« 72

73

74 »
Տառաչափ՝
1 / 1
Բնագիր
That time of year thou mayst in me behold
When yellow leaves, or none, or few, do hang
Upon those boughs which shake against the cold,
Bare ruined choirs, where late the sweet birds sang.
In me thou seest the twilight of such day
As after sunset fadeth in the west,
Which by and by black night doth take away,
Death's second self, that seals up all in rest.
In me thou seest the glowing of such fire
That on the ashes of his youth doth lie,
As the death-bed whereon it must expire,
Consumed with that which it was nourished by.
 
This thou perceiv'st, which makes thy love more strong,
To love that well which thou must leave ere long.
1 / 1
Տողացի
Ռուբէն Թարումեանի թարգմանությամբ
Այն ժամանակը տարվա դու կարող ես իմ մեջ տեսնել,
Երբ դեղին տերեւները, կամ՝ չկան, կամ՝ քիչ են, կախված
Այն ճյուղերից, որոնք ցնցվում են ցրտից,
Մերկ ավերակ դասերում, ուր վերջերս քաղցր թռչուններ էին երգում։
Իմ մեջ դու տեսնում ես մթնշաղն այնպիսի օրվա,
Ինչպիսին մայրամուտից հետո մարում է արեւմուտքում,
Որին արագորեն սեւ գիշերն է տանում՝
Մահվան երկրորդն ինքնությունը, որ կնքում է ամեն ինչ հանգստի մեջ։
Իմ մեջ դու տեսնում ես շողանքը այնպիսի հրի,
Որն ածուխների վրա է իր երիտասարդության պառկած,
Ինչպես մահվան մահճին, որին այն պետք է հանգչի,
Կլանված այն բանով, որով այն սնուցվել է։
 
Դա դու ընկալում ես, ինչը անում է քո սերն ավելի ուժեղ,
Սիրելու համար լավ այն, որը դու պիտի թողնես շուտով երկարատեւ։
1 / 6
Դավիթ Դավթյանի եւ Հովհաննես Քելեշյանի
թարգմանությամբ

Իմ մեջ դու տեսնում ես տարվա այն եղանակը,
Երբ դեղին տերեւները, կամ քչերը, կամ ոչ մեկը չեն մնացել
Այն ճյուղերի վրա, որոնք դողում են ցրտից,
Մերկացած երգչախմբեր, ուր վերջերս երգում էին քաղցր թռչունները:
Իմ մեջ դու տեսնում ես այն օրվա մթնշաղը,
Որը մայրամուտից հետո խամրում է արեւմուտքում,
Որը սեւ գիշերը դանդաղ խլում է իր հետ,
Մահվան երկրորդ ինքնությունը, որը կնքում է ամեն ինչ հանգստով:
Իմ մեջ դու տեսնում ես այն կրակի փայլը,
Որը հանգչում է իր երիտասարդության մոխրի վրա,
Ինչպես մահվան մահիճի վրա, ուր նա պիտի շնչասպառ լինի,
Խեղդվելով այն նյութով, որով նա սնվում էր:

Դու տեսնում ես սա, եւ դա դարձնում է քո սերն ավելի զորեղ,
Սիրելու նրան ավելի շատ, ում շուտով պիտի կորցնես:

Իմ մեջ կարող ես տեսնել ա՛յն եղանակը տարվա,
Երբ տերեւները դեղին ցրտից սմքո՜ւմ են, դողո՜ւմ
Ծառերի մերկ ճյուղերին, ուր, օրերին ամառվա,
Թռչունների երջանիկ երգչախո՜ւմբն էր գեղգեղում:
Իմ մեջ կարող ես տեսնել դու մթնշա՛ղը օրվա,
Որն աննկատ գունատվում եւ փախչու՜մ է հալածված
Սեւ գիշերից,— որ պատճենն ու երկվորյակն է մահվան,—
Եւ իր կնիքն է դնում երկրի վրա խաղաղված:
Իմ մեջ կարող ես տեսնել դու վերջին ցոլքն այն հրի,
Որ հազի՜վ է առկայծում ջահելության անթեղում,
Ինչպես մահվան անկողնում.— եւ ո՜ւր-որ է կմարի,
Սպառվելով այն բոցի՛ց, որից հենց ի՜նքն է սերում:

Կարո՜ղ ես,— բայց եւ գիտես,— ա՛յն են սիրում առավել.
Ինչից վա՛խ կա, որ շուտով պիտի զրկվե՜ն առհավետ:

(41) Իւ մէջ կրնաս դուն նչմարել այն եղանակը տարուան
Երբ ցուրտին դէմ դողդողացող ճիւղերեն կախ կը մընան
Միայն դեղին տերեւներէն ոմանք, եւ կամ եւ ոչ մէկն,
Մերկ, աւերակ տաճարներու դասերուն պէս՝ փ երգէին
ՈւՐ դեռ երեկ, Թոչնիկներու քաղցրիկ ձայնով երգչախումբ:

Ա՛յն օրերէն մէկը իմ մէջ դուն կը տեսնես, ուր դանդաղ

Արեւամուտն Հորիզոնեն դէպ Արեւմուտք մանձետի,
Ջոր սեւ գիչերն կամաց-կամաց վար կը քաչէ խլելով,

կարծես իրաւ ման ինքն ըլլար կնքող ամէնքն ի Հանգ խատ:
իւք մժէջըս դուն բոցավառումն այն կրրակին կը տեսնես
Երիտասարդ հր օրերու աճիւններուն մրա Հանդչող,
կարծես լինէր մաճուան մաին, ուր ան պէտք էր որ Հատնէր,
Ըսպառուելով անկէ" որով էր սըրնուցուենր բոցավառ:

Այս է որ դուն կը նչմարես, եւ այս՚ քու սէրն աւելի
Կը զօրացնէ. սիրել ուժգին, ինչ որ չուտով պիտի դուն

Պարտաւորուկս ետիդ թԹողուլ, ու Հեռանալ ու լքել:
Ապրիլ 1995

Հիմա, սիրելիս, տարվա այն պահն է հասել իմ ներսում,
Երբ դեղին ու չոր տերեւներն են լոկ կախվել շյուղերից,
Որ ցրտասարսուռ, անողորմ հողմից դողո՜ւմ են, մրսո՜ւմ,
Եւ անույշ հաւքերն էլ չեն դայլայլում դատարկ ճյուղերից:
Հիմա, սիրելիս, այն մթնշաղն է թանձրացել իմ մեջ,
Որ արեւմուտքում հաջորդում է միշտ իրիկնապահին,
Երբ սեւ գիշերը (այդ Մահը երկրորդ) իջնում է անվերջ
Եւ իր կնիքով անդորր դրոշմում երկնքի գահին:
Հիմա, սիրելիս, տեսնում ես իմ մեջ օջախը հանգած,
Որ մարմրում է իր ջահելության անթեղների տակ,
Յանց մահվան մահիճ, ուր օջախը այդ կմեռնի հանկարծ,
Եւ շունչը սնող կխժռի նրա լույսն անյիշատակ.

Դու ա՛յս ես տեսնում, եւ քո հայյացքից զորանում եմ ես
Եւ սիրում եմ այն, ինչը դու, ավա՜ղ, շուտով կլքես:

Երբ նայում ես ինձ, է´ն եղանակն ա քու աչքին գալի,
Երբ ցուրտ ու դողդոջ տերեւն ա կախ-կախ ճղների ծերին,
Տեղ-տեղ դեղնաչոր, տեղ-տեղ շատ կամ քիչ, քամին էլ տալի
Ու օրորում ա հատուկենտ ու խեղճ երգող ծտերին:
Երբ նայում ես ինձ, հիշում ես տարտամ, աղոտ մայրամուտ,
Երբ արեւելքից աղջամուղջը լուռ սողում ա առաջ
Ու կուլ ա էթում գիշերվանը սեւ, անիմաստ ու մութ,
Ինչը վախճանի քույրն ա հարազատ, խուլ ու անհառաչ:
Երբ նայում ես ինձ, աչքիդ ա գալի մարմրող կրակ,
Ուր անթեղվում են շեկ ածուխները — ջահել օրերի
Մոխիր շիրիմում: Ու քու համար ես — ոնց որ մի ճրագ,
Ինչը հեւասպառ դառել ա դողդոջ, անուժ ու թերի:

Էդ վախտն զգում ես, որ գլորվում եմ խավա´րը անդունդ,
Ու վերջիս վախից սերըդ դառնում ա անասելի թունդ:

Իմ մեջ տարվա այն պահն ես դու տեսնում,
Երբ տերեւները դեղբ՝ սամույրաթել
Մերկ ճյուղերին են ցրտահար դողում՝
Ավեր դասում, ուր հավքն էր դայլայլել։
Իմ մեջ տեսնում ես մթնշաղն օրվա,
Որ մեղմ մարում է արեւամուտում,
Որին տանում է մութը գիշերվա,
Մահվան մյուս անձն՝ ամեն ինչ կլանում։
Իմ մեջ տեսնում ես մի շողանք հրի՝
Երիտ իր օրերի ածխին ընկած,
Ինչպես մահճին, որին պիտի մարի,
Եւ կլանված՝ նյութով իրեն սնած։

Դու զգում ես այն, թե սերդ ոնց զորես,
Որ լավ սիրես այն, ինչը պիտ կորցնես։