Հովհաննես Հովհաննիսյան | ՇԵՔՍՊԻՐԻ ՀՆՉՅԱԿՆԵՐԸ

66

Tired with all these, for restful death I cry:

As to behold desert a beggar born,

And needy nothing trimmed in jollity,

And purest faith unhappily forsworn,

And gilded honour shamefully misplaced,

And maiden virtue rudely strumpeted,

And right perfection wrongfully disgraced,

And strength by limping sway disabled,

And art made tongue-tied by authority,

And folly (doctor-like) controlling skill,

And simple truth miscalled simplicity,

And captive good attending captain ill:

Tired with all these, from these would I he gone,

Save that, to die, I leave my love alone.

Քեզ եմ կանչում, ո՛վ մահ, քեզ եմ կանչում վաստակաբեկ,
Տանջվեցա տեսնելով պատիվը ոտնակոխ,
Արժանիքը՝ ցնցոտիներով, անմեղությունը պղծված,
Հավատարմությունը՝ մատնված, ճշմարտությունը՝ շղթայակապ,
Հիմարներ, որ պարծենում են իրենց դափնիներով,
Իմաստուններ, նշավակության առարկա եւ հալածված,
Երկնային հրաշալի ձիրքը՝ կույրերի ծաղրին ենթարկված,
Տխմար զրպարտիչների չար հաղթանակը։
Եւ արվեստը՝ ահաբեկ իշխանության բռնությունից,
Ամբարտավան ճակատը ողորմելի անմտության
Եւ ոսկու ույժը եւ կործանիչ կրքեր
Եւ Բարիքը՝ գերի տիրագլուխ Չարիքի ձեռքին։

–––––
* Թարգմանված է ռուսերենից (Ֆ․ Չերվինսկու թարգմանությունից)։