« 73

74

75 »
Տառաչափ՝
1 / 1
Բնագիր
But be contented when that fell arrest
Without all bail shall carry me away,
My life hath in this line some interest,
Which for memorial still with thee shall stay.
When thou reviewest this, thou dost review
The very part was consecrate to thee:
The earth can have but earth, which is his due;
My spirit is thine, the better part of me.
So then thou hast but lost the dregs of life,
The prey of worms, my body being dead,
The coward conquest of a wretch's knife,
Too base of thee to be remembered:
 
The worth of that is that which it contains,
And that is this, and this with thee remains.
1 / 1
Տողացի
Ռուբէն Թարումեանի թարգմանությամբ
Բայց եղիր բավարարված, երբ այդ դաժան ձերբակալությունը
Առանց որեւէ գրավի կտանի ինձ այստեղից․
Իմ կյանքը ունի այս տողում որոշ շահ,
Որը որպես հիշատակ դեռ քեզ հետ կմնա։
Երբ դու վերադիտես սա, դու կվերատեսնես
Հենց այն մասը, ձոնված քեզ․
Հողը կարող է ունենալ լոկ հողը, որն իր հասանելիքն է․
Իմ հոգին քոնն է՝ լավագույն մասը իմ։
Այնպես որ դու կկորցնես ոչ ավելին, քան թափոնը կյանքի,
Որսը որդերի, իմ մարմինը կմեռնի,
Ստոր ավարը անզգամի դանակի*,
Շատ ստորը, հիշված լինելու համար․
 
Արժեքը դրա այն է, ինչը այն պարունակում է,
Եւ դա է սա, եւ սա քեզ հետ կմնա։
 
* Կա կարծիք, որ «անզգամի դանակը» Մահվան գերանդին է։
1 / 6
Դավիթ Դավթյանի եւ Հովհաննես Քելեշյանի
թարգմանությամբ

Բայց հանգի՛ստ եղիր, երբ այն դաժան ձերբակալությունը
Առանց գրավի ինձ կտանի այս աշխարհից հեռու.
Իմ կյանքն ունի այս տողերի մեջ մի հետք,
Որը կմնա քեզ հետ որպես հավերժ հիշատակ:
Երբ դու վերընթերցես սա, դու կտեսնես
Այն նվիրական մասը, որը նվիրված էր քեզ.
Հողը կարող է վերցնել միայն հողը, որն իրենն է,
Իսկ իմ հոգին քոնն է, եւ այն լավագույնն է իմ մեջ:
Ուրեմն դու կորցնում ես լոկ կյանքի մնացորդը,
Որդերի ավարը, մարմինը մահացած,
Անարժեք մի ավար դահճի դանակի տակ,
Չափազանց անարժեք, որպեսզի դու հիշես նրան:

Նրա ողջ արժեքը այն է, ինչ նա պարունակում էր իր մեջ,
Եվ դա այս տաղն է, որը մնում է քեզ հետ հավետ:

Սի վշտանա դու սակայն, երբ մահ-կալանքը դաժան,
Հրաժարված գրավից, ինձ Այն Աշխա՛րհն ուղարկի.—
Կյանքս հավե՜տ կմնա իմ տողերից անբաժան,
Եւ միշտ քեզ հետ կլինի Կոթող-Սատյա՛նն իմ երգի:
Այս տողերը կարդալիս կհասկանաս դու իսկույն,
Որ,— ինչ ազնիվ էր իմ մեջ,— բոլորը քե՜զ է ձոնված.
Քո՜նն է հոգիս,— լավագո՛ւյնն, ինչ ունեցել եմ կյանքում,—
Իսկ մնացածը՜ փոշի՜, որ փոշո ւն է խառնված.
Իսկ մնացածը՝ որդի ու հողի կե՜ր է, աճյո՜ւն,
Իսկ մնացածը՝ մոխի՜ր,— ավլելու եւ թափելու,
Պատահական դաշույնի պատահական նվաճում,
Մի պարագա, որ անգամ արժանի չէ՛ հիշվելու…

Անո՛թը չի կարեւոր, այլ այն, ինչ կա՛ նրա մեջ,
Իսկ նրա մեջ ե՛րգն է իմ, որը քեզ հետ է հավերժ:

(42) ՚ Դուն անձՀոդ եղիր, երբ այդ չարաչուք Վերբակալումով
Առանց որեւէ երաչխաւորման զիս առնեն տանին,
Իւ կեանքն այս գիծով եւ այստեղ ունի չաճագրգռությիւն,
տու մերդ, քեզ Հետ, իբրեւ իչատակ ան պիտի մընա:

Այսպէս փվերաքաղն երբոր կատարես, կրկին պիտ տեսնես
Ճիչտ այն մասը որ քեզ ունի կեդրոն, Քեզ է նըւիրուած.
Հող էիր՚ անդրէն եւ ի Հող դարձցիա», ա՛յդ է իր բաժին,
Իւք Հոդին սակայն, մասն իժ լաւագոյն, քեզ կը պատկանի:

Ուրեմըն կեանքին մրուրը մփայն դուն կը կորսնցնես,
ԶոՀը որդերուն, մարմինս արդարեւ մեռած լինելով,

հբըը փատոգի մաղթանակ՝ Թչուառ. մէկուն դանակին,

ծածոգի այնքան՝ անարժան, Քեզ է միչունլու անդամ:
ԱՆ» արժանիքն այն էր մի միայն ինչ կը պարփակէր.

Աչդ՝ այս էր միայն, եւ այա կը մընա Քեզ Հետ մաւիտեան:

Բայց անհոգ եղիր: Երբ այդ անողոք բանտարկությունը
Անգրավական ինձ հեռու տանի աշխարհից հավետ,
Իմ անշահ կյանքին դեռ շահ կբերի տաղերգությունը,
Եւ քերթվածներս` որպես հուշարձան, կմնան քեզ հետ:
Երբ կարդաս սրանք, դու տողերի մեջ կգտնես նաեւ
Այն մասը, որ ես քեզ եմ պարգեւել ստրուկի հանգույն:
Այսպես է եղել. հողի բաժինը հողն է արդարեւ,
Բայց քոնն է հոգիս, երբ դու ես կյանքիս մասը լավագույն:
Այսպես դու միայն կկորցնես կյանքի մրուրը չնչին,
Որդերի՜ զոհին, երբ իմ մարմինը դիանա անշունչ,
Եւ ստորաքարշ մահվան դաշույնի հաղթությունը սին,
Որ այնքա՛ն է գարշ` հիշատակվելու մտքերում քո մունջ:

Չնչին է այնքան այն, ինչ իմ մահով ինձ հետ է գնում.—
Դու այստե՛ղ փնտրիր արժանին, որ միշտ քեզ հետ է մնում:

Բայց ճիշտն է´ն կըլնի, որ երբ չարը գա (իսկ ինքը կգա´,
Կձերբակալի´ ու ինձ կտանի´, ի´նչ էլ որ անեմ),
Հենց էս տողերիս մե´ջն ինձ որոնես: Սրա´նք են վկա
Իմ էությանը: Դու սրա´նք հիշի, երբ հավերժ քնեմ:
Երբ հետո, մի օր, էսքանը կարդաս, հաստատ ման կգաս,
Թե իմ ո´ր մասն էր, որ քու խորանի առա´ջն էր դրված:
Հողն ախր կարա մենակ հո´ղ դառնա: Դու էսի կզգա´ս —
Ու համ էլ կզգաս, որ հենց հոգի´ս էր քեզ զոհաբերված:
Կնշանակի, քու կորցրածը (երբ ես մահանամ),
Իմ հոգու թերմացք ու հողի բաժին մարմի´նս կըլնի,
Դժնի գերանդու ավա´րը վերջին — ժա´նտ, որդախնամ,
Ինչը հիշելու կամ ափսոսալու արժանիք չունի´:

Մարմնի արժեքը հոգու կացարան ըլնելն ա մենակ,
Հոգո´ւ արժեքն ա իսկական արժեք, ամմե´ն ժամանակ:

Բայց գոհ եղիր, երբ այդ կալանքն անգութ
Առանց գրավ ընդմիշտ ինձ կտանի․
Իմ կյանքն այս տողերում ունի օգուտ․
Այն հուշ որպես քեզ հետ միշտ կլինի։
Երբ դու վերադիտես սա, կտեսնես
Հենց մասն այն, որ քեզ նվիրաբերվածն է․
Հողի հասանելիքն է հողն, իսկ քեզ՝
Հոգին է իմ, որ լավագույն իմ մասն է։
Դու կկորցնես թափոնը սոսկ կյանքի․
Որս որդերի՝ մարմի՛նն իմ կմեռնի՝
Ավարն երկչոտ՝ գողի բիրտ դանակի,
Շատ ստոր, որ մեկը այն մտապահի․

Դե, իսկ արժեքը՝ պարունակությունն է,
Հենց սա է՝ այն, ինչ քեզ ընդմիշտ մնում է։