Կարգերով պահոցներ՝ Սոնետ 1

Sonnet 1

From fairest creatures we desire increase,
That thereby beauty’s rose might never die,
But as the riper should by time decease,
His tender heir might bear his memory:
But thou, contracted to thine own bright eyes,
Feed’st thy light’s flame with self-substantial fuel,
Making a famine where abundance lies,
Thyself thy foe, to thy sweet self too cruel.
Thou that art now the world’s fresh ornament
And only herald to the gaudy spring,
Within thine own bud buriest thy content,
And, tender churl, mak’st waste in niggarding:
       Pity the world, or else this glutton be,
       To eat the world’s due, by the grave and thee.

Սոնետ 1

Չքնաղագույն արարածներից մենք ցանկանում ենք շատացում,
Որ դրա շնորհիվ գեղեցկության վարդը երբեք չկարողանա մեռնել,
Բայց քանի որ հասունը պիտի ժամանակի հետ մեռնի,
Նրա քնքուշ ժառանգը կարող է կրել իր հիշողությունը.
Բայց դու, նշանված քո սեփական լուսավոր աչքերի հետ,
Կերակրում ես քո լույսի բոցը քո ինքնա-էության վառելիքով,
Պատրաստելով սով՝ ուր առատություն է,
Ինքդ քեզ թշնամի, քո քաղցր ինքնության նկատմամբ շատ դաժան:
Դու, որ հիմա աշխարհի թարմ զարդն ես
Եւ միակ մունետիկը ծաղկուն գարնան,
Միջում քո սեփական կոկոնի թաղում ես քո բովանդակությունը,
Եւ, քնքուշ կծծի, ծախսվում ժլատության մեջ.
       Խղճա աշխարհը, կամ էլ որկրամոլ եղիր,
       Ուտելու համար աշխարհի հասանելիքը գերեզմանի եւ քո կողմից:

Սոնետ 1

Ժառանգ ենք տենչում ամենաչքնաղ էակներից մենք,
Որ անյիշատակ չնահատակուի վարդը պերճութեան.
Մինչ ալեւորին վախճան է բերում ժամանակը նենգ,
Նրա դեռատի զաւակն է կրողն յիշատակութեան:
Բայց դու, սիրելիս, քո իսկ աչքերին կարգուած լինելով,
Միայն սեփական նիւթով ես սնում լոյսդ բոցակէզ.
Ուր լիութիւն է, դու տարածում ես ահաւոր մի սով
Եւ այդպէս դառնում անգութ թշնամի` միայն ինքդ քեզ:
Դու, որ տակաւին համայն աշխարհի պճնանքն ես անշէջ,
Նաեւ միածին ազդարարը քո ծաղկաւէտ գարնան,
Քո գոյութիւնը թաղում ես իզուր բողբոջներիդ մէջ
Եւ, քնքո՛ւշ ժլատ, կործանում ես մի սերունդ աննման.
       Խղճա աշխարհին, որ չհամարեն մարդիկ քեզ ագահ,
       Քանզի այս կեանքի հաճոյքի կողքին գերեզմա՛ն էլ կայ:

Սոնետ 1

Տենչում ենք բերք չքնաղ էակներից,
Որ չմեռնի կյանքի վարդ-գեղությունը,
Իսկ երբ թոշնի հասունը նրանցից
Ժառանգն իր նուրբ պահի հիշողությունը․
Բայց դու լույս աչքերիդ հետ նշանված,
Վառքով քո էության սնում ես հուրդ,
Այնտեղ, ուր լիություն է՝ սով սփռած․
Քո քաղցր անձի բիրտ թշնամին հենց դու ես։
Դու, որ այսօր պերճանքն ես աշխարհի
Եւ գույնզգույն գարնան ավետաբերը,
Թաղում ես քեզ քո բողբոջում բերրի
Եւ, գիրգ ժլատ, մսխում ես շնորհքներդ։
       Խղճա աշխարհը․ կամ անկուշտ եղիր,
       Եւ կեր շիրմիդ հետ բերքը աշխարհի։