Թող որ նրանք, ում բախտի աստղն է փայլում երկնքում,
Հպարտանան պարգեւով, իշխանությամբ անսահման,
Իսկ ինձ բախտը զրկել է ճոխությունից աշխարհում,
Շնորհելով մեծագույն մի երջանկություն աննման:
Մեծատոհմիկ այրերի սիրելին է փառավոր,
Ծաղկում է նա արեւի ջերմացնող շողի տակ,
Բայց փառքն իրեն թաղում է մի հայացքից վիրավոր,
Եվ կործանվում է իսկույն մեծությունը դյուրաբեկ:
Այն զորավարն անպարտիկ, որ հազար մարտ է շահել,
Եթե անգամ մեկ անգամ ճակատամարտ է տանուլ տալիս,
Պատվո գրքից անարգված ջնջում են անունն իր ջահել,
Եվ մոռանում են իսկույն նրա սխրանքը անցյալի:

Ես երջանիկ եմ սիրով, որ չունի վախ վախճանի,
Ուր ես սիրում եմ սիրված՝ անդավաճան ու անգին:

Նա՛, ով աշխարհ է եկել աստղի ներքո բախտավոր,
Թող պարծենա իր փառքո՛վ, տիտղոսներով գերագույն,
Զրկե՜լ է ինձ բախտը չար շնորհներից այդ բոլոր,
Եւ սե՜րն է իմ միակ փա՛ռքն ու պարգեւ՛ը լավագույն:
Արքայազուն-Արեւի ընտրյալները բախտավոր
Դալարում են ծաղկի պես նրա լույսի տակ անամպ,
Բայց թաղվո՜ւմ է նրանց հետ եւ նրանց փառքն անցավոր,
Հենց որ Արեւը կիտի իր նոթերը պատահմամբ:
Մարտերի մեջ հռչակված զորավարը փառավոր
Հերի՜ք է, որ մի անգամ պարտվի՝ օտար զորքերից,
Եւ մոռանո՜ւմ են նրա հաղթանակները բոլոր,
Զրկո՜ւմ տիտղոս-պաշտոնից, ջնջո՜ւմ պատվո գրքերից:

Ինչքա՜ն եմ ես բախտավոր, որ սիրվում եմ եւ սիրում,
Ոչ դիրք է սա, ոչ պաշտոն, որից զրկե՜ն աշխարհում:

(3) Անոնք որոնք հաշտ են իրենց աստղերուն հետ թող պարծին
Իրենց հպարտ տիտղոսներով, պատիւներով հանրային,
Մինչ ես, որուն բախտն է զրկեր դափնիներէ այսպիսի,
Կը վայելեմ ա՛յն զոր պատուել ամէնէն շատ կը սիրեմ։

Իչխաններու սիրելիներն իրենց դափնիքն էն սփռեր,
Բայց զերթ ծաղկունք կարմրադեղին որ արեւին աչքին դէմ
Հպարտությիւնն իրենց թաղած իրենց սրտին, ներսիդին,
Մէկ նայուածքի պըռըստումէն իրենց փառքով կը մեռնին։

Այս ցաւատանջ պատերազմին արժանիքով համբաւուած
Հազարավոր յաղթանակի դիմաց եթէ մէկ անգամ
Ան ձախողի, Պատուոյ Գիրքէն անունն անոր կը ջնջեն,
Եւ ամէն ինչ որուն համար կեանքն իր զոհեց՝ չի հիշուիր։

           Երանելի եմ որ կրնամ նաեւ սիրել ու սիրուիլ,
           Զերծ ջնջելու պարտադրանքէն, ջընջըւելու երկիւղէն։

Թող նրանք, ովքեր սիրահարված են աստղերին իրենց,
Փառքով պարծենան եւ տիտղոսներով իրենց հանրային.
Ճակատագիրը արգելել է ինձ ցնծությունն այդ մեծ,
Անփառությա՛ն մեջ ես պիտի փնտրեմ բախտն իմ երկրային:
Մեծ իշխանների սիրելիները թաւշածաղկի պես
Բացում են իրենց չքնաղ տերեւներն այս արեւի տակ.
Պատվասիրությունն իրենց սրտերում թաղվում է այսպես,
Եւ խոժոռադեմ հայյացքից իսկույն մեռնում են նրանք:
Թե քաջ զորապետն` իր մարտարվեստով հռչակի արժան,
Բազում բանակներ ընկճելուց հետո պարտվի անպատյու,
Ջնջում են նրա անունը պատվո գրքերից այդժամ`
Հար մոռանալով նրա մարտական սխրանքներն անթյու:

Երջանի՜կ եմ ես, որ սիրում եմ եւ սիրվում անդադար,
Երբ չեմ մոռանում ու չեմ մոռացվում սիրելուս համար:

Թո որ պարծենան իրանց աստղերով՝ բախտի ուղեցույց,
Փառապանծ զարմով, տիտղոս ու դիրքով, գոռ, ազնվական,
Ես դարդ չեմ անի, որ ճակտիս գիրը չա´ր ա անթաքույց,
Ոչ էլ կդառնամ նեղսիրտ ու նախանձ, կամ անբավական:
Հզոր արքայի սիրեցյալները շա´տ բուռն են ծաղկում,
Բայց վարդի´ նման, ով առանց գարուն թոշնո´ւմ ա իսկույն:
Սրանց գարունը հավերժական չի´, ու շուտ ա թաղքում —
Արքան խոժոռվեց, սրանց նարոտը դառնում ա անգույն:
Հազար մարտ շահած գոռ զորավարի պատվին պանծալի
Ինչքան էլ շեփոր ու ծնծղա հնչեն, կամ ուռռա կանչեն,
Մի´ անգամ պարտվեց, փառքը կդառնա էրա´զ անցյալի:
Փառք, զարմ, աստիճան — անցողի´կ են միշտ: Սրանք ինձ պետք չեն:

Մի´ բան եմ ուզում, սիրե´մ ու սիրվե´մ, ու ընե´նց վառվենք,
Որ ոչ ե´ս, ոչ դո´ւ — մեր սիրո հրից երբեք չսպառվենք:

Ում նկատմամբ աստղերը բարեհաճ են
Թող պարծենան կոչմամբ եւ պաշտոնով,
Իսկ իմ բախտով ճամփաս փառքից զատված է․
Անտես եմ, բայց ես գոհ եմ դրանով։
Մեծ տերերի սիրեցյալներն աճում են,
Ինչպես վաղենիկներն արեւ տեսած,
Սակայն գոռոզությունն իրենց կորչում է՝
Տիրոջ խիստ հայացքով փառքից զրկված։
Եւ հոգնաբեկ, բայց փառավոր զինվորը,
Հազար հաղթանակից հետո պարտված,
Պատվո գրքից անվերադարձ ջնջվում է,
Ամբողջ մեծ վաստակով իր մոռացված։

Ու երջանիկ եմ ես՝ սիրված, սիրող,
Եւ չի լինի ինձ սրանից զրկող։