72 | ՇԵՅՔ-ՍՊԻՐԻ ՀՆՉՅԱԿՆԵՐԸ

1 / 1

Բնագիր

O lest the world should task you to recite

What merit lived in me that you should love,

After my death (dear love) forget me quite;

For you in me can nothing worthy prove,

Unless you would devise some virtuous lie

To do more for me than mine own desert,

And hang more praise upon deceased I

Than niggard truth would willingly impart:

O lest your true love may seem false in this,

That you for love speak well of me untrue,

My name be buried where my body is,

And live no more to shame nor me nor you:

For I am shamed by that which I bring forth,

And so should you, to love things nothing worth.

1 / 1

Տողացի

Ռուբէն Թարումեանի թարգմանությամբ

Ո՜հ որպեսզի աշխարհը չհանձնարարի ձեզ ասելու

Ինչ արժանիք է ապրել իմ մեջ, որ դուք պետք է սիրեիք,

Իմ մահից հետո (թանկագին սեր) ինձ մոռացեք բոլորովին.

Քանզի դուք իմ մեջ ոչ մի արժանիք չեք կարող հաստատել,

Եթե իհարկե դուք չեք հորինի որեւէ բարեպաշտ սուտ,

Անելու համար ավելին ինձ համար, քան իմ սեփական արժանիքն է,

Եւ կախելու ավելի շատ գովք վրաս՝ հանգուցյալիս,

Քան ժլատ ճշմարտությունը կամովին կհաղորդեր․

Ո՜հ, որ ձեր իսկական սերը չթվա կեղծ այն բանից,

Որ դուք հանուն սիրո խոսում եք լավ իմ մասին՝ անճիշտ,

Թող իմ անունը թաղվի, որտեղ իմ մարմինն է,

Եւ չապրի այլեւս, անարգելով ո՛չ ինձ, ո՛չ ձեզ․

Քանզի ես ամաչում եմ, այն բանի համար, ինչ ես ստեղծում եմ,

Եւ ուրեմն, նույնն էլ պետք է դուք՝ սիրելու համար բաներ ոչ արժանի:

1 / 6

Դավիթ Դավթյանի եւ Հովհաննես Քելեշյանի

թարգմանությամբ

Օ՜, որպեսզի աշխարհը չստիպի քեզ ասել,
Թե ինչ արժանիք կար իմ մեջ, որ դու սիրեցիր ինձ այնպես,
Իմ մահից հետո, սիրելիս, մոռացի՛ր ինձ լիովին,
Քանզի դու չես կարող ոչ մի լավ բան ցույց տալ իմ մասին:
Եթե միայն դու չհորինես մի բարի սուտ,
Գովելու ինձ ավելի շատ, քան ես արժանի էի,
Եվ տալու մահացածին ավելի մեծ պատիվ,
Քան ժլատ ճշմարտությունը կկամենար տալ:
Օ՜, որպեսզի քո ճշմարիտ սերը չթվա կեղծ,
Երբ դու սիրո համար կասես ավելին, քան ճիշտ է,
Թող իմ անունը թաղվի իմ մարմնի հետ հողում,
Եվ այլեւս չկրի ոչ պատիվ, ոչ ամոթ:

Քանզի ես ամաչում եմ այն ամենից, ինչ ստեղծել եմ,
Եվ դու նույնպես պետք է ամաչես սիրելու համար մի բան, որն անարժեք է:

Որպեսզի չար հարցումով զուր չխոցեն քո հոգին,
Թե ի՞նչ գտար դու իմ մեջ, որ սիրո՜ւմ ես ինձ էլի,
Երբ ես մեռնեմ, մոռացի՜ր, մոռացի՜ր ինձ, իմ անգին,
Մե՜կ է, ոչինչ չե՜ս գտնի իմ մեջ բա՛րձր ու գովելի՛…
Գուցե, դժգոհ դրանից, դու մի մեծ սո՜ւտ հորինես,
Ուր ես լինեմ ավելի՛ն, քան եղել եմ ու դեռ կամ,
Եւ ինձ վրա այնպիսի փառաբանող սո՜ւգ անես,
Քան թույլ կտա իմ կյանքի ճշմարտությունն իրական:
Օ՜, որպեսզի չկարծեն, թե կե՜ղծ էր քո սերն ու սո՛ւտ,
Եւ այդ սե՛րն է քեզ հուշում իմ դրվատանքն անարատ,
Թող իմ անո՛ւնն էլ թաղվի աճյունիս հետ այս փոսում,
Որ ոչ իմ հո՛ւշն աղարտվի, ոչ քո անո՛ւնն անաղարտ,—

Որպեսզի ես չամաչե՜մ իմ անարժան լինելուց,
Եւ ոչ էլ դո՛ւ ամաչես՝ անարժանիս սիրելուց…

(47) ձա այնպէս կը փախնամ որ քեզ աշխարձն ըստիպէ
Բացատրել Թէ դուն իմ մէջ ի՞նչ արժանիք սիրեցիր.
Իմ մաՀեն վեր, աիրելիա, ամբողջովին մոոցիր զի,
Զի դուն ոչ մէկ արժանիք իմ մէջ փաստել պիտ կրնաս,
Բացի եԹէ Հընարես առաքինի սուտ մըր դուն,

Արժանի քէս աւելի ներկայացնել զիս փորձես,
Եւ գովեստներ չրուայլես արդէն մեռած լի «եաթ»ին,
Ճչմարտութիւնն որ ժրլատ Հազիւ մայտնել կամենար:
Հ, մախնալով որ այսպէս ճչմարիտ աէրդ Թըւի կեղծ,
Եւ թէ՝ սերէդ իմ մասին դրուատիքներդ իրաւ չեն,

Թող իք անունըս Թաղուլի Հո՛ն՝ ուր մարմ ինո պիտ դրուի,
Թող ա՛լ չապրի՝ որ ամօթ ո՛չ Քեզ, ոչ Անձ, պատճառէ:
ԳԱԳԻԿՆ Ւ
ՈրովՀետեւ կամ չնամ ըսել Թէ ինչ մ ընծայել,
Նոյնպէս էւ դո՛ւն՝ անարժէք բաներ սիրել Թէ ատիպուխա:
Ժա՞Ֆֆ ԳՀԻ

Չլինի երբեք, որ աշխարհը քեզ հարց ու փորձ անի,
Թե սիրուդ վայել ի՛նչ արժանիքներ դու գտար իմ մեջ:
Մոռացիր, անգին, ոչինչ մի հիշիր, երբ մահն ինձ տանի.
Ինչ էլ որ ասես, այն պիտի ծնի ապարդյուն մի վեճ,
Եթե իմ մասին դու չյորինես մի սուտ պատվարժան,
Մարդկանց ականջին չփառաբանես անձն իմ անշնորհ
Կամ չմեծարես ավելի, քան իմ աճյունն է արժան,
Եւ քան այս գծուծ ճշմարտությունն է տալիս կամավոր:
Չլինի երբեք, որ շինծու թվա սերն հավատարիմ,
Եւ չասեն մարդիկ, թե հանուն սիրո խաբել են իրենց.
Թող աճյունիս հետ հավիտյան թաղվի եւ անունը իմ,
Եւ քեզ ամոթանք թող չպատճառի դրվատանքը կեղծ:

Զի անունը իմ մարդկանց աչքերում եղավ նշավակ,
Պիտի ամաչես` սիրելով այն, ինչ փուչ է ու դատարկ:

Որ էս աշխարհը քեզ մի օր չասի. «Ասա´ կամ հուշի´,
Թե վաստակն իրա, օրինակ, ի՞նչն ա, որ նույնիսկ հմի
Երբ ինքը չկա, սիրում ես իրան», ինձ հեչ մի հիշի,
Որովհետեւ չես կարա իրանց համոզես, որ գի´ն ունեի:
Թե ըսենց չանես, պիտի սո´ւտ ասես իմ կյանքի մասին,
Խաբկա´նք հորինես, որ հուշս դառնա մի գլուխգործո´ց,
Ու փառաբանես, շա´տ ավելի շատ, քան կարա ասի
Ճշմարտությո´ւնը — անպաճո´ւյճ, անզե´ն, մերկապարանո´ց:
Սրա համար էլ, որ սրսուռ սերըդ չթվա եղծված,
Որ սիրուդ խաթեր ստիպված չըլնես մի սուտ հորինես,
Թո իմ անունը թաղվի հենց ի´մ հետ, ու մնա թաղվա´ծ,
Ու թո մոռացվի, որ ոչ հենց ի´նքս, ոչ դո´ւ — ամանչե´ս:

Ախր ես ինքս իմ արարքներից շա´տ եմ ամանչում:
Դու է´լ ամաչի, քանզի ճիշտ սերը սուտ չի´ ճանանչում:

Ո՜հ, որ աշխարհը չստիպի ասել
Ինչով եմ արժանի, որ ինձ սիրեք,
Երբ ես մեռնեմ, ինձ մի փորձեք հիշել.
Զի արժանիք իմ մեջ հազիվ գտնեք,
Եթե չհորինեք մի սուտ կարգին,
Անարժանիս տալով գովասանքներ,
Եւ վերագրեք ինձ դուք շատ ավելին,
Քան իսկությունն ագահ կհաղորդեր․
Ո՜հ, որ ձեր սերը չթվա ստորին,
Որ դուք հանուն սիրո անցնեք ստի,
Անունս թող թաղվի մարմնիս կողքին,
Եւ ետ ո՛չ ինձ, ո՛չ ձեզ այն չանարգի․

Զի ամաչում եմ ստեղծածիս համար,
Եւ դուք՝ որ չարժանիս եք սիրահար: