Հովհաննես Մասեհյանի թարգմանությամբ
Ներկայացված է ըստ՝
Անդրեասյան Բ․, Շեքսպիրի 66-րդ սոնետը եւ նրա հայերեն թարգմանությունները, էջեր 184-210 // Շեքսպիրական. Հայկական շեքսպիրյան տարեգիրք, Հատոր 3, Խմբագիր՝ Ռ. Վ. Զարյան: Շեքսպիրագիտ. հայկ. կենտրոն. Երեւան: ՀՍՍՀ ԳԱ հրատ., 1970։
Հովհաննես Մասեհյան
Հովհաննես Մասեհյան
11.02.1864, Թեհրան - 19.11.1931, Հարբին

Թարգմանիչ, դիվանագետ, խմբագիր

Հովհաննես Մասեհյանը (Հովհաննես Խան-Մասեհյան) տիրապետել է իննը լեզվի։ 1884-ին ավարտել Փարիզի ֆրանսիական քոլեջը։ Նույն թվականին վերադառնալով Թեհրան՝ նշանակվել է շահի պալատական թարգմանիչ։ 1887 թվականին, որպես շահի պատվիրակության ավագ թարգմանիչ, մեկնել է Լոնդոն։ 1888-1896 թվականներին եղել է Հայկազյան դպրոցի տնօրենը։ 1901 թվականին նշանակվել է Բեռլինում Պարսկաստանի դեսպանի խորհրդական, 1905 թվականին՝ գործերի հավատարմատար։ 1911 թվականին վերադարձել է Թեհրան՝ շահի խնամակալի խորհրդականի պաշտոնով։ Մասեհյանը հիմնել եւ խմբագրել է «Շավիղ» շաբաթաթերթը (Թեհրան, 1894)։

66

Tired with all these, for restful death I cry:
As to behold desert a beggar born,
And needy nothing trimmed in jollity,
And purest faith unhappily forsworn,
And gilded honour shamefully misplaced,
And maiden virtue rudely strumpeted,
And right perfection wrongfully disgraced,
And strength by limping sway disabled,
And art made tongue-tied by authority,
And folly (doctor-like) controlling skill,
And simple truth miscalled simplicity,
And captive good attending captain ill:
 
Tired with all these, from these would I he gone,
Save that, to die, I leave my love alone.

Հոգնած սըրանցից՝ լավ է ինձ հայցել հանգուցիչ մահը,
Քան դիտել հավետ արժանիքն այստեղ մուրացիկ ծնված,
Աղքատ ոչինչը շքեղ պճնըված,
Ամենամաքուր հավատարմությունն իզուր դրժըված,
Ոսկեզօծ պատիվն անամոթաբար անտեղի տըված,
Կուսական անբիծ առաքինությունը բրտորեն պղծված,
Կատարելությունն անիրավորեն վարկաբեկ արված,
Կաղ վարչության տակ կորովն ուժաթափ,
Իշխանության տակ գիտության լեզուն կաշկանդած ու կապ,
Հիմարությունը վարդապետորեն իշխող հանճարին,
Պարզ ճշմարտությունն անարգված որպես պարզամտություն
Եւ գերի բարին ծառայող դարձած գերիշխող չարին,

Հոգնած սըրանցից, ա՜խ, հոգիս սըրանք թողներ ու գնա՜ր,
Եթե մեռնելովս իմ սրտակիցը մենակ չըմնար։