56 | ՇԵՅՔ-ՍՊԻՐԻ ՀՆՉՅԱԿՆԵՐԸ

1 / 1

Բնագիր

Sweet love, renew thy force, be it not said

Thy edge should blunter be than appetite,

Which but today by feeding is allayed,

Tomorrow sharp'ned in his former might.

So, love, be thou: although today thou fill

Thy hungry eyes even till they wink with fullness,

Tomorrow see again, and do not kill

The spirit of love with a perpetual dullness:

Let this sad int'rim like the ocean be

Which parts the shore, where two contracted new

Come daily to the banks, that when they see

Return of love, more blest may be the view;

As call it winter, which being full of care,

Makes summers welcome, thrice more wished, more rare.

1 / 1

Տողացի

Ռուբէն Թարումեանի թարգմանությամբ

Քաղցր սեր, նորացրու քո ուժը, թող չասեն

Քո սայրը էլբութ կլինի, քան ախորժակը,

Որը սոսկ այսօր է սնվելով հագեցած,

Վաղը սրվում է իր նախկին աստիճանի։

Այդպիսին, սեր, եղիր դու․ թեեւ այսօր դու լցնում ես

Քո քաղցած աչքերը այնքան, մինչեւ դրանք փակվում են հագեցվածությունից,

Վաղը նայի՛ր կրկին եւ մի՛ սպանիր

Ոգին սիրո մշտական ծուլությամբ․

Թող այդ տխուր ժամանակամիջոցը ինչպես օվկիան լինի,

Որը մասնատում է ափերը, ուր երկու նշանված նոր

Գալիս են ամեն օր ափ, որ երբ իրենք տեսնեն

Վերադարձը սիրո, ավելի օրհնյալ կարող է լինել տեսարանը․

Կամ անվանի՛ր դա ձմեռ, որը լինելով լի տագնապով,

Անում է ամառը հյուրընկալ, եռակի ավելի ցանկալի, ավելի հազվագյուտ։

1 / 6

Դավիթ Դավթյանի եւ Հովհաննես Քելեշյանի

թարգմանությամբ

Նորոգվի՛ր, քաղցր իմ սեր, թույլ մի՛ տուր, որ ասեն,
Թե քո ուժն ավելի թույլ է, քան ախորժակը մարմնի,
Որն այսօր կշտանալով՝ վաղը նորից է բորբոքվում,
Եվ իր նախկին թարմությամբ նոր կերակուր է խնդրում:
Այդպես էլ դո՛ւ եղիր. թեկուզ այսօր հագենաս,
Եվ կուրացած աչքերդ փակես քնքուշ հոգնությամբ,
Վաղը նորի՛ց արթնացիր, նորի՛ց բացիր աչքերդ,
Եվ մի՛ սպանիր սերը մռայլ անտարբերությամբ:
Թող այս բաժանումը լինի օվկիանոսի նման,
Որ բաժանում է երկու ափերին կանգնած սիրահարների,
Որոնք ամեն օր գալիս են ծովափին լուռ ու մենակ,
Եվ տեսնելով իրար՝ սիրտը սիրով է լցվում նորից:

Կամ թող ձմեռը լինի, որ անցնում է դանդաղ,
Որպեսզի գարնան գալուստը լինի ավելի շռայլ:

Հառնի՜ր, սեր իմ վերստի ն եւ մի՛ ընկնի թուլացած,
Որ չասե՜ն, թե սայրը քո ախորժակի՛դ է նման,
Եւ բթանո՜ւմ է այսօր՝ ուտեստներից հագեցած,
Որ վաղն էլի՛ գրգռվի խորտիկներից բազմազան:
Դո՛ւ էլ այդպես եղիր, սե՛ր. — թեեւ աչքերդ քնկոտ
Արդեն փակվո՜ւմ են՝ լցված վայելքների լիությամբ,
Վաղը լցրո՜ւ վերստին նրանց սիրով ու կրքով,
Որ անհագուրդ քո հոգին զուր չսպանե՜ս ծուլությամբ:
Թող անջատումն այս տխուր մեզ ծովի՛ պես անջատի,
Որը զատում է երկու սիրահարված սրտերի,
Որոնք ծովափ են գալիս եւ, տոչորված կարոտից,
Հեռվից իրար տեսնելով, չե՜ն հագենում իրարից,

Եւ, կամ, ձմռան պես լինի,— որն ինչքան ցո՛ւրտ է լինում,
Ամռան գալուստն այնքան թա՛նկ ու բաղձալի՜ է թվում:

(80) Մ իմ Քաղցըը անը, ուժըդ նորոգ, Թող չըսուի որ չեղբդ
Աւելի բութ է քան քու ախորժակն, որ միայն այսօր
կերակըրունլով ամոքուած է մեղմ, վաղը աւելի
ՍՄրուած պիտ Լինի նորէն իր նախկին ուժդնութեան չափով:

Ուստի, ոփ իժ անը, եղի՛ր ինչ որ ես. Թեպետեւ այսօր
Դուն կը լիացնես Քու նօԹի աչքերդ, մինչեւ որ նոյնիակ
ԲԵԹ ԹԵՆ լիութեամբ, վաղը դուն նորէն նայն աչքերով,
Եւ Ժե ըսսպաններ պիրո դուն ոդին՝ մչտնքենական
Ձանձրոյթով նրսեմ։
Թող որ այս տրխուր միջոցն ալ լինի

Ինչպէս ովկէան, որ ծովեզերքներն անջատ կը պաճէ,
եւ ուր երկու նոր մանձնառումներն մժիչտ իրարու կուդան
Մով եզերքին մօտ, որպէս զի երբոր աիրոլ վերադարձն
Անոնք նչմարեն, աւելի օրՀնեւալ չինի տեսարանն:
Եւ կամ զայն կոչէ ձՎրմեռ, որ այսպես Հոդսերով լեցուն,

Գալուստն ամառուան մ" րնէ ցանկալի, երիցըս անդամ

Ե՛ւ փափաքելի, նոյնիսկ Հազուագլիւտ, մովս ընդունելի:

Սե՛ր իմ, կազդուրիր կորովդ կրկին, թող չասի ոչ ոք,
Թե քո ծայրն հիմա ախորժակից էլ բութ է ավելի.
Որ միայն այսոր ուտելիքով է բավարարվում լոկ.
Իսկ մի օր հետո սրվելու է իր զորությամբ էլի:
Դու այդպես եղիր, թեեւ դեռ այսոր սնում ես այնպես
Աչքերդ սովյալ, մինչեւ որ նրանք փակվեն հագեցած.
Ինչ վաղն է բերում, թող որ չլինի քեզ համար անտես,
Որ դու չսպանես քո սիրո ոգին ձանձրույթով անանց:
Թող այդ դառնագին դադարը լինի ովկիանոսի պես.
Որ ափն է կիսում, ուր գալիս են միշտ երկու սիրահար,
Եւ միայն այդժամ կփոխհատուցվի նրանց սերը վես,
Եւ օրհնյալ է այդ տեսարանն իրենց սիրով խանդավառ.

Կամ ձմռան նման, որ իր ցրտաշունչ հոգսերով դարձյալ
Ամռան կարոտը դարձնում է միայն երի՜ցս բաղձյալ:

Չքնաղագույն սե´ր, բազմապատկի´ քեզ, թո չասեն հանկարծ,
Թե սերը սուր չի, չնայած ունի հզոր ախորժակ:
Սերը սնուցես — քաղցը կջարդե´ս, բայց ոչ առանց դարձ —
Հենց հաջորդ օրը սերն էլի կըլնի հրակեզ խորշակ:
Ուրեմն, սե´ր իմ, ինքդ քեզ երբեք մի´ դավաճանի,
Եթե քու նույնիսկ ա´չքը հագենա, կամ քնած մնա:
Մյուս առավոտ — զարթնի´, նորից-նոր, որ աստված չանի,
Սիրո շո´ւնչ-ոգին հավիտենական քնո´վ անց կենա:
Թո մեզ զատողը — ափերը զատող ծովի´ պես ըլնի,
Ինչը սիրահար ու տրտում զույգին դարձնում ա բաժան,
Բայց երբ որ սրանք հետ են դառնում ափ, տենո´ւմ են էլի,
Որ օրհնյալ սերը դարձնում ա իրանց մեկմեկու արժան:

Կամ թո նմանվի խստաշունչ ձմռան, որ դառնում ա հուշ
Ամռան գալուստով, սերը դարձնելով եռակի անուշ:

Սե՛ր քաղցր, զորացիր, եւ թող չասեն
Քո սայրը բութ է, քան թե ախորժակը,
Որ սոսկ այսօր կարող է հագեցվել,
Իսկ վաղն արդեն ունի նախկին վիճակը։
Սե՛ր, այդպիսին եղիր․ թեկուզ լցնես
Այսօր քաղցած աչքերդ մինչ փակվելը,
Կրկին նայի՛ր դու վաղն, ու չսպանե՛ս
Սիրո ոգին․ մերժիր միշտ ծույլ լինելը․
Թող պահն այդ մի տխուր օվկիան լինի,
Որ բաժանում է սիրահար սրտերը,
Բայց երբ սիրո դարձի րոպեն հասնի
Ավել օրհնյալ լինի դրա պատկերը․

Կամ դա կոչի՛ր ձմեռ տագնապալի,
Որ կդարձնի ամառը ցանկալի։