Կարգերով պահոցներ՝ Սոնետ 2

Sonnet 2

When forty winters shall besiege thy brow,
And dig deep trenches in thy beauty’s field,
Thy youth’s proud livery so gazed on now
Will be a tottered weed of small worth held:
Then being asked where all thy beauty lies,
Where all the treasure of thy lusty days,
To say within thine own deep-sunken eyes
Were an all-eating shame, and thriftless praise.
How much more praise deserved thy beauty’s use,
If thou couldst answer, ‘This fair child of mine
Shall sum my count, and make my old excuse’,
Proving his beauty by succession thine.
       This were to be new made when thou art old,
       And see thy blood warm when thou feel’st it соld.

Սոնետ 2

Երբ քառասուն ձմեռներ պաշարեն քո ճակատը,
Եւ փորեն խորը խրամատներ քո գեղեցկության դաշտում,
Քո երիտասարդության հպարտ զգեստը՝ այսքան հայացք գրավող հիմա
Լինելու է քրքրված շոր՝ փոքր արժեք ունեցող:
Այնժամ, թե հարց տան, ուր է քո գեղեցկությունը,
Ուր են բոլոր գանձերը քո ծաղկուն օրերի,
Ասելը, թե ներսում են քո սեփական խոր ընկած աչքերի
Ամենակեր ամոթ կլիներ եւ վատնող գովասանք:
Որքա՜ն ավելի գովելի, արժանի է քո գեղեցկության օգտագործումը,
Եթե դու կարող ես պատասխանել․ «Իմ այս չքնաղ երեխան
Ի մի կբերի իմ հաշիվը եւ կարդարացնի իմ ծերությունը»,
Հաստատելով իր գեղեցկությունը քո ժառանգը լինելով:
       Դա կլիներ՝ նորաստեղծ* լինել, երբ դու ծեր ես,
       Եւ տեսնել քո արյունը տաք, երբ դու զգում ես, այն սառն է:

* «երիտասարդ»

Սոնետ 2

Քառասուն ձմեռ երբ որ պաշարեն քո ճակատը վէս
Եւ խոր ակօսներ փորեն դաշտի մէջ քո գեղեցկութեան,
Քո ջահէլութեան չքնաղ զգեստը, որ սէգ է այնպէս,
Դառնալու է մաշուած ցնցոտի` անշուք եւ ունայն:
Եթէ քեզ հարցնեն, թէ որտեղ է քո պերճութիւնն անշէջ,
Կամ ուր են կորել կրքոտ օրերիդ գանձերը ընտրեալ,
Թէ պատասխանես ` միայն փոս ընկած այդ աչքերի մէջ,-
Ինքնաանարգա՜նք միայն կը լինի գովեստն այդ շռայլ:
Բայց ի՜նչ գովեստի արժան կը դառնար պերճանքդ անմեռ,
Եթէ ասէիր. «Չէ՛ որ որդիս է այդ գեղեցկութեան
Կրողն արժանի, եւ թողութիւնս նրա մէջ է դեռ»-
Կ`իրականանա՜ր պերճանքդ նրա տեսքով աննման.
       Այն նո՛ր կը լինի, մինչդեռ դու արդէն ահէլ կը լինես
       Եւ տաք կը տեսնես քո արիւնը, որ սառած է այնպէս:

Սոնետ 2

Երբ կգերեն քառսուն ձմեռ ճակատդ
Եւ հանդը գեղության քո կակոսեն,
Կյանքիդ գարնան հպարտ քո հանդերձանքդ
Մի անարժեք քուրձի կվերածեն․
Այդժամ, թե հարց տան, ո՞ւր է գեղությունդ,
Գանձերն ամեն՝ ծաղկուն քո օրերի,
Ասելը՝ փոս ընկած աչաց խորքում է,
Խայթող ամոթ, սին գովք լոկ կլինի։
Ի՜նչ լավ կարտահայտվեր խոհեմությունդ,
Թե ասեի՛ր․ «Զավակս այս չքնագեղ
Իմ ծերության օրվա արդարացումն է»,
Որ քո պերճանքը նա է ժառանգել։
       Եւ պատանի ես մեջ քո ծերության
       Եւ զգում ես տաք արյուն, երբ սառն է այն։