Խաչիկ Դաշտենցի թարգմանությամբ

66

Tired with all these, for restful death I cry:
As to behold desert a beggar born,
And needy nothing trimmed in jollity,
And purest faith unhappily forsworn,
And gilded honour shamefully misplaced,
And maiden virtue rudely strumpeted,
And right perfection wrongfully disgraced,
And strength by limping sway disabled,
And art made tongue-tied by authority,
And folly (doctor-like) controlling skill,
And simple truth miscalled simplicity,
And captive good attending captain ill:
 
Tired with all these, from these would I he gone,
Save that, to die, I leave my love alone.

Մահվան անդորրն եմ տենչում այս ամենից ես հոգնած․
Երբ տեսնում եմ արժանին՝ թշվառության մեջ ծընված,
Եւ գոսնելի ոչնչին՝ մետաքսներում զարդարված,
Եւ լուսեղեն հավատը՝ նենգորեն գետնահարված,
Եւ պատիվը ոսկեզօծ՝ անպատիվ մարդուն տըրված,
Եւ անբիծ առաքինին՝ վայրենաբար պըղծված
Եւ կատարյալը վսեմ՝ անիրավ վարկաբեկված,
Եւ ուժը կաղ վարչությամբ՝ զորությունից զըրկըված,
Եւ արվեստը բռնությամբ՝ լեզվակապ ու լըլկըված,
Եւ ապուշը հանց գիտուն՝ վերակացու հանճարին,
Եւ ճշմարիտ անսքող՝ տխմարություն հորջորջված,
Եւ իշխան չարի առաջ՝ ծնկաչոք ըստրուկ բարին։

Այս ամենից ես հոգնած մահվան անդորրն եմ տենչում,
Բայց, սե՜ր, ինչպե՞ս քեզ լքեմ, ա՜խ, այդ ցավն է ինձ տանջում։