Վարդգես Սուրենյանց | ՇԵՅՔ-ՍՊԻՐԻ ՀՆՉՅԱԿՆԵՐԸ

12

When I do count the clock that tells the time,
And see the brave day sunk in hideous night,
When I behold the violet past prime,
And sable curls all silvered o'er with white,
When lofty trees I see barren of leaves,
Which erst from heat did canopy the herd,
And summer's green all girded up in sheaves
Borne on the bier with white and bristly beard:
Then of thy beauty do I question make
That thou among the wastes of time must go,
Since sweets and beauties do themselves forsake,
And die as fast as they see others grow,

And nothing 'gainst Time's scythe can make defence
Save breed to brave him when he takes thee hence.

Երբ ժամերն եմ ժամանակի համարում
Եւ պարզ օրը մութ գիշերում խավարեց,
Երբ դիտում եմ ինչպես վարդն է թառամում,
Կամ սեւ ծամիդ ճերմակ ալիք հայտնվեց․
Երբ որ տեսնեմ տերեւաթափ ճկուն ծառ,
Որի ստվերը նոր էր հովվին զով տալիս,
Երբ դաշտերի կանաչ արոտը դալար
Մեռած խուրձեր հանդիսանա աչքերիս —
Այն ժամանակ սիրուն տեսքդ եմ ափսոսում՝
Մի՞թե նրան էլ ժամանակը պիտ տանի՝
Գեղեցկության շնորհքն հավիտյան չէ տեւում,
Հինը գնում է, տեղը պիտ նորին պատկանի։

Բայց ճար չըկա փըրկըվելու նրա գերանդուց, մի հուզվիլ՝
Դու էլ դրա դեմ ժառանգներով կարող ես միշտ նորոգվիլ։

19

Devouring time, blunt thou the Lion's paws,

And make the earth devour her own sweet brood;

Pluck the keen teeth from the fierce Tiger's jaws,

And burn the long-lived Phoenix in her blood;

Make glad and sorry seasons as thou fleet'st,

And do whate'er thou wilt, swift-footed time,

To the wide world and all her fading sweets;

But I forbid thee one most heinous crime:

O, carve not with thy hours my love's fair brow,

Nor draw no lines there with thine antique pen;

Him in thy course untainted do allow

For beauty's pattern to succeeding men.

Yet, do thy worst, old time: despite thy wrong,

My love shall in my verse ever live young.

Անկուշտ ժամանակ, ժանիքն առյուծի բրթացրու,
Թող երկիրը իր բերքերը ինքն ուտե,
Վագրի սուր-սուր ատամները թափեցրու,
Փյունիկ արծիվն իրա բոցում տապակե։
Տարեդարձին լավն ու վատը բեր ու տար,
Զարդ ու պաճույճ շուրջըդ կրնաս դու սրբել
Եւ ամեն հույս թող, թե կամիս, անկատար,
Միայն մեկ բան կուզեի ես քեզ արգելել․
Փոր չըփորես իմ սիրելու այտերին,
Ակոսներով վեհ ճակատին չըդիպչիս,
Չարիքներըդ նորա մոտով թող անցնին,
Թող հիանա եւ ապագան նրա տեսքից։

Բայց քո կամքն է, քեզ կըծաղրեմ, ինչ որ կամիս, ա՛ռ, գնա՛ —
Իմ սիրելին իմ երգերում հավետ մանուկ պիտ մընա։

30

When to the sessions of sweet silent thought

I summon up remembrance of things past,

I sigh the lack of many a thing I sought,

And with old woes new wail my dear time's waste:

Then can I drown an eye (unused to flow)

For precious friends hid in death's dateless night,

And weep afresh love's long since cancelled woe,

And moan th'expense of many a vanished sight;

Then can I grieve at grievances foregone,

And heavily from woe to woe tell o'er

The sad account of fore-bemoaned moan,

Which I new pay as if not paid before:

But if the while I think on thee (dear friend)

All losses are restored, and sorrows end.

Երբ ես սուզված երազի մեջ հոգեսես,
Հետ եմ նայում անվերադարձ անցյալիս,
Հին ցավերս դուրս են գալիս նոր հանդես,
Վայ եմ տալիս չիրագործված իղձերիս։
Եվ աչքերս թաց են լինում արցունքով
Նորանց մասին, որ հանգչում են հողի տակ,
Հուշիկ մաշված խարույկ սիրուս կարոտով,
Ես ողբում եմ իմ հույսերը փլատակ։
Այն ժամանակ դաղված սըրտիս խոցերով
Անցյալ ցավերս համարում եմ մի առ մի,
Լաց եմ լինում առատ, աղի արցունքով՝
Վըճարելով անվճար պարտքըս վաղեմի։

Բայց երբ այդտեղ, ով իմ անգին, քեզ հիշեցի — վերջացավ՝
Անցածն անցավ, հինը գընաց ու մոռացվեց ամեն ցավ։

130

My mistress' eyes are nothing like the sun;

Coral is far more red than her lips' red;

If snow be white; why then her breasts are dun;

If hairs be wires, black wires grow on her head.

I have seen roses damasked, red and white,

But no such roses see I in her cheeks,

And in some perfumes is there more delight

Than in the breath that from my mistress reeks.

I love to hear her speak, yet well I know

That music hath a far more pleasing sound;

I grant I never saw a goddess go -

My mistress when she walks treads on the ground.

And yet, by heaven, I think my love as rare

As any she belied with false compare.

Նորա աչքերն արեգակի չեն նըման,
Եւ շրթունքը բուստ չեմ կարող անվանել,
Նորա կուրծքը ճերմակ ձյունի չէ նըման,
Սեւ մազերի նրա գանգուրքը ոսկեթել։
Վարդը, գիտեմ, վառ կամ ճերմակ է լինում,
Նրա այտերին այդ վարդերից չեմ փնտրում,
Եւ նրա շունչը ինձ չէ երբեք հիշեցնում
Ոչ խնկահոտ եւ ոչ դրախտի զով բուրում։
Նրա խոսելը հիանալով եմ լըսում,
Թեպետ եւ չէ նա սոխակի դայլայլիկ,
Եւ նրա ծանըր քայլափոխը չեմ խառնում
Մի դիցուհու դյուր սըլացքին հանդարտիկ։

Բայց եւ այնպես ես սիրում եմ անհամեմատ նրան ավել,
Քան բոլորին, որոնց քերթող շողոքորթներն են գովել։

154

The little Love-god lying once asleep,

Laid by his side his heart-inflaming brand,

Whilst many nymphs that vowed chaste life to keep

Came tripping by; but in her maiden hand

The fairest votary took up that fire

Which many legions of true hearts had warmed;

And so the General of hot desire

Was, sleeping, by a virgin hand disarmed.

This brand she quenched in a cool well by,

Which from Love's fire took heat perpetual,

Growing a bath and healthful remedy,

For men diseased; but I, my mistress' thrall,

Came there for cure and this by that I prove,

Love's fire heats water, water cools not love.

Մի օր Սերոս ծառի տակին նիրհում էր,
Եւ կերոնն էլ սրտեր դաղող կողքին վառ,
Հավերժահարս կուսանց մի խումբ գընում էր,
Տեսան քնած է մանուկ աստվածն անպատկառ։
Եւ նորանցից գեղեցկագույնն կույս ձեռքով
Սիրո բորբոքող կրակը վերցրեց ու տարավ,
Որ բովել էր այդքան սրտեր իր բոցով —
Եւ զինաթափ քնած աստծուն նա արավ։
Կույսը կրակը ցուրտ աղբյուրում հանգցըրեց,
Որի ջուրը սիրուց տենդաց ու եռաց,
Եւ ցավ բուժող ջերմուկ դարձավ ջըրընկեց —
Հիվանդները ըշտապեցին փութընթաց։

Ես էլ գնացի բուժեմ ջրով դաղված սրտիս խոց ու ցավ,
Բայց ջուրն եռուն սիրո տենդից — սիրտ զովացնել չըկարցավ։