱկետեղէՆ պիտի գողցըւիս, տարուա.
Ջի ճչմարտությիւնը կը վկայէ
Միայն դողութեամբ ձեռք կրնայ ձգուել
Մրցանակ այնքան սուղ ու Թանկագին:
Ի՜նչ շրջահայյաց նախահոգությամբ ես ճամփա ընկա,
Երբ փականքի տակ պահեցի ամեն ցնցոտի ու լաթ,
Որ չգործածվեն նրանք երբեւէ ինձնից հեռակայ
Եւ չապականվեն հանկարծ ուրիշի ձեռքերով ժլատ:
Բայց դու, ում համար հարստությունս ցնցոտի է փուչ,
Քաղցր սփոփանք, որ դարձել ես իմ վիշտը գերագահ,
Եւ ամենաթանկ դարձած իմ կյանքի հոգսը սրտառուչ,
Զո՛հ ես մնացել գիշերագողի ձեռքերին ագահ:
Քեզ չկողպեցի, չեղա քո հանդեպ ես շրջահայյաց,
Թեեւ կարծեցի, թե սրտիս մեջ է պատկերդ անհաս,
Բայց զգում եմ քեզ կրծքիս սիրասուն վանդակում պահված,
Որտեղից ազատ կարող ես գնալ, երբ որ ցանկանաս.
Եւ վախենում եմ, որ այդտեղի՛ց էլ կխլեն կրկին.
Ազնյու մարդն անգամ ստոր է դառնում, երբ գանձն է անգին:
Ախր էդ ինչքա´ն զգուշ էի ես: Ուր է´լ գնայի,
Պինդ ու ապահով թաքցնում էի զարդերս չնչին,
Որ տանող չըլներ, որ մենակ ի´նքս տեղն իմանայի,
Որ դրանք անմաս — անտե´ս ըլնեին — գռեհիկ շնչին:
Չնայած քու դեմ հասարակ ա´ղբ ա ալմաստը գույն-գույն,
Ու դու իմ միա´կ մխիթարանքն ես, աղբյո´ւրն իմ դողի,
Վսեմ, թանկագին — մե´կ ա, հենց դո´ւ ես դարդս մեծագույն,
Ախր դու կարաս անմեղ զո´հն ըլնես գռեհիկ գողի:
Ու քեզ չեմ կարա բռնեմ ու փակեմ մի խուլ սենյակում,
Բացի է´ն բանտը, ուր ինքդ չկաս, բայց զգո´ւմ եմ քեզ,
Ըստե´, իմ սրտի քնքուշ ու խորունկ, անտե´ս սնդուկում,
Ինչը կողպած ա, բայց ի´նքդ — կարա´ս ելումուտ անես:
Ու էնքա´ն ես թանկ, որ ազնիվ մարդն էլ տեղըդ իմանա´,
Վայթե գո´ղ դառնա, քեզ հափշտակի´, հենց որ քեզ տենա:
Ի՜նչ խնամքով ես, երբ ճամփա ընկա,
Ամեն մանրուք պինդ պահեցի կողպած՝
Որ ձեռքերով ե՛ւ կեղծ, ե՛ւ սրիկա,
Ես չգտնեմ դրանք օգտագործված:
Բայց դու, ում դեմ մանրուք են շողակներս,
Սփոփանքն ես իմ ու վիշտս մեծագույն,
Ում հետ են, սիրելիս, բոլոր հոգսերս՝
Ավար ես թողնված գողին դժգույն:
Քեզ չեմ կողպել ես որեւէ արկղում,
Պահում եմ ուր չկաս, բայց զգում եմ քեզ՝
Կրծքիս խորքի քնքուշ խցի միջում,
Ուր երբ ուզես կգաս ու կմեկնես.
Եւ վախենամ քեզ կտանեն․ քանզի
Արդարն էլ կզանցի՝ հանուն գանձի: