Հակոբ Անտոնյան | ՇԵՅՔ-ՍՊԻՐԻ ՀՆՉՅԱԿՆԵՐԸ

66

Tired with all these, for restful death I cry:

As to behold desert a beggar born,

And needy nothing trimmed in jollity,

And purest faith unhappily forsworn,

And gilded honour shamefully misplaced,

And maiden virtue rudely strumpeted,

And right perfection wrongfully disgraced,

And strength by limping sway disabled,

And art made tongue-tied by authority,

And folly (doctor-like) controlling skill,

And simple truth miscalled simplicity,

And captive good attending captain ill:

Tired with all these, from these would I he gone,

Save that, to die, I leave my love alone.

Այս բոլորեն ես հոգնած՝ կըղձամ մահվան հանգիստին,—
Արժանիքի տեր անձ մը՝ տեսնել ծընած մուրացկան
Կամ ճոխ, զվարթ կյանքի մեջ՝ ոչնչություն մ՚անարժան,
Կամ մեկը, որ կըխաբե հավատացող, պարզ հոգին,
Կամ պատիվը ոսկեզօծ՝ սխալ տիրոջ ընծայված,
Կամ կույսն անբիծ՝ զոր բռնի վերածած են պոռնիկի,
Կամ անարդար կոխոտումն իրավունքին անթերի,
Կամ ուժը, որ չարաչար գործածությամբ կիջնե ցած,
Կամ արվեստը՝ իշխողին դատապարտված համրության,
Կամ խենթը, որ վարիչ է, իմաստության հովերով,
Կամ ճշմարիտն ակներեւ՝ կոչված պարզուկ միտքի մով,
Եւ կամ գերին վեհոգի՝ հիվանդ տիրոջն իր պաշտպան,

Այս բոլորեն ես հոգնած՝ կուզեմ հրաժեշտ տալ կյանքին,
Բայց թե մեռնիմ, սիրելիս պիտի մնա առանձին։