Ինչպե՞ս կարող է իմ մուսան զրկվել նյութից երգելու,
Քանի դեռ դու շնչում ես եւ ներշնչում իմ տաղերը,
Տալով իմ հասարակ թղթին այնպիսի մի քաղցրություն,
Որ ոչ մի հասարակ գրիչ չի կարող արտահայտել:
Օ՜, շնորհակա՛լ եղիր ինքդ քեզ, եթե իմ տողերի մեջ
Կա որեւէ բան, որն արժանի է քո ուշադրությանը.
Քանզի ո՞վ կա այնքան համր, որ չկարողանա գրել քո մասին,
Երբ դու ինքդ ես լույս տալիս նրա խավար մտքին:
Եղի՛ր դու տասներորդ Մուսան՝ տասնապատիկ ավելի արժեքավոր,
Քան այն հին ինը Մուսաները, որոնց պաշտում են բանաստեղծները.
Եվ նա, ով կանչում է քեզ, թող ծնի այնպիսի հավերժական տաղեր,
Որոնք կապրեն ավելի երկար, քան գալիք բոլոր դարերը:

Եթե իմ տկար մուսան կարողանա հաճոյանալ այս խստապահանջ դարին,
Աշխատանքը թող լինի իմը, իսկ ողջ փառքը՝ քոնը:

Կարո՞ղ է իմ հեզ մուսան պակա՛ս զգալ նյութերի,
Երբ քո շունչը, սիրելիս, իմ ներշնչո՜ւմն է անսուտ,
Եւ ավելին ես տափս դու իմ համեստ երգերին,
Քան ինչ-որ թո՜ւյլ տողերի կրկնված ու ծեծված նյութ:
Շնորհակա՜լ եղիր քեզ,— եթե երգիս տողերում,
Գտնես թեկուզ երկու տող՝ արժանի քո ճաշակին,
Անճա՜րն է լոկ ընդունակ քեզ չերգե՛լ այս աշխարհում,
Երբ դու ի՛նքդ ես պարգեւում նյութն ու հնարքը երգի:
Եղիր Մուսան տասներորդ, տասնապատի՜կ գեղեցիկ
Մուսաներից այն չքնա՛ղ, որոնց դիմել են դարեր,
Եւ նա՛, ով քե՛զ է դիմում, թող այսուհետ ստեղծի
Այնպիսի ե՛րգ մի վսեմ, որ մահ չունի՜ արդարեւ…

Թե անարժան իմ մուսան դուր գա անլուրջ այս դարին,
Թող ջանքը ի՛մը փնի, իսկ քոնը՛ գովքն ու բարին:

(58) Ինչպե՞ս իմ մուսաս նիւթ կ՚ուզէ հնարել,
Երբ կաս, կը շնչես, իմ քերթուածին մէջ
Քեզմէ ծորելով քաղցըր բընութիւնդ,
Այնքան սքանչելի, զոր անբարեկիրթ
Որեւէ գրրիչ չէ կարող կրկնել:

Միայն ինքզինքիդ չնորհակալ եղիր,
Թէ ինձմէ մի բան արժանի լինի
Քու ներկայութեանդ ընթերցուելու․
Ո՞վ է այն յիմարն որ չը կարենայ
Քեզի գրելու, երբ ինքըդ անոր
Գիւտարարութեան լուսարձակ կուտաս:

Կ՚ուզեմ տասներորդ Մուսան որ ըլլաս,
Տասով աւելի արժանաւոր քան
Իննը հիներէն, որոնց յանգաստեղծ
Քերթողներն իրենց աղերսանքն կ՚ուղղեն:
Եւ անոնք որոնք քեզի կը դիմեն,
Ցաւիտենական տաղեր ըստեղծած
Թող ներկայանան, որպէս զի լաւէրժ
Ապրիլ կարենան ժամանակին մէջ։

Իմ վըտիտ Մուսաս էթէ կարենայ
Հաճույք պատճառել այս անօրինակ
Եւ իմ երկնելու յատուկ օրերուն,
Թող ցաւն իմն ըլլայ, բայց բաժինը քու
Պիտի անպայման գովեստըդ լինի:

Ինչպե՞ս կարող է իմ համեստ մուսան նոր նյութ հորինել,
Երբ դու քո շնչով պարգեվում ես ինձ տողեր կաթոգին.
Քեզանից բացի, ուրիշ ներշնչանք ես չեմ որոնել,
Թեեւ դժվար է թղթերին հանձնել քո վսեմ հոգին:
Ուստի, սիրելիս, քեզ պիտի լինես լոկ երախտապարտ,
Եթե երբեւէ դու իմ մեջ տեսնես արժանիք ու լույս.
Քեզ ո՞վ չի երգի եւ ո՞վ կկանգնի քո առջեւ հանդարտ,
Երբ քո պատկերով ներշնչմանն անգամ պարգեվում ես հույս:
Եղիր տասներորդ մուսան, սիրելիս, եւ նույնքան անգամ
Յաղթիր այն իննին, որոնց քերթողն է դիմում անդադար:
Քեզ տեսնողը թող գրի երգերն իր հավիտենական,
Որ չեն մոռացվի ու հավերժ պիտի ապրեն դարեդար:

Եթե իմ համեստ մուսան էլ հասնի օրերին այդ վես,
Վաստակն ինձ լինի, իսկ նրա շռայլ դրվատանքը` քեզ:

Խի՞ պիտի մուսաս անձ հորինելու կարիք ունենա,
Երբ դու շնչում ես ու շունչ ես լցնում — մե´ջը իմ տողի:
Հենց դո´ւ ես նյութը, շքեղ ու պայծառ, էսի´ կմնա,
Ոչ թե ծամծմված հորինվածքները տկար քերթողի:
Ու թե տողերըս անգույն-անկյանք չեն, գործս գի´ն ունի,
Երբ սրանք կարդաս ու դժգոհ չըլնես, քե´զ ասա. «Ապրե´ս»,
Քանզի տաղանդից լրիվ զրկվա´ծը ասելիք չունի,
Որովհետեւ չի վառվում քու լուս կերպարից, երբ նայում ա քեզ:
Ուրեմն, էղի 10-րդ Մուսաս, տասն անգամ հզոր
Առաջվա բոլոր իննը մուսայից՝ մուսա կանչողի:
Թո է´ն պոետը փառավոր դառնա, ով քեզնով էսօր,
Թունդ ոգեւորված, կերտում ա հանուն — քու փա´յլ ու շողի:

Թե համեստ մուսաս թովում ա էսօր տող կարդացողին,
Հմայքը քո´ւնն ա, իսկ չարչարանքը՝ տողը գրողին:

Ինչպես կարող է նյութ Մուսաս փնտրել,
Երբ դու ես հենց լցնում տաղերը իմ
Մտքով քո քաղցր՝ անչափ չքնաղ ու վեհ,
Որ այն գրվի մի հասարակ թղթին։
Ո՜հ, ինքդ քեզ դու շնորհակալ եղիր,
Թե արժանի գտնես ինձ մոտ մի բան,
Զի ո՞վ է համր այնքան, որ քեզ չերգի,
Երբ դու ես լույս տալիս ոգեշնչման։
Եղիր դու տասներորդ Մուսան․ հին ինը
Ուժով տասնապատիկ քեզ կզիջեն,
Եւ ով դիմում է քեզ, գիտի քո գինը,
Գործեր կերկնի, որ դարեդար կապրեն։

Եւ թե այդօր Մուսաս հաճո լինի,
Ցավն ինձ մնա, իսկ գովքը քեզ լինի։