Այդ չէ սակայն իմ վիշտը, թող սիրուհիս լինի քեզ,
Եւ գաղտնիք չէ, որ նրան ես սիրել եմ քնքշագին,
Սակայն երբ որ դու նրան ամբողջովին պատկանես,
Այդ կորուստը կլինի սիրուս վիշտը մեծագին։
Բայց ձեզ համար ես այսպես արդարացում եմ գտնում,
Իմ նկատմամբ սիրուց էր, որ սիրեցիր դու նրան,
Իսկ սիրուհիս՝ ի նշան այն բանի է քեզ սիրում,
Որ ես անձս մոռացած սիրում եմ քեզ անսահման։
Եթե ես քեզ կորցնեմ, իմ սիրուհին կշահի,
Իսկ թե նրան կորցընեմ, բարեկամս սիրավառ
Կրկին անգամ պետք է որ կորուսյալը իր գտնի,
Թե երկուսիդ կորցընեմ, պիտի գտնեք դուք իրար։
Բարեկամս ու ես՝ մեկ ենք, ինձ լոկ այդ է ըսփոփում,
Անո՜ւշ քծնանք, ուրեմն՝ ինձ է միայն նա սիրում։
Օ՜, ո՛չ, ա՛յն չէ ինձ տանջում, որ նա քե՜զ է պատկանում,
Թեեւ, մեղքս ի՜նչ թաքցնեմ՝ սիրո՜ւմ էի նրան ես,
Անտանելին ա՛յն է, որ դո՛ւ ես նրան պատկանում,
Եւ կորո՜ւստն է քո սիրո ցավ պատճառում ինձ այսպես։
Սրտիս խաբած, քեզ համար արդարացո՜ւմ եմ սարքում,—
Թե դու նրան սիրեցիր, քանզի… սիրո՜ւմ եմ եւ ե՛ս,
Իսկ նա, իբրեւ… հանուն ի՜նձ… իրեն գտավ քո գրկում,
Թույլ տալով, որ հանուն ի՜նձ — նրան խլե՜ս ու տիրե՜ս…
Թե քեզ կորցնե՛մ,— այդ կորուստն իմ սիրուհին կգտնի,
Թե սիրուհո՛ւս կորցնեմ՝ դո՛ւ ես գտնողը նրա,
Դուք երկուսդ էլ կշահեք, ես՛ կկորցնեմ երկուսի՛դ,—
Երկուսի՛դ, որ — հանուն ի՜նձ,— խա՜չ եք քաշում իմ վրա…
Սի սփոփանք ունեմ լոկ — մենք ձուլվա՜ծ ենք իրարու,
Ուստի եւ, քեզ սիրելով, նա… նաեւ ի՜նձ է սիրում։
(68) Թէ՝ դո՛ւն զՆէ ունիս, չէ՛ իմ վիշտն ամբողջ, բայց կրնամ ըսել
Թէ զՆէ սիրեցի անձկօրեն, ուժգին։ Թէ՝ Նէ՛ քեզ ունի,
Ինծի պատճառող ցաւն է մեծագոյն, սիրոյ մէջ կորուստ՝
Սիրտըս արիւնող որ ինծի կ՚ազդէ աւելի մօտէն։
Դուք իբրեւ սիրող օրինազանցներ ես ձեզ կը ներեմ.
Դուն զնէ կը սիրես որովհետեւ դուն գիտես որ ես ալ
Զինքը կը սիրեմ, եւ զիս մինչեւ իսկ սիրոյս պատճառով
Կը թշնամանէ, հանդուրժելով որ բարեկամը իմ
Զինքը հաւանի իմ սիրոյս համար։
Քեզ եթէ երբեք
Ես կորսընցընեմ, իմ կորուստը այն շահն է իմ սիրոյս,
Եւ ըզՆէ այսպես կորսընցընելով, այդ կորուստը իմ
Գտնըւած կ՚ըլլայ բարեկամիս մօտ։ Երկուքը իրար
Կը գտնեն այսպէս. եւ ես երկուքն ալ հաւասարապէս
Կը կորսընցընեմ, եւ երկուքեն ալ իմ սիրոյս համար
Ծանըր խաչը այս ուսերուս վըրայ անոնք կը դնեն։
Բայց ահաւասիկ ուրախութիւնն իմ. բարեկամիս հետ
Ես եւ ան մէկ ենք։ Քաղցըր փաղաքշանք եւ ի՜նչ ըսփոփանք!
Ուրեմըն այսպէս Նէ միմիայն զիս իրաւ կը սիրէ։
Այն, որ քոնն է նա, ա՜խ, չի կեղեքում իմ սիրտը այնքան,
Գաղտնիք չէ թեեւ, որ սիրել եմ ես նրան քնքշագին.
Երբ նրանն ես դու, այդժա՛մ է հոգիս տանջվում անսահման՝
Ողբալով անվերջ տարաբախտ սիրո կորուստը անգին։
Սակայն, սիրելով կեղեքիչներին, ներում եմ ես քեզ
Եւ այսպես կարծում իմ սիրո՛ւյն ես լոկ դու նրան սիրել,
Իսկ իմ սիրուհին իմ սիրո՛ւյն է լոկ ինձ տանջում այսպես
Եւ քեզ, բարեկամ, իմ սիրո՛ւյն է լոկ իրեն նվիրել։
Եթե քեզ կորցնեմ, սիրուհիս այդժամ միայն կշահի,
Ճիշտ այնպես, ինչպես ինքդ շահեցիր, երբ կորցրի նրան։
Այսպես երկուսով գտնում ենք իրար, ինչ էլ պատահի,-
Եւ, լոկ ի՛մ սիրույն ինձ խաչն էք տալիս նահատակության։
Բայց ի՜նչ խնդություն. մեկ մարմին ենք իմ բարեկամն ու ես.
Անո՜ւշ քծնություն. ինձ է պատկանում մյուսի սերը վես։
Էնքան մեծ դարդ չի, որ դու սիրուհուս փախցրիր տարար,
Չնայած իրան — ինքըս է՛լ էի շատ ու շատ սիրում։
Բայց մղկտում եմ, որ հենց քե՛զ սարքեց իրան սիրահար,
Ինձ քեզնի՛ց զրկեց, ու հմի ի՛նքն ա քու սիրուն տիրում։
Ձեր էս սիրային մեղքերը բոլոր — հաստա՛տ եմ ներում։
Ինքն էղած չըլներ ի՛մ իսկ սիրուհին, դու չէ՛իր տանի։
Սիրուհուս սերն էլ քու անձի հանդեպ մե՛ր սերն ա սերում,
Իմը չըլնեիր, չէր թողա իրան դարձնես ընտանի։
Սիրուս կորուստը շա՛հն ա իմ սիրո։ Սիրուհի՛ս կորի,
Սիրած ընկե՛րս կդառնա տերը իմ նախկին հարսի.
Էրկու ուրիշ անձ, ումից ես զրկվեմ, կբախտավորվի,
Թո էդ էրկո՛ւսը կորըստի զույգ խաչն ի՛մ ուսին դարսի։
Բայց մխիթարվեմ, որ միաձույլ ես — մերված իմ եսի՛ն,
Որովհետեւ էդ վախտը ի՛նքը սիրում ա մեր հենց էրկսի՛ն։
Որ քոնն է նե, իմ վիշտը չէ ամբողջ,
Թեեւ անչափ եմ ես ներան սիրել.
Որ դո՛ւ ներանն ես ցավն է ինձ տանջող՝
Սիրո կորուստ, որ դառն է առավել։
Սիրող գողեր, ձեզ տամ արդարացում․
Ներան սիրում ես, զի գիտես որ՝ ես էլ,
Եւ նե դավում է ինձ հենց ինձ հանուն,
Տրվում է քեզ, կատարելով այդ ծեսը։
Կորցնում եմ քեզ, գտնում է սերը իմ,
Կորցնում ներան՝ ընկերս է այն գտնում.
Գտնում եք ձեզ՝ կորցնում եմ երկուսին,
Եւ երկուսից էլ՝ խաչն եմ այս կրում։
Բայց կա սփոփանք․ մենք անձ ենք մեկ կազմում։
Անո՜ւշ պատրանք․ լոկ ինձ է նե սիրում։
Այդ չէ սակայն իմ վիշտը, թող սիրուհիս լինի քեզ,
Եւ գաղտնիք չէ, որ նրան ես սիրել եմ քնքշագին,
Սակայն երբ որ դու նրան ամբողջովին պատկանես,
Այդ կորուստը կլինի սիրուս վիշտը մեծագին։
Բայց ձեզ համար ես այսպես արդարացում եմ գտնում,
Իմ նկատմամբ սիրուց էր, որ սիրեցիր դու նրան,
Իսկ սիրուհիս՝ ի նշան այն բանի է քեզ սիրում,
Որ ես անձս մոռացած սիրում եմ քեզ անսահման։
Եթե ես քեզ կորցնեմ, իմ սիրուհին կշահի,
Իսկ թե նրան կորցընեմ, բարեկամս սիրավառ
Կրկին անգամ պետք է որ կորուսյալը իր գտնի,
Թե երկուսիդ կորցընեմ, պիտի գտնեք դուք իրար։
Բարեկամս ու ես՝ մեկ ենք, ինձ լոկ այդ է ըսփոփում,
Անո՜ւշ քծնանք, ուրեմն՝ ինձ է միայն նա սիրում։
Օ՜, ո՛չ, ա՛յն չէ ինձ տանջում, որ նա քե՜զ է պատկանում,
Թեեւ, մեղքս ի՜նչ թաքցնեմ՝ սիրո՜ւմ էի նրան ես,
Անտանելին ա՛յն է, որ դո՛ւ ես նրան պատկանում,
Եւ կորո՜ւստն է քո սիրո ցավ պատճառում ինձ այսպես։
Սրտիս խաբած, քեզ համար արդարացո՜ւմ եմ սարքում,—
Թե դու նրան սիրեցիր, քանզի… սիրո՜ւմ եմ եւ ե՛ս,
Իսկ նա, իբրեւ… հանուն ի՜նձ… իրեն գտավ քո գրկում,
Թույլ տալով, որ հանուն ի՜նձ — նրան խլե՜ս ու տիրե՜ս…
Թե քեզ կորցնե՛մ,— այդ կորուստն իմ սիրուհին կգտնի,
Թե սիրուհո՛ւս կորցնեմ՝ դո՛ւ ես գտնողը նրա,
Դուք երկուսդ էլ կշահեք, ես՛ կկորցնեմ երկուսի՛դ,—
Երկուսի՛դ, որ — հանուն ի՜նձ,— խա՜չ եք քաշում իմ վրա…
Սի սփոփանք ունեմ լոկ — մենք ձուլվա՜ծ ենք իրարու,
Ուստի եւ, քեզ սիրելով, նա… նաեւ ի՜նձ է սիրում։
(68) Թէ՝ դո՛ւն զՆէ ունիս, չէ՛ իմ վիշտն ամբողջ, բայց կրնամ ըսել
Թէ զՆէ սիրեցի անձկօրեն, ուժգին։ Թէ՝ Նէ՛ քեզ ունի,
Ինծի պատճառող ցաւն է մեծագոյն, սիրոյ մէջ կորուստ՝
Սիրտըս արիւնող որ ինծի կ՚ազդէ աւելի մօտէն։
Դուք իբրեւ սիրող օրինազանցներ ես ձեզ կը ներեմ.
Դուն զնէ կը սիրես որովհետեւ դուն գիտես որ ես ալ
Զինքը կը սիրեմ, եւ զիս մինչեւ իսկ սիրոյս պատճառով
Կը թշնամանէ, հանդուրժելով որ բարեկամը իմ
Զինքը հաւանի իմ սիրոյս համար։
Քեզ եթէ երբեք
Ես կորսընցընեմ, իմ կորուստը այն շահն է իմ սիրոյս,
Եւ ըզՆէ այսպես կորսընցընելով, այդ կորուստը իմ
Գտնըւած կ՚ըլլայ բարեկամիս մօտ։ Երկուքը իրար
Կը գտնեն այսպէս. եւ ես երկուքն ալ հաւասարապէս
Կը կորսընցընեմ, եւ երկուքեն ալ իմ սիրոյս համար
Ծանըր խաչը այս ուսերուս վըրայ անոնք կը դնեն։
Բայց ահաւասիկ ուրախութիւնն իմ. բարեկամիս հետ
Ես եւ ան մէկ ենք։ Քաղցըր փաղաքշանք եւ ի՜նչ ըսփոփանք!
Ուրեմըն այսպէս Նէ միմիայն զիս իրաւ կը սիրէ։
Այն, որ քոնն է նա, ա՜խ, չի կեղեքում իմ սիրտը այնքան,
Գաղտնիք չէ թեեւ, որ սիրել եմ ես նրան քնքշագին.
Երբ նրանն ես դու, այդժա՛մ է հոգիս տանջվում անսահման՝
Ողբալով անվերջ տարաբախտ սիրո կորուստը անգին։
Սակայն, սիրելով կեղեքիչներին, ներում եմ ես քեզ
Եւ այսպես կարծում իմ սիրո՛ւյն ես լոկ դու նրան սիրել,
Իսկ իմ սիրուհին իմ սիրո՛ւյն է լոկ ինձ տանջում այսպես
Եւ քեզ, բարեկամ, իմ սիրո՛ւյն է լոկ իրեն նվիրել։
Եթե քեզ կորցնեմ, սիրուհիս այդժամ միայն կշահի,
Ճիշտ այնպես, ինչպես ինքդ շահեցիր, երբ կորցրի նրան։
Այսպես երկուսով գտնում ենք իրար, ինչ էլ պատահի,-
Եւ, լոկ ի՛մ սիրույն ինձ խաչն էք տալիս նահատակության։
Բայց ի՜նչ խնդություն. մեկ մարմին ենք իմ բարեկամն ու ես.
Անո՜ւշ քծնություն. ինձ է պատկանում մյուսի սերը վես։
Էնքան մեծ դարդ չի, որ դու սիրուհուս փախցրիր տարար,
Չնայած իրան — ինքըս է՛լ էի շատ ու շատ սիրում։
Բայց մղկտում եմ, որ հենց քե՛զ սարքեց իրան սիրահար,
Ինձ քեզնի՛ց զրկեց, ու հմի ի՛նքն ա քու սիրուն տիրում։
Ձեր էս սիրային մեղքերը բոլոր — հաստա՛տ եմ ներում։
Ինքն էղած չըլներ ի՛մ իսկ սիրուհին, դու չէ՛իր տանի։
Սիրուհուս սերն էլ քու անձի հանդեպ մե՛ր սերն ա սերում,
Իմը չըլնեիր, չէր թողա իրան դարձնես ընտանի։
Սիրուս կորուստը շա՛հն ա իմ սիրո։ Սիրուհի՛ս կորի,
Սիրած ընկե՛րս կդառնա տերը իմ նախկին հարսի.
Էրկու ուրիշ անձ, ումից ես զրկվեմ, կբախտավորվի,
Թո էդ էրկո՛ւսը կորըստի զույգ խաչն ի՛մ ուսին դարսի։
Բայց մխիթարվեմ, որ միաձույլ ես — մերված իմ եսի՛ն,
Որովհետեւ էդ վախտը ի՛նքը սիրում ա մեր հենց էրկսի՛ն։
Որ քոնն է նե, իմ վիշտը չէ ամբողջ,
Թեեւ անչափ եմ ես ներան սիրել.
Որ դո՛ւ ներանն ես ցավն է ինձ տանջող՝
Սիրո կորուստ, որ դառն է առավել։
Սիրող գողեր, ձեզ տամ արդարացում․
Ներան սիրում ես, զի գիտես որ՝ ես էլ,
Եւ նե դավում է ինձ հենց ինձ հանուն,
Տրվում է քեզ, կատարելով այդ ծեսը։
Կորցնում եմ քեզ, գտնում է սերը իմ,
Կորցնում ներան՝ ընկերս է այն գտնում.
Գտնում եք ձեզ՝ կորցնում եմ երկուսին,
Եւ երկուսից էլ՝ խաչն եմ այս կրում։
Բայց կա սփոփանք․ մենք անձ ենք մեկ կազմում։
Անո՜ւշ պատրանք․ լոկ ինձ է նե սիրում։