76 | ՇԵՅՔ-ՍՊԻՐԻ ՀՆՉՅԱԿՆԵՐԸ

1 / 1

Բնագիր

Why is my verse so barren of new pride?

So far from variation or quick change?

Why with the time do I not glance aside

To new-found methods and to compounds strange?

Why write I still all one, ever the same,

And keep invention in a noted weed,

That every word doth almost tell my name,

Showing their birth, and where they did proceed?

O know, sweet love, I always write of you,

And you and love are still my argument;

So all my best is dressing old words new,

Spending again what is already spent:

For as the sun is daily new and old,

So is my love still telling what is told.

1 / 1

Տողացի

Ռուբէն Թարումեանի թարգմանությամբ

Ինչո՞ւ իմ տաղն այդքան զուրկ է նոր ճոխությունից,

Այդքան հեռու բազմազանությունից կամ արագ փոխվելուց։

Ինչո՞ւ ժամանակի հետ ես չեմ նայում կողմը

Նորագյուտ եղանակների եւ համադրությունների տարօրինակ։

Ինչո՞ւ գրում եմ ես դեռեւս նույնը, միշտ միանման,

Եւ պահում երեւակայությունը հայտնի զգեստում,

Որ յուրաքանչյուր բառ համարյա ասում է իմ անունը,

Ցուցադրելով իր ծնունդը եւ որտեղ է սկիզբ առնում։

Ո՜հ, իմացեք, քաղցր սեր, ես միշտ գրում եմ ձեր մասին,

Եւ դուք եւ սերը մնում եք իմ նյութը․

Այնպես որ իմ լավագույնն է հանդերձավորելը հին բառերը նորովի,

Ծախսելով կրկին այն, ինչ արդեն ծախսված է․

Քանզի ինչպես արեւն ամեն օր նոր է եւ հին,

Այդպես իմ սերը շարունակում է ասել այն, ինչ ասվել է։

1 / 6

Դավիթ Դավթյանի եւ Հովհաննես Քելեշյանի

թարգմանությամբ

Ինչո՞ւ իմ տաղը զուրկ է նոր զարդարանքներից,
Այդքան հեռու արագ փոփոխվող նորաձեւությունից.
Ինչո՞ւ ժամանակի հետ ես չեմ նայում կողմնակի,
Դեպի նոր մեթոդները եւ տարօրինակ հնարքները:
Ինչո՞ւ եմ ես գրում միշտ միեւնույն բանի մասին,
Եվ պահում իմ հայտնի ոճը հնամենի հագուստով,
Այնպես որ ամեն մի բառ գրեթե ասում է իմ անունը,
Ցույց տալով իր ծնունդը եւ այն վայրը, որտեղից եկել է:
Օ՜, իմացի՛ր, քաղցր իմ սեր, ես միշտ գրում եմ քո մասին,
Եվ դու ու սերն եք իմ միակ թեման մշտական.
Ուստի իմ ողջ արվեստը լոկ հին խոսքերը նորոգելն է,
Եվ արդեն ծախսվածը նորից ծախսելը սիրով:

Քանզի ինչպես արեւն է ամեն օր նոր ու հին,
Այդպես էլ իմ սերն է միշտ կրկնում այն, ինչ ասել է արդեն:

Ինչո՞ւ եմ խորշում ես նո՛ր ձեւերից,
Նոր չափ-կշռույթի՛ց, ոտք ու հանգերի՛ց,
Ինչո՞ւ չեմ քայլում ժամանակի հետ,—
Տարվում ոճերով նրա սեթեւեթ:
Ինչո՞ւ եմ նո՜ւյնը գրում ես կրկին,
Հագցնելով նո՛ւյն տարազն իմ գրքին,
Որի բա՛ռն ամեն՝ գիտե անունս,
Ինչպես գիտե իր տոհմն ու ծագումը…
Նրանի՜ց է այդ, անգին բարեկամ,
Որ Դո՛ւ եւ Սե՜րն եք նյութն իմ մշտական,
Որոնց ես երբեք չե՜մ դավաճանում՝
Նոր զգե՜ստ եմ լոկ հագցնել ջանում.—

Ինչպես Արեւը եւ հի՜ն է եւ նո՛ր,
Իմ սերն էլ՝ նո՜ւյնն է ասում ամեն օր…

(92) ՔերԹուածըա ինչո՞ւ ամուլ է, ըատերջ, նոր ոճէ, փառքի,
Եւ, Հեռու այնքան այլազանությիւն, Ժ ինչեւ փակ արադ.
Փոփոխությւններ իրագործելէ: Եւ ժամանակին Հեւտ
ԻՐ չուրչըա ինչո՞ւ աչք չեմ պտտցներ դէպի նորագիւտ
Մեթոտներ, կերպեր, եւ տարօրինակ բաղադրեալներ:
Եւ ինչո՞ւ Համար ես ամբողքը մէն եւ մժիչտ նոյն Վեւու/
Կը տարուի գրրել, եւ գիւտն ու Հընարք մ ընդՀողեմ ընդմիչտ
Մէզերու ներքեւ ակընլայտ, դժխեմ, Թէ իւրաքանչիւը
Բառ. կարծես մ խայն անունդ. կր կրկնէ, Էւ այսպես իրենց
Ծրնունդն կը մայտնեն, նաեւ թէ ուրկէ մառաք են եկեր:
Մ Քաղցըը իմ աէր, գիտցիր որ ես միչտ քում ասին է որ .
Միայն կը գրրեմ, եւ սէրը եւ դուն առարկան էք Ժիչտ
Հետաքրքըրութեանա. ուրեմըն իժ 131 լաւադոյնս այն է
Որը Հին բառերուն նոր կերպար կուտամ, վատնելու կըրկին
Ինչ որ ըսպառած եւ արդէն մաշած Քու գործածուած:
Զի արեւն ինչպէս նոր է ամէն օր բայց է նաեւ Հին,

Իմ աէրըս նոյնպէս մժփիչտ եւ ամէն օր նոյնը կը կրկնէ,
Պատմելով ինչ որ արդէն պատմըւած է բազում անդամ:
Աճթիլիաս

Ինչո՞ւ իմ երգը զուրկ է նորայայտ հպարտությունից
Եւ չի ճանաչում տարատեսակներ նա փոփոխական.
Ինչո՞ւ եմ փախչում ես ժամանակի բերած նորույթից
Եւ չեմ ընդունում նորայայտ մեթոդ եւ ոճ այլական:
Ինչո՞ւ եմ անվերջ նույնը հոլովում ձայնով միատարր
Եւ նույն բառերով հանդերձավորում գյուտն իմ հնացած,
Որտեղ ամեն տող հոլովում է իմ անունն անդադար`
Պատմելով` ինչպես ինքն աշխարհ եկավ ու առաջ գնաց:
Ա՜խ, մի՛ մոռացիր, քո մասին եմ ես գրում շարունակ,
Դու ես, սիրո հետ, իմ քերթողության նյութը բարեհաճ.
Հնագույն բառեր պաճուճելը իմ շնորհն է միակ,
Երբ վատնում եմ այն, ինչ ամեն անգամ վատնել եմ առաջ:

Ինչպես ամեն օր արեւն է լինում նոր ու հինավուրց,
Այդպես իմ սերը պատմում է այն, ինչ հայտնի է վաղուց:

Կարող ա ասես. «Տողերդ խի՞ են զուրկ նոր սլացքից,
Կտրուկ անցքերից, ելեւէջից թա´րմ, հզո´ր, վարարուն:
Էսքան ժամանակ խի՞ չես հեռանում քու հին ընթացքից,
Նո´ր ձեւ հորինում, նո´ր չափ ու ռիթմ, նո´ր միս ու արուն»:
Կարող ա ասես. «Խի՞ ես անընդհատ նույն բանը գրում,
Նո´րը արարի, քու հին ձեւերը աղբամա´նը քից,
Բառերդ, լրի´վ, քու հին գրերի շորե´րն են կրում —
Ախր անունըդ վռա´զ եմ ջոկում — քու սաղ գրվածքից»:
Սրանք ես գիտեմ: Գիտե´մ, որ մենակ քե´զ եմ տարփողում,
Որ գիրըս մենակ սիրո´ւց ա խոսում, լրիվ ու հատ-հատ,
Սրա համար էլ բառերիս մենակ շորե´րն եմ փոխում,
Ու սիրուս քուրան նո´ւյն վառելիքն ա ծախսում անընդհատ:

Ոնց որ արեւն ա, որ միշտ, օրեցօր, թե հի´ն ա, թե նո´ր,
Սիրուս խոսքերն էլ հա´ կրկնվում են, ամմե´ն-ամմեն օր:

Ինչո՞ւ է տաղն իմ զուրկ նոր պերճանքից,
Հեռու արագ փոփոխումից նյութի։
Ինչո՞ւ եմ հետ մնում ժամանակից՝
Նոր ձեւերից ու ոճերից արդի։
Ինչո՞ւ եմ միշտ գրում միանման,
Եւ լուծումները՝ հին զգեստով պահում,
Ու ամեն բառս ցոլքն է իմ անվան,
Եւ իր ծնունդն ու սկիզբն է ցուցադրում։
Ո՜հ, քաղցր սեր, ես ձեզ եմ միշտ գրում,
Եւ դուք եւ սերն եք միշտ իմ որոնածը․
Երբեմն լոկ հին խոսքն եմ հարդարում,
Ծախսում կրկին այն, ինչ արդեն ծախսված է․

Զի ոնց արեւն է միշտ եւ նոր, եւ հին,
Այդպես ասվածն ասում է սերը իմ։