120 | ՇԵՅՔ-ՍՊԻՐԻ ՀՆՉՅԱԿՆԵՐԸ

1 / 1

Բնագիր

That you were once unkind befriends me now,

And for that sorrow which I then did feel

Needs must I under my transgression bow,

Unless my nerves were brass or hammered steel.

For if you were by my unkindness shaken

As I by yours, y'have passed a hell of time,

And I, a tyrant, have no leisure taken

To weigh how once I suffered in your crime.

О that our night of woe might have rememb'red

My deepest sense, how hard true sorrow hits,

And soon to you, as you to me then, tend'red

The humble salve, which wounded bosoms fits!

But that your trespass now becomes a fee;

Mine ransoms yours, and yours must ransom me.

1 / 1

Տողացի

Ռուբէն Թարումեանի թարգմանությամբ

Որ դուք մի անգամ եղաք անգութ, օգնեց ինձ հիմա,

Եւ այն վշտի պատճառով, որը ես այնժամ զգացի

Պետք է ես տակն իմ զանցանքի ճկվեմ,

Եթե միայն իմ նյարդերը պղնձից կամ կոփածո պողպատից չեն:

Քանզի, եթե դուք իմ անգթությունից ցնցված եք,

Ինչպես ես ձերից, դուք անցկացրած կլինեք դժոխային ժամանակ,

Իսկ ես, բռնակալս, չբարեհաճեցի

Կշռել, թե որքան մի անգամ ես տուժեցի ձեր հանցանքից:

Ո՜հ, եթե մեր գիշերը վշտի կարողանար վերհիշել

Իմ խորին զգացմունքը, թե որքան ծանր է իրական վիշտը հարվածում,

Եւ արագորեն ձեզ՝ ինչպես դուք ինձ այնժամ՝ առաջարկել

Համեստ սպեղանի, որը վիրավոր կրծքին հարմար է:

Բայց այն ձեր հանցանքը հիմա դառնում է վճար․

Իմը հատուցում է ձերը, եւ ձերը պետք է հատուցի իմը:

1 / 6

Դավիթ Դավթյանի եւ Հովհաննես Քելեշյանի

թարգմանությամբ

Քո մեղքերը երբեմնի հաշտեցնում են ինձ քեզ հետ,
Եվ այն դառը կսկիծը, որ տվեցիր ինձ կրել,
Խղճմտանքիս խայթի տակ պիտի ընկճի ինձ հավետ,
Եթե միայն ջղերս պողպատից չեն դարբնվել:
Քանի որ մեր փոխադարձ դրժումներից չարաղետ
Դու էիր, որ ապրեցիր դժոխային ժանտ ժամեր,
Եվ ես, անգութ էակս, չխորհեցի մի պահ գեթ,
Թե ոճիրդ որքան ինձ բերեց չարիք ու վշտեր:
Օ՜, ինչու իմ խեղճ հոգուն՝ ուրվականը վհատման
Չհիշեցրեց, թե վիշտը ինչպես է ինձ խոցոտում,
Ինչպես որ դու ինձ տվիր բալասանը այս զղջման,
Որը այնպես խոշտանգված սրտի վերքն է ամոքում:

Բայց վերջապես քո մեղքը փրկագին է գերազանց,
Իմն էլ քոնին դառնում է մի հատուցում փոխադարձ:

Ես չե՜մ տրտնջում, որ մի ժամանակ,
Դու դաժան եղար իմ հանդեպ այնքան,
Որ քիչ էր մնում ճկվե՜մ վշտի տակ,—
Չէ՞ որ պողպա՛տ չեն ջղերս կամ քար…
Թե իրա՛վ է, որ դու վարքից իմ նենգ,
Ցնցվել ես այնպե՛ս, ինչպես դժոխքից,
Ապա ես ի՛նքս էլ չե՜մ ասել երբեք,
Թե ի՜նչ եմ քաշել քո սիրո ձեռքից…
Թող սեւ գիշերն այն լլկումի, ահի,
Սրտիս ականջին հուշի վերստին,
Որ ես,— ինչպես դու՝ ինձ այն չար պահին,—
Սփոփա՜նք տամ քո վիրավոր սրտին:

Բայց իմ ու քո մեղքն իրար հետ մրցում,
Քավո՜ւմ են իրար եւ փոխհատուցում…

(111) Թէ ժամանակին անգութ եղար դուն, հիմա ես հաշտ եմ
Այդ ցաւին համար, զոր ես այն ատեն խորունկ ըզգացի,
Պէտք է խոնարհիմ յանցանքիս ներքեւ, բացի եթէ իմ
Ջիղերս պղինձէ կամ մըճահարուած պողպատ լինէին:

Որովհետեւ դուն իմ բիրտ վարմունքէն թէ ցնցըւեցար,
Ինչպէս ես ալ քու, դուն դժոխային ժամանակ պիտի
Անցուցած լինես, եւ ես՝ բռնակալ, ինքզինքիս ազատ
Ժամանակ տըւած չեմ իսկ՝ կշռելու համար թէ ինչպէ՞ս
Ժամանակին ես տառապեցայ քու ոճիրէդ նաեւ:

Օհ, թէ մեր վշտի գիշերն կարենար ամենախորունկ
Իմ ըզգացումներըս ետ վերյիշել, ճշմարիտ վշտին
Հարուածն արդարեւ անագորոյն է, եւ շուտով քեզի,
Ինչպէս դուն ինծի, մատուցիր համեստ բալասան բուժիչ,
Որ վիրաւորուած սիրտերուն այնքան լաւ կը պատշաճի:

Բայց որ հիմա քու ոտընձգութիւնդ թոշակ կը դառնայ,
Իմըս փրկագին է քեզի համար, եւ քուկըդ ալ զիս
Պէտք է անպայման փրկանաւորէ:

Այն, որ իմ հանդեպ անգութ ես եղել, հաշտեցնո՜ւմ է ինձ,
Եւ կսկիծը խոր, որ ինձ դարձրեց դժգույն ու վհատ,
Մեղանչանքերիս ծանրության ներքո կընկճեր ինձ նորից,
Թե չլինեին ջղերս արույր ու ծեծված պողպատ:
Ինձ այնպես թվաց, թե ես ինքս քեզ ցավ պատճառեցի,
Ոչ թե ես, այլ դու սոսկալի ժամեր ապրեցիր մենակ,
Իսկ ես, անգո՛ւթս, ուրիշ տեղ միայն միտքս հառեցի՝
Չմտածելով, որ տառապել եմ քո մեղքերի տակ:
Ա՜խ, երանի՜ թե մեր վհատության գիշերը հիշեր,
Թե թախիծն անանց որքան խորն էր իմ սիրտը ներխուժել,
Հետո քեզ հանձներ (ինչպես հանձնեցիր դու ինձ այն գիշեր)
Բալասանը այն, որ միշտ խոցոտված կրծքեր է բուժել:

Բայց հիմա, երբ մեր գործած մեղքերը դարձան փրկագին,
Իմը քեզ փրկեց, իսկ քոնը պիտի ի՛նձ փրկի, անգին:

Անցյալի դաժան վերաբերմունքդ խռովք չի բնավ,
Ու էլ մորմոքուն ցավը անցյալի — նոր ցավ չի հունցում,
Ու խոնարհվում եմ, կքած սեփական մեղքերից անբավ,
Որովհետեւ ներվերըս հո պողպատից չե՞ն, կոփած հնոցում:
Ախր որ ինքդ ի´մ քաշած ցավը հանկարծ զգայիր,
Կհասկանայիր, որ ես անցել եմ դժոխք ու մահով:
Ես էլ հրեշ չե´մ, նույն բանը անեմ, որ ի´նքդ գայիր,
Ի´նքդ անցնեիր խոլ տառապանքի չար թոհ ու բոհով:
Արի միշտ հիշենք անցյալ մրմուռը ու միշտ, անվարան,
Խուսափե´նք ցավից: Անցյալ դժոխքը թո ըլնի խրա´տ,
Ու իրար համար դառնանք բալասա´ն, դառնանք քավարա´ն,
Ու այսուհետեւ երբե´ք ու երբեք չըլնե´նք ապիրատ:

Մեղքերըդ վաղուց դառել են վճար — շա´տ ես հետ տվե,
Ու արդեն պարտք չե´ս: Մեր սա´ղ մեղքերը իրա´ր են քավե:

Որ դուք եղաք անգութ, օգնեց ինձ արդ,
Եւ այն վշտից, որը ես ճաշակեցի,
Թե իմ ջղերն արույր չեն կամ պողպատ,
Պիտի ճկվեմ մեղքից իմ զանցանքի:
Զի թե ցնցեց ձեզ իմ արարքն անգութ,
Ինչպես ձերն՝ ինձ, դժոխք եք դուք ապրել,
Իսկ ես, չկամեցա՝ բիրտ անձ անփույթ՝
Կշռել, որքան եմ ձեր մեղքից տուժել:
Ո՜հ, թե գիշերը մեր վշտի հիշեր,
Որքա՜ն թախիծը խորն է հարվածում,
Եւ ձեզ ապա՝ ինչպես դուք ինձ՝ բերեր
Մի սպեղանի՝ որ ցավն է ամոքում:

Բայց ձեր զանցանքն այն արդ դարձավ վճար․
Հատույց․ ձերն իմ եւ իմը՝ ձեր համար: